LIHIM SA LOOB NG LUMANG MANSYON

BAHAGI 3: ANG LIHIM SA LOOB NG LUMANG MANSYON

Mahigpit kong hawak ang tansong susi habang nakatayo sa gitna ng parking lot.

Mabilis na tumatakbo ang isip ko.

Ang ama ko.

Si Rafael.

Ang lihim na iniwan ni Mama.

At ang lumang mansyon na matagal ko nang iniwasang balikan.

Pakiramdam ko ay unti-unting nagsasama-sama ang lahat ng piraso ng palaisipan.

Ngunit habang mas lumilinaw ang larawan, mas lalo naman akong natatakot sa katotohanang maaaring matuklasan ko.

Agad akong sumakay sa sasakyan.

Hindi ako dumiretso sa laboratoryo.

Hindi rin ako pumunta sa pulisya.

Sa halip, tinungo ko ang lumang mansyon.

Ang bahay na minsang naging tahanan ko.

Ang bahay kung saan nagsimula ang lahat.

Pagdating ko roon, halos hindi ko ito makilala.

Nananatili pa rin ang matataas na pader.

Nakatayo pa rin ang lumang gate.

Ngunit mas tahimik na ito ngayon.

Mas malamig.

Mas mabigat ang pakiramdam.

Parang may mga lihim na matagal nang nakakulong sa loob.

Huminga ako nang malalim.

Pagkatapos ay bumaba ng sasakyan.

Habang papalapit ako sa gate, may narinig akong boses.

— Alam kong darating ka.

Napalingon ako.

Nakatayo roon si Bianca.

Nakasuot siya ng simpleng damit.

Wala ang dati niyang mayabang na ngiti.

Ngayon ay tila seryoso ang kanyang mukha.

— Paano mo nalaman na pupunta ako rito?

Mahina siyang ngumiti.

— Dahil pareho tayong naghahanap ng katotohanan.

Hindi ako sumagot.

Matagal ko siyang kinamuhian.

Masyadong matagal.

Ngunit sa unang pagkakataon, hindi ako sigurado kung tama ba ang lahat ng pinaniwalaan ko.

Tahimik kaming pumasok sa loob.

Maraming bahagi ng bahay ang hindi na nagamit sa loob ng maraming taon.

May makakapal na alikabok.

May mga lumang larawan.

May mga kasangkapang tila nagyelo sa panahon.

Habang naglalakad kami, bigla akong napatigil.

Nasa harapan ko ang lumang silid-trabaho ni Mama.

Ang mismong lugar kung saan siya huling nakita nang maayos.

Nanlamig ang mga kamay ko.

Lumapit si Bianca.

— Nandito ang lihim na vault.

Tumango ako.

Dahan-dahan naming itinulak ang estante sa likod ng silid.

At doon namin nakita ang maliit na bakal na pinto.

Nanginginig kong ipinasok ang tansong susi.

Isang mahinang tunog ang narinig.

Klik.

Unti-unting bumukas ang vault.

May ilang dokumento.

May isang kahon.

At may mga video recording.

Agad kong binuksan ang unang folder.

Nanlaki ang mga mata ko.

Mga financial record.

Mga lihim na transaksiyon.

Mga ilegal na paglilipat ng pera.

At sa bawat pahina…

Pangalan ng ama ko ang nakasulat.

Mabilis akong napaupo.

Hindi ako makapaniwala.

Ang lalaking itinuring kong huwaran noong bata pa ako.

Ang lalaking akala ko ay biktima rin ng trahedya.

Siya pala ang nasa likod ng lahat.

Tahimik si Bianca.

Pagkatapos ay nagsalita.

— Natuklasan ito ng mama mo noon.

— Kaya siya naging banta sa mga taong kasangkot.

Parang nawalan ako ng hangin.

— Ibig mong sabihin…

Tumango siya.

— Oo.

— Hindi aksidente ang nangyari kay Tita.

Napapikit ako.

May luha nang dumadaloy sa aking pisngi.

Hindi ko alam kung galit ba ang nararamdaman ko.

O lungkot.

O pagkabigo.

Biglang may nahulog na maliit na sobre mula sa loob ng kahon.

May pangalan ko sa harapan.

Binuksan ko iyon.

At bumungad ang sulat-kamay ni Mama.

“Elena.

Kung binabasa mo ito, ibig sabihin ay nalaman mo na ang katotohanan.

Patawarin mo ako.

Sinubukan kong protektahan ka.

Ngunit masyadong makapangyarihan ang mga taong kalaban ko.

Kung dumating ang araw na ito, huwag kang mabuhay para sa paghihiganti.

Mabuhay ka para sa katotohanan.

At para sa mga taong tunay na nagmamahal sa iyo.”

Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

Mahigpit kong niyakap ang liham.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, pakiramdam ko ay naroon si Mama.

Biglang tumunog ang cellphone ni Bianca.

Pagkasagot niya, bigla siyang namutla.

— Ano?

— Nasaan siya ngayon?

Nabahala ako.

— Ano’ng nangyari?

Nanginginig siyang tumingin sa akin.

— Elena…

— Nakatakas si Rafael.

Tumayo ako.

— Ano?

— Nakalaya siya.

— At papunta siya rito.

Bago pa kami makapagsalita muli, may narinig kaming tunog ng sasakyan sa labas.

Sunod-sunod.

Marami.

Napatingin kami sa bintana.

At nanlamig ang dugo ko.

Dumarating ang convoy ng mga sasakyan.

Sa unahan nito…

Ang kotse ng ama ko.

Alam niyang narito kami.

At alam niyang nakuha na namin ang katotohanan.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…

Naramdaman kong malapit na talagang matapos ang lahat.

(ITUTULOY SA BAHAGI 4)