Pagkatapos kong bayaran ang hapunang hindi ko naman pinili, nawala silang dalawa.

Ang boyfriend ko.

At ang best friend kong babae.

Tinawagan ko sila nang halos labing-apat na beses bago sumagot si Miguel, at ang unang sinabi niya sa akin ay, “Ang bagal mo kasi, Lara. Nauna na kami ni Bea.”

Parang ako pa ang abala.

Parang ako pa ang iniwan.

Araw ng Linggo noon, long weekend, at punong-puno ang SM North. Nagkaaberya ang signal sa GCash ko kaya natagalan ako sa cashier. Habang nakapila ako, paulit-ulit kong tinitingnan ang mesa namin sa ramen restaurant.

Nandoon pa sila kanina.

Si Miguel, nakasandal sa upuan, nakangiti habang nakikinig kay Bea.

Si Bea, nakapula ang lips, hawak ang chopsticks pero halos hindi kumakain dahil mas abala siyang magkuwento tungkol sa UP Diliman.

Pareho silang nakapasa roon.

Pareho silang may plano sa Setyembre.

Ako? Bagsak sa entrance exam. Nagbabalak pa lang mag-review ulit para makahabol sa susunod na taon.

Pagkabayad ko, wala na sila.

Lumabas ako, hinanap sila sa hallway, sa CR, sa mga tindahan sa paligid. Wala. Doon ako nagsimulang tumawag.

Nang sa wakas ay sumagot si Miguel, narinig ko pa ang tawa ni Bea sa background.

“Nasa bead-art shop kami sa ground floor,” sabi niya. “Punta ka na lang dito.”

Hindi man lang siya nagtanong kung okay ba ako.

Hindi man lang niya naisip na ako ang nagbayad ng bill na ₱3,890.

Dalawang beses akong naghintay sa elevator pero sobrang siksikan. Kaya nag-escalator ako pababa, palapag-palagpag ang dibdib, hawak ang resibo sa isang kamay.

Pagdating ko sa bead-art shop, puno ang loob.

At doon ko sila nakita.

Magkatabi sila sa maliit na mesa, halos magkadikit ang balikat. Si Miguel ay nakayuko sa tray ng beads, si Bea naman ay nakangiti habang itinuturo ang kulay na gusto niya.

Pinag-uusapan nila ang dorm sa Diliman.

Kung saan kakain.

Kung anong org ang sasalihan.

Kung paano sila magre-review para sa master’s.

Kung kailan sila magdo-doctorate.

Sampung taon ng buhay nila ang pinag-uusapan nila na parang matagal na nilang binuo nang hindi ako kasama.

Tumayo ako sa pinto, hindi makapasok.

Napansin ako ni Miguel. Umangat ang tingin niya, at imbes na matuwa, napabuntong-hininga siya.

“Lara, ang tagal mo lagi.”

Tapos tumingin siya sa paligid.

“Wala nang upuan. Hintay ka muna sa labas.”

Sa labas.

Ako ang girlfriend niya, pero ako ang nasa labas.

Tiningnan ko sila. Tiningnan ko ang kamay ni Bea na nasa tabi ng kamay ni Miguel. Tiningnan ko ang tawa nilang dalawa na parang may sariling mundo.

Bigla akong napagod.

Hindi galit. Hindi inggit. Pagod lang.

Miguel, sa pagkakataong ito, ayoko nang humabol.

Pag-uwi ko, gaya ng dati, sinend ko sa group chat naming tatlo ang resibo.

₱3,890.

Unang nag-reply si Miguel.

“@Bea, ako na bahala sa share mo. Huwag ka nang magbayad. Alam kong tight budget kayo ngayon, gamitin mo na lang sa school supplies mo.”

Nag-reply agad si Bea.

“Huy hindi, nakakahiya.”

“Okay lang,” sabi ni Miguel. “Ako na.”

Nagpalitan sila ng ilang messages, nagtatalo kung sino ang magbabayad.

Walang nagtanong kung nasaan ako.

Walang nagtanong bakit ako umuwi.

Walang nagtanong kung kumain pa ba ako, kung nakasakay ba ako nang maayos, kung nasaktan ba ako.

Sampung minuto pagkatapos, nag-private message si Miguel.

“Next time, huwag kang pipili ng mahal na restaurant. Alam mo namang hindi mayaman sina Bea.”

Napatingin ako sa screen.

Ako ang pumili?

Si Bea ang nag-insist na doon kumain dahil trending daw sa TikTok. Ako pa nga ang nagsabing baka mahal, lumipat na lang kami sa food court.

Pero noon, tinapik ni Miguel ang noo ko at tumawa.

“Math mo nga 78 lang, pero sa gastos ang bilis mong mag-compute.”

Hindi ako tumawa noon, pero pinilit kong ngumiti.

Ngayon, ang bigat ng daliri ko habang nag-type.

“Si Bea ang pumili ng restaurant.”

Matagal bago siya sumagot.

“Pero ikaw naman ang pinakamadaming kinain, di ba?”

Huminga ako nang malalim.

Sumunod pa ang message niya.

“Don’t be insensitive, Lara. Mataas ang pride ni Bea. Dapat marunong kang makiramdam.”

Nakiramdam?

Buong high school, ako ang palaging nakiramdam.

Kapag pinag-uusapan nila ang calculus, tahimik ako.

Kapag pinag-uusapan nila ang history, tahimik ako.

Kapag pinagtatawanan nila kung paano ako nagme-memorize imbes na umintindi, tumatawa rin ako, kahit masakit.

Kapag sinasabi ni Miguel na matuto ako kay Bea, tumatango ako.

Kapag naiwan ako sa usapan, kumakain na lang ako para hindi nila mahalatang wala akong lugar doon.

Alam niya kung gaano ako karami kumain.

Pero hindi niya napansin kung gaano ako kaliit sa tabi nila.

Pumikit ako.

“Okay,” sinend ko.

Maya-maya, nag-post si Bea sa Facebook.

Larawan ng ramen, milk tea, at resibo na nakatupi sa gilid.

Caption niya:

“Libre dinner care of someone’s blessing. Ang sarap pala kumain kapag may sponsor.”

Naka-heart react si Miguel.

Alas singko ng hapon, kumatok si Miguel sa bahay namin. Magkapitbahay kami sa parehong condo building sa Cubao; siya ang nasa unit sa itaas, kami ni Mama sa ibaba.

Pagbukas ko ng pinto, napansin niya ang namumugto kong mata.

Ngumiti siya na parang ako ang bata.

“Tampo ka na naman? Ikaw na nga itong biglang nawala, ikaw pa ang mukhang kawawa.”

Inabot niya ang kamay niya at marahang kinurot ang ilong ko.

Dati, sa ganoong lambing, natutunaw agad ako.

Pero ngayon, umatras ako.

Natigilan siya.

“May dala ako.” Inabot niya ang maliit na keychain na gawa sa beads. Si Shin-chan, naka-glitter coating. “Ginawa raw ni Bea kasi alam niyang gusto mo ng cute stuff.”

Hindi ko kinuha.

Ang mata ko ay napunta sa cellphone niya.

May nakasabit doon na pink Sakura bead keychain.

Noong birthday niya, isang linggo akong halos walang tulog para gumawa ng chibi portrait naming dalawa. Sinabi kong isabit niya sana.

Sagot niya noon, “Ang childish.”

Tinapon niya sa drawer.

Ngayon, nakasabit sa phone niya ang gawa ni Bea.

Napansin niya ang tingin ko kaya inalog niya ang cellphone niya.

“Ah, ito? Gift ni Bea kasi nilibre ko siya kanina. Cute naman, di ba?”

Pagkatapos, ipinasok niya sa palad ko ang Shin-chan keychain.

“Okay na tayo. May problem set pa si Bea para sa akin. Ayokong matalo sa kanya.”

Humakbang siya paalis.

Gusto kong hawakan ang braso niya. Gusto kong sabihin, Miguel, tapos na tayo.

Pero bago ko pa maabot, nakalayo na siya.

At narinig ko siyang sumagot sa tawag.

“Oo, Bea. Kapag natalo ako, bubuhatin kita princess carry tapos sampung squats. Game.”

Napatigil ako sa hallway.

Tahimik ang paligid, pero sa loob ko, may nabasag.

Nang dumating si Mama, tinanong niya ako kung bakit nakatayo ako sa pinto na parang nawalan ng hininga.

Matagal bago ako nakapagsalita.

“Mama,” sabi ko, garalgal ang boses. “Ayoko na pong mag-gap year.”

Natigilan siya.

“Akala ko ba hahabulin mo si Miguel sa Diliman?”

Umiling ako.

Pagkatapos, sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, sinabi ko ang totoo.

“Pagod na po akong habulin ang taong hindi man lang lumilingon.”

Kinabukasan, maaga akong pumasok sa part-time job ko sa milk tea shop.

Akala ko ordinaryong araw lang.

Pero nang lunch break, lumapit si Bea, hawak ang cellphone niya, nakangiti na parang wala siyang ginawang masama.

“Lara, pa-like naman ng post ko. Ang winner ni Miguel, promise.”

Binuksan niya ang video.

Sampung segundo lang iyon.

Pero sapat para tuluyan akong magising.

Sa video, karga ni Miguel si Bea na parang prinsesa, tumatawa silang pareho habang nag-squats siya.

At sa dulo, tumingin si Bea sa camera at sinabi:

“Hindi pa rin siya nagagalit. Panalo ka, Miguel.”

Naramdaman kong nanlamig ang kamay ko.

Dahan-dahan akong tumingin kay Bea.

“Anong ibig mong sabihin na panalo siya?”

PARTE2

Ngumiti si Bea, pero hindi umabot sa mata niya ang ngiting iyon.

“Wala. Joke lang.”

Hindi ako kumurap.

“Bea, anong ibig mong sabihin na panalo si Miguel?”

Saglit siyang natahimik. Tapos bigla siyang tumawa, iyong tawang ginagamit niya kapag gusto niyang palabasing ako ang mababaw.

“Grabe ka naman. Sensitive mo talaga. Challenge lang namin iyon.”

“Anong challenge?”

Bumuntong-hininga siya, parang napipilitan siyang magpaliwanag sa batang makulit.

“Kung magseselos ka pa ba. Sabi kasi ni Miguel, masyado kang dramatic nitong mga nakaraang buwan. Sabi ko naman, baka stressed ka lang kasi hindi ka nakapasa. So nag-bet kami.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.

“Ginawa n’yo akong pustahan?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, nilock niya ang phone niya at sumandal sa counter.

“Hindi naman ganoon kalala. Gusto lang naming makita kung nag-mature ka na. Kasi kung mag-gap year ka, kailangan mong matutong hindi puro selos. Hindi pwedeng lahat na lang tungkol sa’yo.”

Napatitig ako sa kanya.

Ako ang selosa?

Ako ang immature?

Ako ang kailangang mag-mature habang silang dalawa ang gumagawa ng video na parang sinasadya akong saktan?

Tumunog ang phone niya.

Tumawag si Miguel.

Isinuot ni Bea ang Bluetooth earbud niya, pero bago niya tuluyang maisaksak sa tenga, narinig ko ang boses niya.

“Umiyak ba?”

Hindi si Bea ang nagsalita.

Si Miguel.

Nakahawak ako sa baso ng milk tea na dapat kong lagyan ng takip. Muntik na itong mahulog.

Tumingin sa akin si Bea, nagulat. Mabilis niyang inilayo ang phone.

“Hindi,” mahina niyang sabi. “Pero nagtatanong.”

Narinig ko pa rin si Miguel.

“Sabihin mo AI edit lang. Huwag mong palalain. Kapag nakipag-break na naman, hayaan mo muna. Babalik din ‘yan.”

Babalik din ‘yan.

Tatlong salitang parang pako sa dibdib ko.

Doon ko naintindihan.

Hindi niya ako mahal sa paraan na akala ko.

Sanay lang siya na nandiyan ako.

Sanay siyang hihingi siya ng tawad nang kaunti, bibigyan ako ng maliit na regalo, hahaplus-haplusin ang ulo ko, at babalik ako.

Sanay siyang ako ang hahabol.

Tinanggal ni Bea ang earbud at ngumiti nang pilit.

“Lara, listen. AI edit lang talaga iyon. If you want, ipapakita ko history—”

“Tumigil ka.”

Napatingin siya sa akin.

Hindi ko alam kung bakit kalmado ang boses ko. Siguro kapag sobra na ang sakit, nauubos na rin ang ingay.

Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang chat ni Miguel.

May isang missed call lang mula sa kanya.

Isa.

Samantalang halos buong hapon, kausap niya si Bea.

Tinype ko ang message.

“Magkita tayo mamaya. Sa rooftop ng building. Kailangan nating mag-usap.”

Mabilis siyang nag-reply.

“Finally. Akala ko kung ano na naman drama mo.”

Hindi ako umiyak.

Hindi ako nagalit.

Nag-send lang ako ng isa pang message.

“Isama mo si Bea.”

Tumagal nang halos isang minuto bago siya sumagot.

“Bakit?”

Tiningnan ko si Bea, na ngayon ay hindi na makangiti.

Dahan-dahan kong sinend ang reply.

“Dahil alam ko na ang pustahan n’yo.”

Pagka-send ko noon, biglang tumunog ang phone ni Bea.

Si Miguel ulit.

Sa unang ring pa lang, nanginginig na ang kamay niya.

At bago niya masagot, may lumabas na bagong notification sa phone ko.

Hindi galing kay Miguel.

Hindi galing kay Bea.

Galing sa adviser namin noong senior high.

“Lara, may vacancy sa scholarship slot sa Cebu. Ikaw ang next sa waitlist. Kailangan mo magdesisyon tonight.”

Napahawak ako sa gilid ng counter.

Cebu.

Malayo sa kanila.

Malayo kay Miguel.

Malayo sa babaeng tinawag kong best friend.

At sa unang pagkakataon, ang layo ay hindi mukhang parusa.

Mukha itong kalayaan.

Pero bago pa ako makasagot, pumasok ang bagong message ni Miguel.

“Lara, don’t do anything stupid. Pupunta ako diyan ngayon.”

Pagtingin ko sa pinto ng milk tea shop, nandoon na siya.

At sa kamay niya, hawak niya ang bead keychain na minsan kong ginawa para sa kanya.

Iyong akala kong itinapon niya na.

…

Nakatayo si Miguel sa pinto ng milk tea shop, hingal, pawis ang noo, at hawak sa kamay ang keychain na ginawa ko noong birthday niya.

Iyong chibi portrait naming dalawa.

Iyong sinabi niyang childish.

Iyong akala kong matagal nang natabunan sa drawer niya kasama ng lahat ng bagay na hindi niya kayang pahalagahan.

“Lara,” sabi niya, mas mababa ang boses kaysa dati. “Usap tayo.”

Naramdaman kong napatingin ang mga katrabaho ko. Si Bea, na nasa tabi ko kanina, biglang umatras na parang hindi siya kasama sa gulong ito.

Tinanggal ko ang apron ko at sinabi sa supervisor ko na magbe-break lang ako saglit.

Lumabas kami sa hallway ng mall.

Hindi pa nagsasalita si Miguel, pero nakikita ko na ang pamilyar niyang mukha. Iyong mukha na ginagamit niya kapag alam niyang nasaktan niya ako pero umaasa siyang sapat na ang pagiging malambing niya.

Iniabot niya ang keychain.

“Hindi ko itinapon.”

Hindi ko kinuha.

“Pero hindi mo rin ginamit.”

Napakurap siya.

“Lara, hindi naman ganoon ‘yon. Hindi lang ako sanay sa ganitong bagay. Alam mo namang hindi ako showy.”

“Hindi ka showy sa akin,” sabi ko. “Pero kay Bea, kaya mong isabit ang gawa niya sa phone mo.”

Napatingin siya sa phone niya. Nandoon pa rin ang pink Sakura keychain.

Mabilis niya itong tinanggal.

“Okay. Ayan. Tinanggal ko na.”

Dati, baka lumambot na ako. Baka naisip kong, sige, pinili niya ako. Pero ngayon, habang nakikita ko siyang tanggalin iyon na parang simpleng dekorasyon lang, mas lalo kong naintindihan.

Hindi niya talaga alam kung ano ang problema.

Akala niya bagay ang pinag-aawayan namin.

Hindi niya alam na taon ang binibilang ko.

Taon ng pagiging tahimik.

Taon ng pagiging ikatlo sa sariling relasyon.

Taon ng paghabol sa taong ang tingin sa akin ay mabagal, mababaw, at laging kailangang turuan.

Dumating si Bea ilang segundo matapos iyon. Hawak niya ang phone niya sa dibdib, maputla ang mukha.

“Miguel, sabi ko naman sa’yo huwag kang pumunta bigla—”

“Tumahimik ka muna,” singhal niya.

Napatingin ako sa kanya.

Kahit si Bea ay natigilan.

Sa loob ng maraming taon, si Miguel ay halos hindi kailanman nagalit kay Bea. Kapag nagkakamali siya, tinatawanan lang niya. Kapag ako ang nagkamali, sermon.

Ngayon, dahil mahuhuli sila, bigla niyang kayang pagtaasan siya ng boses.

“Lara,” sabi ni Bea, nanginginig ang labi. “Hindi ko sinasadya. Akala ko harmless lang. Sabi ni Miguel, matagal ka na raw clingy, at baka kailangan mo lang masanay na hindi kayo laging magkasama sa college.”

“Kaya ginawa n’yo akong experiment?”

“Hindi experiment,” mabilis na sabi ni Miguel. “Concerned lang kami sa’yo.”

Napatawa ako. Maikli. Walang saya.

“Concerned kayo sa akin kaya iniwan n’yo ako magbayad sa restaurant?”

Hindi siya nakasagot.

“Concerned kayo kaya pinanood n’yo akong maghintay sa labas ng shop habang pinag-uusapan n’yo ang future n’yo?”

Bumuka ang bibig ni Bea, pero walang lumabas na salita.

“Concerned kayo kaya nag-post ka ng ‘libre dinner’ na parang wala akong pakiramdam?”

“Lara, caption lang iyon,” bulong ni Bea.

“Para sa’yo caption lang. Para sa akin, sampal.”

Tahimik ang hallway sa pagitan namin, kahit maingay ang mall sa paligid. May batang umiiyak malapit sa toy store, may saleslady na tumatawag ng customer, may amoy ng fries mula sa kabilang tindahan.

Pero sa maliit na espasyong iyon, parang kaming tatlo lang ang tao.

Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang message ng adviser namin.

“May scholarship slot sa Cebu,” sabi ko. “Next ako sa waitlist.”

Napatingin si Miguel sa akin na parang hindi niya naintindihan.

“Cebu? Bakit Cebu?”

“Dahil may paaralang tumanggap sa akin. Dahil may program na kaya kong pasukan. Dahil baka hindi ko kailangang maging anino mo para magkaroon ng kinabukasan.”

“Hindi ka anino,” sabi niya agad.

“Hindi?” Huminga ako nang malalim. “Ano ako, Miguel?”

Hindi siya nakasagot.

Matagal siyang nakatitig sa akin. Sa unang pagkakataon, wala siyang handang sagot. Wala siyang joke tungkol sa grades ko. Wala siyang comparison kay Bea. Wala siyang tapik sa ulo ko.

Wala siyang hawak na paraan para ibalik ako sa dati.

“Girlfriend kita,” sabi niya sa huli.

“Hindi sapat ang tawag kung hindi tugma ang trato.”

Napayuko siya.

Si Bea naman, biglang umiyak.

“Lara, best friend kita. Hindi ko alam na ganyan kalalim.”

Tiningnan ko siya. May parte sa akin na gustong maniwala. Dahil minsan, si Bea ang tumulong sa akin sa algebra. Siya ang nagpahiram ng notes noong may sakit ako. Siya ang kasama kong bumili ng unang lipstick ko.

Pero may mga taong minahal ka noong mahina ka, at hindi nila napansing nasanay silang manatili kang mas mababa sa kanila.

“Alam mo,” sabi ko sa kanya, “hindi ko ikinagalit na matalino ka. Hindi ko ikinagalit na nakapasa ka. Hindi ko ikinagalit na may pangarap kayo.”

Lumunok ako.

“Ang ikinagalit ko, ginawa n’yong biro ang sakit ko.”

Mas lalo siyang umiyak.

“Magsosorry ako publicly,” sabi niya. “Buburahin ko post. Sasabihin ko edited lang—”

“Huwag mong gawing edited,” putol ko. “Sabihin mo ang totoo o huwag ka nang magsalita.”

Napatingin siya kay Miguel.

Doon ko nakita ang tunay na sagot.

Hindi siya natatakot mawala ako.

Natatakot siyang mawala ang image niya.

Si Bea Reyes, honor student. Mabait. Simple. Palaban pero humble.

Si Miguel Santillan, campus crush. Scholar. Mabuting anak. Mabait sa girlfriend niyang hindi kasing-talino pero mahal na mahal siya.

Ang ganda ng kuwento nila sa ibang tao.

Ako lang pala ang hindi bagay sa poster.

Tumunog ulit ang phone ko.

Adviser namin.

“Lara,” sabi ni Ma’am Santos nang sagutin ko. “Pasensya na biglaan. The scholarship committee needs your confirmation tonight. Full tuition, dorm subsidy, and monthly allowance. Pero kailangan mong mag-enroll onsite next week. Kaya mo ba?”

Tumingin ako kay Miguel.

Sa mukha niyang biglang natakot.

Tumingin ako kay Bea.

Sa luhang hindi ko na alam kung para sa akin o para sa sarili niya.

Tumingin ako sa keychain sa kamay ni Miguel.

Maliit iyon. Makulay. Ginawa ng batang Lara na naniniwalang kapag minahal niya nang todo ang isang tao, mamahalin din siya nang tama.

Ngumiti ako nang kaunti.

“Kaya ko po, Ma’am.”

Napasinghap si Miguel.

“Lara, wait. Huwag kang magdesisyon dahil galit ka.”

Tinapos ko ang tawag at tumingin sa kanya.

“Matagal na akong nagdedesisyon dahil mahal kita. Ngayon lang ako magdedesisyon dahil mahal ko ang sarili ko.”

Lumapit siya, pero umatras ako.

“Break na tayo, Miguel.”

“Lara—”

“Hindi ito tampo. Hindi ito drama. Hindi ito test na puwede mong ipasa kapag gumawa ka ng cute gesture.”

Napahawak siya sa keychain.

“Mahal kita,” sabi niya, pero parang ngayon lang niya natutunang sabihin iyon nang walang kasamang yabang.

Tumulo ang luha ko.

“Alam ko. Pero minsan, may mga taong mahal ka lang habang madali kang iwan sa likod.”

Tahimik siya.

At doon, sa gitna ng mall na punong-puno ng tao, natapos ang ilang taong paghabol ko.

Kinagabihan, nag-post si Bea ng apology. Hindi perpekto. Hindi buo. Pero sapat para maintindihan ng mga nakakakilala sa amin na hindi ako ang baliw, hindi ako ang selosa, hindi ako ang kontrabida sa kuwentong sila mismo ang gumawa.

Si Miguel naman, ilang beses pang nag-message.

Humingi ng tawad.

Nagsabing hindi niya raw napansin.

Nagsabing nasanay lang siya.

Nagsabing kaya pa naming ayusin.

Hindi ko siya blinock agad.

Binasa ko ang bawat message.

Hindi para bumalik.

Kundi para sa wakas, hindi na ako matakot sa katahimikan pagkatapos niyang magsalita.

Isang linggo matapos iyon, lumipad ako papuntang Cebu.

Hindi dramatic ang pag-alis ko. Walang humahabol sa airport. Walang iyakang parang pelikula. Si Mama lang ang kasama ko, hawak ang maliit kong maleta at baong sandwich.

Pagyakap niya sa akin, sinabi niya, “Anak, hindi mo kailangang maging pinakamatalino para maging karapat-dapat mahalin.”

Doon ako umiyak.

Hindi dahil kay Miguel.

Kundi dahil sa tagal kong hinintay na may magsabi sa akin noon.

Sa Cebu, mahirap pa rin. Naligaw ako sa unang araw. Nahihiya akong magsalita sa klase. May subjects na kailangan kong doblehin ang aral. Pero sa unang pagkakataon, ang pagod ko ay para sa akin.

Hindi para makahabol sa likod ng iba.

Makalipas ang ilang buwan, nakita ko sa Facebook na nasa Diliman na sina Miguel at Bea. Hindi na sila kasing-dalas mag-post together. May balitang nag-away sila dahil sa isang org project. May nagsabing hindi naman daw talaga naging sila.

Hindi ko na inalam.

May mga kuwentong hindi na kailangang tapusin para gumaan ang dibdib mo.

Minsan, sapat nang isara ang pinto.

At maglakad papunta sa lugar kung saan hindi ka kailangang magmakaawang isama sa plano.

Mensahe: Huwag mong gawing pangarap ang taong ginagawa kang backup sa sarili mong buhay. Ang tunay na pagmamahal, hindi ka iniiwan sa labas habang pinaplano ang kinabukasan. Kapag napagod kang humabol, baka hindi ka sumusuko. Baka sa wakas, pinipili mo na ang sarili mo.