TAONG GUSTONG PUMATAY SA AKIN AY HINDI ANG HALIMAW

BAHAGI 2: ANG TAONG GUSTONG PUMATAY SA AKIN AY HINDI ANG HALIMAW

Biglang bumigat ang hangin sa buong plaza.

Mahigpit kong hinawakan ang maitim na piraso ng metal sa loob ng manggas ko.

Kahit hindi ko pa lubos na nauunawaan ang kahulugan nito, isang bagay ang sigurado ako.

Napakahalaga nito.

Sapat na mahalaga upang ipasara ng pinuno ng akademiya ang lahat ng labasan para lamang mabawi ito.

Mahinang umungol ang dambuhalang halimaw sa likuran ko.

Umalingawngaw ang mababang tunog nito sa buong plaza.

Ang mga mata nitong muling luminaw ay nakatitig ngayon sa pinuno ng akademiya.

Parang may napansin din itong kakaiba.

Nanatiling kalmado ang pinuno.

Ngunit lalo pang lumamig ang kanyang mga mata.

“Dalaga.”

“Ayaw kong ulitin ito.”

“Ibigay mo sa akin ang bagay na iyan.”

Kalmado akong sumagot.

“Kung wala itong halaga, bakit parang desperado kayong makuha ito?”

Agad nawala ang ngiti sa kanyang mukha.

Sa paligid namin, nakapalibot na ang mga taong nakasuot ng maiitim na balabal.

Unti-unting napansin ng ibang estudyante na may mali.

Nagsimula silang mabahala.

“Bakit isinara ang plaza?”

“Ano ang nangyayari?”

“Hindi ba tapos na ang lahat?”

Ngunit walang sumagot sa kanila.

Nakatitig lamang sa akin ang pinuno ng akademiya.

“May mga bagay na…”

“Mas mabuting hindi nalalaman.”

Napangiti ako nang malamig.

“Kaya balak ninyo akong patahimikin?”

Biglang natahimik ang buong plaza.

Nagbago ang mukha ng maraming tao.

Hindi itinanggi ng pinuno ang sinabi ko.

Sa halip ay malamig siyang nagsalita.

“Ang mga taong masyadong matalino ay hindi kadalasang nabubuhay nang matagal.”

Sa sandaling iyon, alam kong tama ang hinala ko.

Ang piraso ng metal na ito ang lihim na gusto nilang ibaon habambuhay.

Maya-maya ay may boses na sumingit mula sa likuran.

“Punong Guro!”

“Bakit ninyo gagawin ito?”

Ang nagsalita ay ang batang tagapaglinis mula sa kulungan ng mga espiritung hayop.

Lumapit siya at tumayo sa harapan ko.

Kahit nanginginig ang kanyang mga paa, ibinuka niya ang mga braso upang protektahan ako.

“Si Ate ang nagligtas sa akademiya.”

“Wala siyang ginawang masama.”

May ilan ding estudyante ang nagsimulang magsalita.

Kahit madalas nila akong kutyain noon, nakita nila mismo ang ginawa ko.

“Tama siya.”

“Kailangan muna ng paliwanag.”

“Hindi puwedeng basta na lang siyang hulihin.”

Bahagyang sumingkit ang mga mata ng pinuno.

Malamig niyang tiningnan ang mga tao.

“Gusto ba ninyong kalabanin ako?”

Agad na bumagsak ang nakakatakot na presyon sa paligid.

Namutla ang maraming estudyante.

Walang nangahas magsalita pa.

Sa sandaling iyon…

Tumayo ang dambuhalang halimaw.

BOOM!

Niyanig ng bigat nito ang lupa.

Lumakad ito at tumayo sa harapan ko.

Parang isang napakalaking itim na bundok.

Nagbago ang mukha ng pinuno.

“Ikaw…”

Umungol nang mababa ang halimaw.

Malinaw na ipinapakita nitong pinoprotektahan ako.

Napatulala ang lahat.

Walang makapaniwalang ang pinakanakakatakot na nilalang sa akademiya ay kakampi ko ngayon.

Marahan kong hinaplos ang kaliskis nito.

At biglang may pumasok na ideya sa isip ko.

May sadyang nanakit sa halimaw na ito.

At malamang na isa sa mga nasa pinakamataas na posisyon sa akademiya ang may kagagawan.

Kung hindi…

Paano napunta sa tiyan nito ang bagay na may simbolo ng akademiya?

Bigla kong napansin na may palihim na senyas na ibinigay ang pinuno sa isa sa mga nakaitim na balabal.

Mabilis na umatras ang taong iyon.

At nawala sa gitna ng kaguluhan.

Biglang kumabog ang dibdib ko.

May masamang mangyayari.

Lumingon ako sa halimaw.

“Naamoy mo ba ang taong iyon?”

Bahagya itong tumango.

“Naaalala mo siya?”

Muli itong tumango.

Biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Tama ako.

Kilalang-kilala ng halimaw ang taong nanakit dito.

Ngunit bago pa ako makapagsalita…

BOOM!

Isang malakas na pagsabog ang umalingawngaw sa di kalayuan.

Isang malaking haligi ng apoy ang sumiklab sa likod ng gusali ng aklatan.

Umakyat ang makapal na usok sa himpapawid.

Nagulat ang lahat.

“Sunog!”

“Nasusunog ang aklatan!”

“Diyos ko!”

Nagbago agad ang mukha ng pinuno ng akademiya.

“Mabilis! Apulahin ang apoy!”

Nagkagulo ang buong plaza.

Ngunit may kakaibang pakiramdam akong hindi maalis.

Napakaaksidente naman.

Sa mismong oras na malapit nang mabunyag ang lihim…

Biglang nagkaroon ng sunog.

Parang may gustong ilihis ang atensyon ng lahat.

Sa sandaling iyon, malakas na umungol ang halimaw.

Tumingin ito sa direksyon ng apoy.

At pagkatapos ay biglang tumakbo.

BOOM!

Bawat hakbang nito ay nagpapayanig sa lupa.

Agad akong sumunod.

Kasunod ko rin ang batang tagapaglinis.

“Ate! Hintayin mo ako!”

Pagdating namin malapit sa aklatan…

Napatigil ako.

Ang apoy ay hindi kumakalat.

Sa halip…

Iisang silid lamang ang nasusunog.

Ang silid ng mga lihim na rekord.

Sa labas nito, may isang taong nakaitim na balabal na pilit sinisira ang mga dokumento.

“Pigilan siya!”

Sigaw ko.

Agad na kumilos ang halimaw.

Isang hampas lamang ng kuko nito ang nagpalipad sa lalaki.

Nabiyak ang maskara nito.

At nang makita ko ang kanyang mukha…

Nanlamig ang buong katawan ko.

Isa siya sa mga pinakaginagalang na nakatatandang pinuno ng akademiya.

Isang taong tinitingala ng lahat.

Natigilan din siya nang makita ako.

Ngunit maya-maya ay ngumiti siya.

“Napakagulo mong bata.”

Tumingin ako sa silid.

“Sinusunog mo ang mga ebidensya?”

Dumilim ang kanyang mukha.

“Sayang.”

“Huli mo nang nalaman.”

Mula sa kanyang bulsa ay inilabas niya ang isang maitim na bato.

Sa sandaling makita iyon ng halimaw…

Nagwala ito.

Nanginig ang buong katawan nito.

Namula ang mga mata.

Agad kong naunawaan.

May koneksyon ang batong iyon sa pagkawala ng kontrol ng halimaw.

Marahil ito rin ang dahilan ng pagwawala nito noon.

Malakas na tumawa ang matanda.

“Akala mo ba sapat na ang pagligtas mo rito?”

“Isa lamang itong kasangkapan.”

“At ang layunin nito ay sirain ang lahat.”

“Pati ikaw.”

Mariin niyang pinisil ang maitim na bato.

Agad na sumabog ang isang sinag ng maitim na liwanag.

Napahagulgol sa sakit ang halimaw.

Kinalmot nito ang lupa.

Mahigpit kong kinuyom ang mga kamao ko.

Kung hindi ko mapipigilan ang bagay na iyon…

Mawawala na naman sa sarili ang halimaw.

At sa pagkakataong ito…

Baka hindi na ito mabuhay.

Biglang hinila ng batang kasama ko ang manggas ko.

Mahina ngunit nanginginig ang kanyang boses.

“Ate…”

“Tingnan mo ang nasa likod niya.”

Agad akong napalingon.

At nanlaki ang mga mata ko.

Sa likod ng matandang pinuno…

Sa loob ng nasusunog na silid…

May bumagsak na lihim na pader.

At sa likod nito ay may nakatagong silid na wala sa anumang mapa ng akademiya.

Sa loob ng lihim na silid na iyon…

May dose-dosenang malalaking bakal na kulungan.

At sa bawat kulungan…

May nakakulong na mga bihira at mahalagang espiritung hayop na misteryosong nawala sa nakalipas na mga taon.

Ngunit hindi iyon ang pinakanakakatakot.

Sa gitna ng silid…

May isang malaking altar na bato.

At sa ibabaw nito ay may lumang talaan.

Nakadilat ang pahina.

At sa unang linya…

Nakita ko ang pangalan ng dambuhalang halimaw.

Sa ibaba nito ay may nakasulat na mga salitang nagpanginig sa buong katawan ko.

“Eksperimento Blg. 27: Matagumpay na paglalagay ng kontroladong aparato.”

“Susunod na yugto…”

“…magsisimula na sa katawan ng tao.”

(Itutuloy…)