LIHIM SA LUMANG PANTALAN

BAHAGI 3: ANG LIHIM SA LUMANG PANTALAN

Halos hindi ako nakatulog buong gabi.

Paulit-ulit kong binasa ang mensaheng ipinadala ng misteryosong account.

“Kung gusto mong malaman ang katotohanan, pumunta ka sa lumang pantalan nang alas-siyete ng gabi.”

Sa kabilang kuwarto, naririnig ko ang mahinang pag-iyak ni Mama.

Hindi ko na siya muling kinausap matapos ang nangyari.

Sa tuwing susubukan kong magtanong tungkol sa lalaking nasa video, agad niyang iniiwas ang usapan.

Mas lalo lamang akong nakumbinsi na may malaking lihim siyang itinatago.

Kinabukasan sa paaralan, mas lumala pa ang sitwasyon.

Kumalat na sa buong campus ang mga screenshot ng pekeng account.

May ilan pang estudyante ang lihim na kumukuha ng litrato ko.

Kapag dumadaan ako sa hallway, may mga bulung-bulungan akong naririnig.

— Siya ba iyon?

— Akala ko mabait siya.

— Hindi mo talaga makikilala ang isang tao.

Pinilit kong huwag pansinin ang lahat.

Ngunit hindi ganoon kadali.

Lalo na nang makita ko si Miguel.

Nakatayo siya sa may court kasama si Bea.

Masaya silang nag-uusap.

At gaya ng dati, napakaganda nilang tingnan.

Ngunit ngayon, may kakaibang lungkot sa mukha ni Miguel.

Minsan ay napapatingin siya sa direksyon ko.

Parang gusto niyang lumapit.

Pero sa huli, hindi rin niya ginagawa.

Pagkatapos ng klase, habang nag-aayos ako ng gamit, biglang umupo si Bea sa tabi ko.

Tahimik siya.

Hindi katulad ng dati.

— Ate…

Hindi ako sumagot.

— Naniniwala ako sa’yo.

Napahinto ako.

— Ano?

— Hindi ikaw ang gumawa noon.

Napangiti siya nang bahagya.

— Kilala kita.

Hindi mo kayang manloko ng kahit sino.

Biglang kumirot ang puso ko.

Sa gitna ng lahat ng taong nagduda sa akin, ang unang taong naniwala ay ang kapatid kong akala ko ay naging dahilan ng lahat.

— Salamat.

Ngumiti siya.

Pero maya-maya ay naging seryoso ang mukha niya.

— Ate… may gusto akong sabihin.

— Ano iyon?

— May ilang linggo na akong may napapansin.

Napakunot-noo ako.

— Ano?

— May lalaking sumusunod sa atin.

Nanlamig ako.

— Ano?

Tumango siya.

— Dalawang beses ko siyang nakita malapit sa bahay.

At minsan naman sa tapat ng paaralan.

Biglang sumagi sa isip ko ang mga litrato sa pekeng account.

Mga litratong malinaw na kuha mula sa malayo.

Mga litratong hindi ko alam kung kailan kinunan.

Posibleng…

May taong matagal nang nagmamatyag sa amin.

Nang sumapit ang alas-sais ng gabi, tahimik akong umalis ng bahay.

Hindi ko sinabi kahit kanino kung saan ako pupunta.

Maging kay Bea.

Maging kay Mama.

Pagdating ko sa lumang pantalan, halos wala nang tao roon.

Malakas ang hangin mula sa dagat.

At nagsisimula nang dumilim ang kalangitan.

Eksaktong alas-siyete.

May narinig akong yabag.

Dahan-dahan akong lumingon.

At nakita ko ang isang matandang lalaki.

May hawak siyang tungkod.

Nakasuot ng simpleng damit.

Ngunit ang mga mata niya ay tila matagal nang naghihintay sa akin.

— Angela.

Natigilan ako.

— Kayo ba ang nagpadala ng mensahe?

Tumango siya.

— Oo.

— Sino kayo?

Matagal siyang hindi nagsalita.

Pagkatapos ay huminga nang malalim.

— Kaibigan ako ng tunay mong ama.

Parang tumigil ang mundo ko.

— Ano?

— Ang lalaking nasa video.

— Siya ang tunay mong ama.

Napaatras ako.

— Hindi…

— Imposible.

— Patay na siya.

Malungkot siyang ngumiti.

— Iyon ang sinabi sa’yo.

— Pero hindi iyon ang buong katotohanan.

Pakiramdam ko ay umiikot ang paligid.

— Ano ang ibig ninyong sabihin?

Tumingin siya sa dagat.

— Labimpitong taon na ang nakalipas, may malaking kaso ng katiwalian at panloloko.

— Maraming makapangyarihang tao ang nasangkot.

— At ang ama mo ang isa sa mga taong nagtangkang ilantad ang katotohanan.

Napalunok ako.

— Tapos?

— Naging target siya.

— Kaya kinailangan niyang itago kayo.

— Ikaw.

— Si Bea.

— At ang nanay mo.

Nanlaki ang mga mata ko.

— Kaya ba kami palipat-lipat noon?

Tumango siya.

— Oo.

— Pero may nangyaring hindi namin inaasahan.

Bigla siyang tumahimik.

Parang nahihirapan siyang magsalita.

— Ano iyon?

— Nawala ang ama mo.

— Isang gabi.

— At hindi na siya muling nakita.

Nanigas ako.

— Hindi nakita?

— Hindi siya namatay?

Dahan-dahan siyang umiling.

— Hanggang ngayon, wala pa ring nakakaalam.

Pakiramdam ko ay mawawalan ako ng lakas.

Buong buhay kong inisip na patay na ang ama ko.

Ngunit ngayon…

May posibilidad na buhay pa siya.

Eksaktong sandaling iyon.

May malakas na tunog na umalingawngaw sa paligid.

BANG!

Napalingon kaming pareho.

May bumagsak na kahoy mula sa lumang bodega.

At may isang taong mabilis na tumakbo palayo.

— Sino iyon?!

Sigaw ko.

Ngunit huli na.

Nakatakas na ang lalaki.

Biglang namutla ang matanda.

— Nahanap na nila tayo.

— Kailangan mong umalis.

— Ngayon na.

— Pero—

— Bilis!

Ibinigay niya sa akin ang isang lumang sobre.

— Nandito ang lahat ng katotohanan.

— Huwag mong bubuksan dito.

Bigla niyang itinulak ako palayo.

At sa sandaling iyon…

May isa pang anino ang lumitaw mula sa dilim.

Nang makita ko ang mukha nito…

Halos tumigil ang puso ko.

Dahil kilalang-kilala ko siya.

Isa siya sa mga taong pinagkakatiwalaan ng pamilya namin sa loob ng maraming taon.

At hawak niya ang parehong litrato na ipinadala sa akin.

Ngunit bago pa ako makapagsalita…

Bigla niyang sinabi ang mga salitang nagpayanig sa buong pagkatao ko.

— Matagal na naming hinahanap ang anak ni Daniel Cruz.

At ikaw iyon, Angela.

…