LIHIM SA PASILYO NG HOTEL

BAHAGI 2: ANG LIHIM SA PASILYO NG HOTEL

Natigilan ako sa kinatatayuan ko.

Ilang hakbang na lamang ang pagitan namin ni Isabella.

Patuloy na umuugong ang air conditioner sa mahabang pasilyo ng hotel, ngunit pakiramdam ko ay biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid.

Nananatili pa rin ang ngiti sa labi ni Isabella.

Ang parehong ngiting minahal at hinangaan ng buong paaralan.

Ngunit sa sandaling iyon, nakakapangilabot itong tingnan.

“Gaano karami ang narinig mo?”

tanong niya.

Pinilit kong manatiling kalmado.

“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”

Mahinang natawa si Isabella.

“Napakahina mong magsinungaling, Maria.”

Lumapit pa siya ng isang hakbang.

“Narinig mo ang lahat, hindi ba?”

Mahigpit kong kinuyom ang aking mga kamay.

Iisa lang ang nasa isip ko.

Kailangan kong umalis dito.

Ngayon na.

Pero bigla niyang iniunat ang kanyang kamay.

“Balak mo bang sabihin kay Gabriel?”

Tumingin ako sa kanya.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang tunay niyang mga mata.

Wala na ang pagiging mabait.

Wala na ang pagiging magiliw.

Malamig na lamig na lamang.

“Ipinapayo kong huwag mong gawin iyon.”

“Bakit?”

tanong ko.

Bahagya niyang ikiniling ang ulo.

“Dahil walang maniniwala sa iyo.”

Pagkatapos ay inilabas niya ang kanyang telepono.

May ipinakita siyang larawan.

Larawan iyon namin ni Gabriel sa loob ng library.

Magkatabi kaming nakaupo.

Kuha mula sa malayo.

At sa tingin ng sinumang makakakita, para kaming magkasintahan.

Nanlaki ang mga mata ko.

Ngumiti si Isabella.

“Marami pa akong ganitong larawan.”

“Kapag gusto ko, kaya kong ipakita ang mga ito sa buong paaralan.”

“Iisipin nilang nagseselos ka lang dahil naging malapit kami ni Gabriel.”

“At maniniwala silang gumagawa ka lamang ng kuwento.”

Napakagat ako sa labi.

Dahil tama siya.

Si Isabella ay maganda, sikat, at halos perpekto sa paningin ng lahat.

Ako naman ay isang ordinaryong estudyante lamang.

Kung magkakaroon ng pagtatalo…

Sino ang paniniwalaan nila?

Napakadaling sagutin.

“Bakit mo ginagawa ito?”

hindi ko napigilang itanong.

Sandaling nagbago ang ekspresyon niya.

“Bakit?”

Mapait siyang ngumiti.

“Dahil kailangan naming manalo.”

“Sa mundong ginagalawan namin, hindi kailanman naging pinakamahalaga ang damdamin.”

Pagkatapos noon ay tumalikod siya at naglakad papunta sa elevator.

Bago tuluyang magsara ang pinto, lumingon siya sa akin.

“Kung matalino ka, manahimik ka na lang.”

Nagsara ang elevator.

At naiwan akong mag-isa sa pasilyo.

Napakabilis ng tibok ng puso ko.

Alam kong may natuklasan akong napakalaking lihim.

Pero alam ko ring wala akong ebidensiya.

Kinabukasan.

Natapos ang kompetisyon.

Sumakay ang lahat sa bus pauwi.

Buong biyahe, hindi ko magawang tumingin kay Gabriel.

Paulit-ulit kong iniisip.

Dapat ko bang sabihin sa kanya ang lahat?

Ngunit sa tuwing maaalala ko ang sinabi ni Isabella…

Nawawalan ako ng lakas ng loob.

Wala akong patunay.

At baka ako pa ang mapagbintangan.

Habang malalim ang iniisip ko.

May biglang inilapag na inumin sa harap ko.

Pagtingala ko.

Si Gabriel iyon.

“Hindi ka nag-almusal.”

Inilapag niya ang lata sa tabi ko.

“Huwag mong pabayaang bumagsak ang blood sugar mo.”

Napatingin ako sa hawak kong inumin.

Biglang sumakit ang puso ko.

Ang taong niloloko at ginagamit ay wala man lang kaalam-alam.

“Gabriel…”

mahina kong tawag.

“Hm?”

Binuksan ko ang bibig ko.

Ngunit wala ring lumabas.

“Wala.”

Matagal niya akong tinitigan.

Pagkatapos ay marahan siyang bumuntong-hininga.

“Talagang kakaiba ka nitong mga nakaraang araw.”

Pagbalik namin sa paaralan.

Parang normal pa rin ang lahat.

Mas lalo pang naging malapit sina Gabriel at Isabella.

Sa katunayan, marami nang itinuturing silang magkasintahan.

Sinubukan kong ituon ang sarili ko sa pag-aaral.

Pinilit kong isipin na wala akong kinalaman sa mga nangyayari.

Ngunit tila ayaw akong tantanan ng kapalaran.

Isang hapon.

Pagkatapos ng klase.

Pinatawag ako ng guro sa opisina upang kunin ang mga dokumento para sa scholarship.

Malaking tulong iyon para sa pamilya ko.

Matapos kong pirmahan ang lahat ng papeles.

Naglalakad ako pabalik nang mapadaan sa isang maliit na conference room sa dulo ng pasilyo.

Bahagyang nakabukas ang pinto.

May mga taong nag-uusap sa loob.

Balak ko sanang dumiretso.

Ngunit isang pangalan ang nagpahinto sa akin.

“…ang pamilya ni Gabriel.”

Boses iyon ni Isabella.

Hindi ko sinasadyang mapahinto.

May isa pa siyang kausap.

Isang lalaking nasa katanghaliang-gulang.

Marahil ay ang kanyang ama.

“Malapit nang sumali sa bidding ang kumpanya nila.”

sabi ng lalaki.

“Kung makukuha natin ang plano bago ito ilabas, tayo ang magkakaroon ng kalamangan.”

“Naiintindihan ko.”

sagot ni Isabella.

Tumawa nang bahagya ang lalaki.

“Magaling.”

“Ganap na bang nagtitiwala sa iyo si Gabriel?”

Ilang segundo siyang natahimik.

“Oo.”

Parang nanlamig ang buong katawan ko.

Plano?

Bidding?

Negosyo?

Hindi ko man lubos na naiintindihan.

Pero alam kong hindi tama ang naririnig ko.

At sa sandaling iyon…

May biglang humawak sa balikat ko.

Napatalon ako sa gulat.

Paglingon ko.

Halos mapasigaw ako.

Si Gabriel.

“Ano’ng ginagawa mo rito?”

tanong niya.

Nataranta ako.

Agad ko siyang hinila palayo sa pinto.

Ngunit huli na.

Narinig ng mga nasa loob ang ingay.

Bumukas ang pinto.

Lumabas si Isabella.

Dumaan ang tingin niya sa akin.

Pagkatapos ay tumigil kay Gabriel.

Sa unang pagkakataon…

Nakita ko ang bakas ng pagkabahala sa kanyang mukha.

Tumingin si Gabriel sa aming dalawa.

Punong-puno ng pagtataka ang kanyang mga mata.

“Ano’ng nangyayari?”

Biglang naging mabigat ang hangin.

Napakalakas ng tibok ng puso ko.

Alam kong dalawa na lang ang pagpipilian ko.

Sabihin ang lahat.

O manatiling tahimik.

Ngunit bago pa man ako makapagsalita.

Biglang lumapit si Isabella.

Tumingin siya kay Gabriel.

Namula ang kanyang mga mata.

At pagkatapos…

Umiyak siya.

“Gabriel…”

mahina niyang sabi.

“Sa tingin ko… galit sa akin si Maria.”

Natigilan ako.

Patuloy siyang umiiyak.

“Kanina pa siya nakikinig sa usapan namin sa labas…”

“At tinatakot niya ako…”

Natahimik ang buong pasilyo.

Hindi ako makapaniwala sa naririnig ko.

Lumabas din ang lalaking kausap niya.

Nakakunot ang noo nito.

“Sino ba ang batang ito?”

Napalingon si Gabriel sa akin.

Punong-puno ng pagtataka ang kanyang mukha.

Samantalang si Isabella ay patuloy na umiiyak.

Para siyang isang inosenteng biktima.

At doon ko naunawaan.

Nauna na siyang kumilos.

At kung hindi ko mapapatunayan ang katotohanan…

Mula sa sandaling ito…

Ako na ang magiging kontrabida sa kuwento ng lahat.

(Itutuloy…)