BAHAGI 3

Parang namatay ang hangin sa conference room.

Si Sofia ang unang nakabawi.

Hinawakan niya ang tiyan niya habang tuloy-tuloy ang luha.

“Ate Mara, kung galit ka sa akin, ako na lang ang tirahin mo. Walang kasalanan ang baby.”

Tumango ako.

“Tama. Walang kasalanan ang baby, kung totoong may baby nga.”

Nanigas ang mukha ni Sofia.

Hinampas ni Rafael ang mesa.

“Mara!”

Hindi ko siya tiningnan.

Binuksan ko ang laptop at iniharap ang screen sa lahat.

Nasa screen ang CCTV footage mula sa isang private clinic sa Mandaluyong.

Pumasok si Sofia kasama ang isang totoong buntis na babae.

Pagkalipas ng labinlimang minuto, lumabas si Sofia na may hawak na envelope ng ultrasound result.

Ang babaeng buntis ay tumanggap ng makapal na cash at umalis sa back door.

Nagsalita ang abogado ko.

“Na-verify na namin. Ang ultrasound photo na ginamit sa party ay hindi kay Ms. Sofia Reyes.”

Tinawag sa kumpanya si Corazon pagkatapos noon.

Pagkarinig niya sa balita, pilit pa rin siyang lumusot.

“Puwedeng nagkamali lang sa ultrasound. Ang mahalaga, dinadala ni Sofia ang dugo ng Santos.”

Tiningnan ko siya.

“Kung ganoon, gusto ba ninyong magpa-test sa independent hospital?”

Napaurong si Sofia.

Napakuyom ang kamao ni Rafael, pero wala siyang nasabi.

Nasa mukha na nila ang sagot.

Binuksan ko ang pangalawang file.

Iyon ang bank statement ng mga perang inilipat mula sa company account papunta sa personal account ni Sofia habang nasa Singapore ako.

Umabot iyon sa mahigit 4.8 million pesos.

Ang nakalagay na dahilan ng transfer ay “client consulting expenses.”

Pero sa mismong araw na natanggap ni Sofia ang pera, bumili siya ng designer bags, nag-rent ng condo sa BGC, at nag-book ng baby shower sa bahay na iniwan ng nanay ko.

Nagsimulang magbulungan ang mga empleyado sa loob ng conference room.

Binuksan ko ang pangatlong file.

Iyon ang email ni Rafael sa isang competitor sa Cebu.

Plano niyang ibenta sa kanila ang vaccine client route kapalit ng personal commission at bagong executive position pagkatapos niya akong patalsikin sa Santos Cold Chain.

Sa puntong iyon, pati ang bank representative ay namutla.

Ang Singapore contract na ipinagyayabang ni Rafael sa lahat ay hindi nakapangalan sa kanya.

Nakapangalan iyon sa akin.

Mas eksakto, nakapirma iyon sa subsidiary company na sa akin nakapangalan bago pa ako ikasal, isang kumpanyang espesyalista sa medical cold-chain compliance.

Makakasali lang ang Santos Cold Chain kung papayag akong bigyan sila ng operating rights.

Akala ni Rafael, sapat na ang pekeng pirma at ilang refrigerated trucks para lamunin ang lahat.

Nakalimutan niya na hindi nabuhay ang kumpanyang ito dahil sa apelyidong Santos.

Nabuhay ito dahil sa reputasyong binuo ko araw-araw.

Mula sa mga delivery ng gamot nang alas-tres ng madaling-araw.

Mula sa personal kong pag-check ng warehouse temperature.

Mula sa mga client na pirma ko lang ang pinagkakatiwalaan.

Sa wakas, nataranta si Corazon.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Mara, pag-usapan natin ito sa loob ng pamilya. Nagkamali lang si Rafael. Huwag mong hayaang pagtawanan tayo ng ibang tao.”

Binawi ko ang kamay ko.

“Noong nagsabit kayo ng banner para sa apo ninyong lalaki sa bahay ng nanay ko, natakot ba kayong pagtawanan ng ibang tao?”

Natahimik siya.

Biglang lumuhod si Sofia.

“Ate Mara, kasalanan ko. Nakinig lang ako kay Raf. Sinabi niya na hindi mo kailangan ng pamilya, hindi mo kailangan ng anak, hindi mo kailangan ang bahay na iyon. Sinabi niya na sooner or later, mapupunta rin sa kanya ang lahat.”

Biglang lumingon si Rafael sa kanya.

“Tumahimik ka!”

Mas lalo pang umiyak si Sofia.

“Ikaw ang nagsabi sa akin na magpanggap na buntis! Ikaw ang nagsabi na kapag naniwala si Mommy Corazon na may anak kang lalaki, pipilitin niya si Ate Mara na ibigay ang kumpanya!”

Sumabog ang buong conference room.

Tinakpan ng isang matagal nang empleyado ang bibig niya.

“Diyos ko, ibig sabihin, peke lahat ng party kahapon?”

Tiningnan ko si Rafael.

Nakatayo siya roon, namumutla.

Ang lalaking minsang gumamit ng pera, pamilya, at reputasyon para pilitin akong yumuko.

Ngayon, wala na siyang magamit laban sa akin.

Pagkatapos ng meeting na iyon, gumawa ng report ang NBI tungkol sa forged documents.

Ipinahinto ng bangko ang mortgage application.

Tinanggap ng SEC ang complaint tungkol sa illegal management changes.

Nag-file rin ako ng barangay blotter tungkol sa illegal occupation ng bahay at paggamit ng personal property nang walang pahintulot.

Kinahapunan, ipina-inventory ang bahay sa Quezon City.

Lumabas si Sofia na hila ang maleta sa harap ng barangay captain.

Tinanggal sa leeg niya ang pearl necklace ng nanay ko at ibinalik iyon sa lumang velvet box.

Si Corazon ay nakatayo sa labas ng gate, yakap ang isang bag ng damit, nanginginig ang labi.

“Mara, kahit paano, naging pamilya tayo nang anim na taon.”

Tiningnan ko siya.

“Sa anim na taon na iyon, ako ang nagbayad ng hospital bills mo, tuition ng mga pamangkin mo, at utang ng anak mo sa bangko. Pero sa mata mo, isa lang akong babaeng hindi makapagbigay ng apo at hindi marunong manatili sa bahay para magsilbi.”

Isinara ko ang gate.

“Mula ngayon, hindi mo na kailangang pagtiisan ako.”

Maraming beses akong hinanap ni Rafael.

Nagpadala siya ng messages.

Tumayo siya sa labas ng opisina ko.

Pinakiusapan niya ang mga common friends namin na kausapin ako.

Minsan, hinarangan niya ako sa parking lot, namumula ang mga mata.

“Mara, nagkamali ako. Natakot lang ako kasi masyado kang magaling. Natakot ako na isang araw, hindi mo na ako kakailanganin.”

Tiningnan ko siya.

Kalmado ako sa paraang pati ako ay nagulat.

“Hindi ka natakot na hindi na kita kakailanganin. Natakot ka na malaman kong hindi pala talaga kita kailangan kahit kailan.”

Tumahimik siya.

Nilampasan ko siya at hindi na lumingon.

Pagkalipas ng tatlong buwan, isinampa ng abogado ko ang annulment case kasama ang ebidensya ng panloloko, pag-abuso sa ari-arian, at pamemeke ng dokumento.

Natanggal si Rafael sa executive position, pinabalik ang perang maling ginamit, at naharap sa criminal investigation.

Nawala si Sofia sa BGC matapos siyang hanapin ng ilang pinagkakautangan.

Balita ko, umuwi siya sa probinsya at hindi na nangahas mag-flex ng marangyang buhay online.

Si Corazon naman ay lumipat sa Cavite at nakitira sa bunso niyang anak na babae.

Paminsan-minsan, nagpapadala siya sa akin ng mahahabang mensahe na nagsisimula sa salitang:

“Anak, patawarin mo…”

Hindi ako sumasagot.

Hindi dahil galit pa ako.

Kundi dahil ayoko nang maging manugang ng isang bahay na inuubos ang ibang tao at tinatawag iyong pamilya.

Pagkalipas ng anim na buwan, pinalitan ang pangalan ng Santos Cold Chain.

Naging Villanueva Medical Logistics ito.

Nagbukas ako ng karagdagang cold storage facilities sa Cebu at Davao.

Noong araw na pinirmahan ko ang unang vaccine transport contract sa ilalim ng bagong pangalan, muli kong isinuot ang pearl necklace ni Mama.

Hindi para patunayan na manugang ako ng kung sino.

Kundi para maalala ang sinabi ni Mama noon:

“Ang bahay ay hindi lugar na kailangan mong kapitang mabuti. Ang bahay ay lugar kung saan walang sinuman ang may karapatang palayasin ka sa sarili mong buhay.”

Tumayo ako sa harap ng bagong warehouse at pinanood ang mga refrigerated trucks na umandar sa ilalim ng araw ng Manila.

Nag-vibrate ang phone ko.

Huling mensahe iyon ni Rafael.

“Mara, nawala na sa akin ang lahat.”

Binasa ko iyon, tapos binura.

Pagkatapos, nag-message ako sa abogado ko.

“Ituloy ang kaso. Walang settlement.”

Noong gabing iyon, sa unang pagkakataon matapos ang anim na taon, nakatulog ako nang mahimbing.

Wala nang boses ng biyenan na nanlalait.

Wala nang asawang ginagamit ang salitang pamilya para ubusin ako.

Wala nang babaeng magsusuot ng gamit ng nanay ko at tatawagin akong taong dumating nang huli.

Nawala sa akin ang isang kasal.

Pero nabawi ko ang pangalan ko, bahay ko, kumpanya ko, at ang kapayapaang matagal ko nang nakalimutang akin pala.

Hindi maingay ang ending na iyon.

Pero sobrang satisfying.

Dahil sa pagkakataong ito, hindi ako ang umalis nang walang dala.