BAHAGI 3: ANG LIHIM NA MANA

Hindi ako makapaniwala.

Ang sarili kong kapatid.

Si Daniel.

Siya ang taong nasa video.

Siya ang taong gustong mawala ako.

Magdamag akong hindi nakatulog.

Paulit-ulit kong pinanood ang video.

Umaasa akong nagkamali lang ako.

Umaasa akong ibang tao iyon.

Pero habang paulit-ulit kong pinapakinggan ang boses, lalo akong nakatitiyak.

Si Daniel nga.

Ang kapatid na tinulungan ko noong mawalan siya ng trabaho.

Ang kapatid na pinautang ko nang walang kasulatan.

Ang kapatid na itinuring kong parang sariling anak.

Bandang alas-siyete ng umaga, muling tumunog ang cellphone ko.

Si Papa.

Sa pagkakataong ito, sinagot ko.

“Marco!”

Mahina ang boses niya.

“Nasaan ka?”

“Nasa bahay.”

“Mabuti.”

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay nagsalita.

“Huwag kang pumunta rito.”

Napatayo ako.

“Bakit?”

May narinig akong sigawan sa kabilang linya.

Parang may nagtatalo.

Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:

“May gustong kunin ang mga dokumento.”

“Anong dokumento?”

“Mamayang gabi.”

“Pumunta ka sa lumang bahay ng lolo mo.”

“Doon natin pag-uusapan.”

Biglang naputol ang tawag.

Napatitig ako kay Lina.

Mukhang alam niya rin ang ibig sabihin noon.

Pagsapit ng gabi, dumating ang isang hindi inaasahang bisita.

Ang lalaking tumawag noong unang gabi.

Nasa limampung taong gulang siya.

Payat.

May pilat sa kaliwang pisngi.

Pagpasok niya sa bahay, agad niyang inilapag ang isang folder sa mesa.

“Ako si Ramon.”

“Dati akong auditor ng kumpanya.”

Nanlamig ako.

“Kayo ba ang nagpadala ng USB?”

Tumango siya.

“Bago ako magsalita, kailangan ninyong malaman ang buong katotohanan.”

Binuksan niya ang folder.

At doon nagsimula ang lahat.

Lumabas na maraming taon nang ginagamit ng kumpanya ang mga pekeng proyekto para maglabas ng bilyun-bilyong piso.

Ang perang iyon ay ipinapadaan sa iba’t ibang account.

May mga empleyadong nakahuli sa anomalya.

Isa-isa silang tinanggal.

At pagkatapos ay nawawala.

May ilan pang namatay sa mga “aksidente.”

Nanginginig ang kamay ko.

“Kaya ako tinanggal?”

“Dahil nakita mo ang financial records.”

Tumango si Ramon.

“Pero hindi iyon ang pinakamasama.”

Naglabas siya ng isa pang dokumento.

At doon ko nakita ang pangalan ng kapatid ko.

Daniel Reyes.

Kasama sa listahan ng mga tumanggap ng pera.

Malaki ang halaga.

Napakalaki.

Parang bumagsak ang mundo ko.

“Bakit?”

Tanong ko.

“Bakit niya gagawin iyon?”

Napabuntong-hininga si Ramon.

“Dahil sa lupa.”

“Lupang minana ng pamilya ninyo.”

Napatigil ako.

Lupa?

Ipinaliwanag niya na may malaking kompanya ng real estate na gustong bumili ng lupain ng aming pamilya.

Ngunit ayon sa testamento ng lolo namin, ang pangunahing tagapagmana ay ako.

Kung mawala ako…

Mapupunta kay Daniel ang buong bahagi.

At kapag naibenta ang lupa…

Makakatanggap siya ng napakalaking halaga.

Hindi ko namalayang tumutulo na ang luha ko.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil kapatid ko ang gumawa nito.

Biglang tumunog ang cellphone ni Lina.

Isang mensahe.

Mula kay Papa.

“Bilisan ninyo.”

“Huli na ang lahat.”

Kasunod nito ang isang larawan.

Nakatali si Papa sa isang upuan.

At sa likuran niya…

Nakatayo si Daniel.

May hawak na baril.

At nakatingin mismo sa camera.

Kasunod ng larawan ay isang mensahe:

“Kung gusto mong buhay pa ang ama mo, pumunta ka mag-isa.”

ITUTULOY…