BAHAGI 3

Namatay ang ingay sa buong hall ng hotel sa BGC.

Biglang lumingon si Rafael sa LED screen.

Sa loob lamang ng isang segundo, nagbago ang mukha niya.

Pero sapat na iyon para mahuli ng lahat ng camera.

Nagngitngit siya at sumigaw sa technical team:

“Patayin ninyo iyan ngayon din!”

Pero walang nakapatay.

Hindi lang pala ipinadala ni Tita Mercy ang files sa system ng hotel.

Pinakiusapan din niya ang mga dati kong fans na sabay-sabay itong i-stream sa Facebook, TikTok, YouTube, at sa mga community group mula Manila hanggang Cebu at Davao.

Sa loob ng ilang minuto, kumalat ang livestream nang hindi na kayang pigilan ng kahit sino.

Lumabas sa screen ang pekeng kontrata.

Nakikita roon ang pirma ni Mama na na-scan at idinikit sa loan agreement.

Sumunod ang bank transfers ng relief fund na dumaan sa tatlong shell companies na konektado sa pamilya Aragon.

Pagkatapos, lumabas ang isang internal email mula sa Aragon Media.

“Ilipat ang buong media blame kay Liana Reyes.”

“I-activate ang blacklist campaign sa loob ng 72 oras.”

“Unahin ang replacement image ni Bianca Sarmiento.”

Sumunod ang recording mula sa simbahan.

Umalingawngaw ang boses ni Rafael sa buong marangyang hall:

“Habang nandiyan si Liana, hindi kailanman sisikat si Bianca.”

Walang nagsalita.

Ang mga sponsor na kanina lang ay nagtataas ng champagne para sa kanya ay isa-isang nagbaba ng baso.

Tumayo ang mga reporter.

Lahat ng camera, nakatutok sa mukha ni Rafael.

Lumapit siya at inagaw ang microphone sa kamay ko.

“Peke ito! Liana, nababaliw ka na ba? Alam mo ba kung ano ang kapalit ng paninirang-puri?”

Tiningnan ko siya.

Sa loob ng pitong taon, tuwing nagagalit siya, natatakot akong mawala siya.

Natatakot akong talikuran niya ako.

Natatakot akong hindi na niya ako kailanganin.

Pero sa sandaling iyon, bigla kong naintindihan na wala na pala akong kinatatakutan.

Kinuha ko ang spare mic mula sa host at nagsalita nang malinaw:

“Rafael, ang tanging peke rito ay ang pagmamahal mo.”

Nanigas siya.

Nagpatuloy ako:

“Ginamit mo ako para mangolekta ng relief fund.”

“Ginamit mo si Mama para gumawa ng pekeng loan.”

“Ginamit mo si Bianca para palabasing bully ako.”

“Ginamit mo ang media company ng pamilya mo para ipamura ako sa buong Pilipinas.”

“At kagabi, pinaluhod mo ako sa pekeng charity livestream para patunayan na wala na akong halaga.”

Napangiti siya nang pilit.

“So what kung may ebidensya ka? Akala mo ba ilang recording lang, kaya nang pabagsakin ang Aragon Media?”

Sa mismong sandaling iyon, humakbang si Bianca at kinuha ang sariling microphone.

Muling nag-ingay ang buong hall.

Lumingon si Rafael sa kanya, matalim ang tingin.

“Bianca, bumaba ka.”

Hindi bumaba si Bianca.

Nanginginig ang kamay niya, pero malinaw ang boses niya:

“Ako si Bianca Sarmiento. Kinukumpirma ko na totoo ang kontratang nasa screen.”

Gumaspang ang boses ni Rafael:

“Alam mo ba ang sinasabi mo?”

Tiningnan siya ni Bianca, habang tumutulo ang luha niya.

“Alam ko.”

“At alam ko rin na kung tatahimik ako ngayon, ako ang susunod na dudurugin mo.”

Humarap siya sa camera.

“Noong araw na iyon, hindi ako pinahiya ni Ate Liana.”

“Iniligtas niya ako mula sa isang investor.”

“Si Rafael ang nag-utos na gampanan ko ang papel ng biktima para mapalitan ko siya.”

“Naging duwag ako. Patawad.”

Hindi kayang burahin ng sorry niya ang lahat ng dinanas ko.

Pero iyon ang huling kutsilyong pumutol sa maskara ni Rafael.

Mula sa audience, tumayo ang isang sponsor at nagsalita sa harap mismo ng media:

“Mula ngayon, puputulin ng kumpanya namin ang lahat ng partnership sa Aragon Media habang iniimbestigahan ang kasong ito.”

Tumayo ang pangalawa.

Sumunod ang pangatlo.

Walang tigil sa pagtunog ang cellphone ni Rafael.

Sa mga financial group, nagsimula nang pag-usapan ang pagbagsak ng tiwala sa kumpanya ng pamilya niya.

Isa-isang tinanggal ng mga brand ang promotional posts para sa pelikula ni Bianca.

Pero sa pagkakataong iyon, wala nang nakatingin sa akin na parang basura.

Kay Rafael na sila nakatingin.

Parang sa isang tambak ng dumi na nakabalot sa mamahaling suit.

Bigla siyang lumapit sa akin, bumaba ang boses:

“Liana, ano ba ang gusto mo? Pera? Babayaran kita. Magkano ang kailangan ng mama mo? Ako na ang sasagot lahat.”

Napatawa ako.

Kung sinabi niya iyon kagabi, baka lumuhod pa ako para magpasalamat.

Pero ngayon, nasusuka na lang ako.

“Rafael, hindi kailangan ni Mama ang maruming pera mo.”

Inilabas ko ang isa pang folder.

“Naipadala na ang original copies sa abogado ko, sa NBI, at sa Securities and Exchange Commission.”

“Nasa listahan ang lahat ng tumulong sa pamemeke ng pirma, paglipat ng relief fund, at pagpapakalat ng kasinungalingan laban sa akin.”

Namuti ang mukha ni Rafael.

Sinubukan niyang agawin ang folder.

Pero napigilan siya ng security ng hotel.

Sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, hindi na si Rafael Aragon ang lalaking nakatayo sa itaas at nakatingin sa akin pababa.

Kinaladkad siya palabas ng stage sa harap ng media.

Gusot ang suit niya.

Magulo ang buhok niya.

Punong-puno ng takot at galit ang mga mata niya.

Sumigaw siya:

“Liana! Pagsisisihan mo ito! Kung wala ako, wala kang halaga!”

Tiningnan ko siyang kinakaladkad palayo at kalmadong sumagot:

“Kung wala ka, doon lang ako naging ako.”

Noong gabing iyon, bumalik sa top searches sa buong Pilipinas ang pangalan ni Liana Reyes.

Pero hindi na dahil sa scandal.

Kundi dahil sa katotohanan.

Ang mga grupong dating nagmura sa akin ay nagsimulang mag-post ng apology.

Ang mga direktor na nanahimik noon ay nagpadala ng mensahe at gustong makipagkita.

Ang mga brand na tumalikod sa akin ay biglang gustong makipag-usap.

Wala akong sinagot ni isa sa kanila.

Una akong pumunta sa ospital.

Pagpasok ko sa ICU, hindi pa rin gising si Mama.

Umupo ako sa tabi ng kama niya, hinawakan ang payat niyang kamay, at ibinalik ang lumang rosaryo sa palad niya.

“Ma, nabawi ko na ang pangalan ko.”

Pantay ang tunog ng heart monitor.

Yumuko ako, at tumulo ang luha ko sa puting kumot.

“Sa pagkakataong ito, ako naman ang poprotekta sa iyo.”

Pagkalipas ng tatlong buwan, lumawak ang imbestigasyon laban kay Rafael.

Sinuri ng mga awtoridad ang Aragon Media.

Na-freeze ang ilang accounts na konektado sa relief fund.

Napilitan si Rafael na bumaba sa executive position niya.

Isa-isang nakansela ang mga pelikulang itinulak niya gamit ang maruming pera.

Ang mga taong binayaran para siraan ako ay kailangang maglabas ng public correction.

Nagbayad din si Bianca ng presyo.

Nawala sa kanya ang lead role niya.

Matagal siyang tinalikuran ng audience.

Pero buo ang testimonya niya.

Pagkatapos ng unang hearing, hinarap niya ako sa hallway ng korte at yumuko nang malalim.

“Ate Liana, alam kong hindi sapat ang sorry.”

Tiningnan ko siya.

“Tama ka. Hindi sapat.”

Napatigil siya.

Nagpatuloy ako:

“Pero kung talagang gusto mong magbayad, huwag mong hayaang may isa pang babae na kailangang gumanap na biktima para lang protektahan ang lalaking may kapangyarihan.”

Napaiyak si Bianca.

Hindi ko siya niyakap.

Hindi ko rin siya sinumpa.

May mga sugat na hindi kailangang patawarin agad para lang masabing matatag ka na.

Tumalikod lang ako at umalis.

Pagkalipas ng anim na buwan, nagising si Mama.

Hindi pa siya agad nakapagsalita.

Dahan-dahan lang niyang itinaas ang kamay at hinaplos ang mukha ko.

Hinawakan ko ang kamay niya at umiyak na parang bata.

Matagal niya akong tiningnan.

Pagkatapos, hirap niyang isinulat sa maliit na papel:

“Hindi nagkamali ang anak ko.”

Limang salita lang iyon.

Pero sapat na para maramdaman kong nabuhay akong muli.

Pagkalipas ng isang taon, hindi ako bumalik sa Aragon Media.

Hindi ko rin tinanggap ang mga alok ng mga brand na minsan akong tinapakan at ngayon ay nagkukunwaring walang nangyari.

Nakipag-partner ako sa ilang batang direktor at nagtayo kami ng maliit na independent film company sa Quezon City.

Ang unang pelikula namin ay tungkol sa isang inang buong buhay na nagbenta sa maliit na sari-sari store para mapalaki ang anak niya.

At tungkol sa isang anak na akalang nawala na sa kanya ang lahat, pero natutong tumayo sa sarili niyang liwanag.

Noong premiere night, isinama ko si Mama sa sinehan.

Naka-wheelchair siya, may manipis na shawl sa balikat, at hawak pa rin ang lumang rosaryo.

Nang mamatay ang ilaw sa loob ng sinehan, mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.

Yumuko ako at tinanong siya:

“Ma, natatakot ka ba?”

Umiling siya at ngumiti nang mahina.

Sa screen, lumabas ang pangalan ko.

Hindi na iyon ang pangalang pinahiran ng putik.

Hindi na iyon ang pangalang ginamit ng ex-boyfriend ko para gawing hagdan ng ibang babae.

Producer.

Liana Reyes.

Ang babaeng minsang na-blacklist ng buong Maynila.

Ang babaeng minsang lumuhod dahil sa 90,000 piso na pambayad para mabuhay ang kanyang ina.

Ang babaeng minsang nagmahal ng lalaking ginawang kutsilyo ang pag-ibig.

Pero sa huli, tumayo pa rin ako.

At sa pagkakataong ito, wala nang sinuman ang makakapagpaluhod sa akin muli.