BAHAGI 4: ANG HULING KATOTOHANAN

Hindi ako nagdalawang-isip.

Kahit pigilan pa ako ni Lina.

Kahit sabihin pa ni Ramon na bitag iyon.

Hindi ko kayang pabayaan si Papa.

Ngunit hindi rin ako naging padalos-dalos.

Sa tulong ni Ramon, nakipag-ugnayan kami sa mga awtoridad.

Ibinigay namin ang lahat ng laman ng USB.

Lahat ng video.

Lahat ng dokumento.

Lahat ng bank records.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

May kumilos na rin laban sa sindikato.

Bandang alas-onse ng gabi.

Pumunta kami sa lumang bahay ng lolo.

Tahimik ang paligid.

Madilim.

At puno ng alaala.

Sa loob ng bahay, nakita ko si Papa.

Nakatali.

Mahina.

Pagod na pagod.

At sa tabi niya…

Si Daniel.

Nakatutok ang baril sa akin.

“Dumating ka rin.”

Ngumiti siya.

Ngunit hindi ko na makita ang kapatid na kilala ko noon.

“Bitawan mo si Papa.”

Sabi ko.

Tumawa siya.

“Napakabait mo pa rin, Kuya.”

“Ayaw mo bang malaman kung bakit ko ito ginawa?”

Hindi ako sumagot.

Siya na rin ang nagsalita.

Habang lumalaki kami, palagi raw akong paborito.

Palaging ako ang pinupuri.

Palaging ako ang inaasahan.

Unti-unti raw siyang napuno ng inggit.

Hanggang sa dumating ang pagkakataon.

Nilapitan siya ng mga taong may pera.

Pinangakuan ng kayamanan.

At pinaniwala na mas karapat-dapat siya kaysa sa akin.

“Kung mawawala ka…”

“Sa wakas magiging akin ang lahat.”

Mahina akong napapikit.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil sa lungkot.

Ganito pala nagtatapos ang pagmamahal ng magkapatid.

Bigla siyang nagtaas ng baril.

Ngunit sa mismong sandaling iyon—

“DROP THE WEAPON!”

Umalingawngaw ang sigaw.

Sabay-sabay na pumasok ang mga awtoridad.

Nagkagulo.

Sinubukang tumakas ni Daniel.

Ngunit agad siyang nahuli.

Kasunod niyang naaresto ang mga executive ng kumpanya.

At ang buong operasyon ng katiwalian ay tuluyang nabunyag.

Pagkaraan ng ilang buwan.

Nahatulan ang lahat ng sangkot.

Nabawi ang malaking bahagi ng pera.

At tuluyan nang nalinis ang pangalan ng mga empleyadong biktima.

Isang hapon.

Nakaupo ako sa harap ng bahay.

Kasama si Papa.

Tahimik naming pinagmamasdan ang paglubog ng araw.

“Anak.”

Mahina niyang sabi.

“Pasensya ka na.”

“Kung naging mas mabuti akong ama, baka hindi umabot sa ganito.”

Ngumiti ako.

At marahang hinawakan ang kamay niya.

“Tapos na ang lahat, Pa.”

Sa kabilang bakuran.

Masayang nagtatawanan sina Lina at ang anak naming babae.

Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Wala nang takot.

Wala nang lihim.

Wala nang humahabol sa amin.

Makalipas ang isang taon.

Nagbukas si Lina ng sarili niyang learning center.

Ako naman ay nagsimula ng maliit na negosyo.

Hindi kami yumaman nang biglaan.

Ngunit sapat ang kinikita namin.

At higit sa lahat…

Payapa ang buhay.

Minsan, habang pinagmamasdan ko ang pamilya ko sa hapag-kainan, naaalala ko ang gabing sinabi ni Lina:

“Huwag kang lalabas ng bahay.”

Akala ko noon sobra lang siyang nag-aalala.

Hindi ko alam na ang simpleng babalang iyon…

Ang nagligtas sa buhay ko.

WAKAS.