LUMANG BAHAY AT ANG KATOTOHANANG MATAGAL NANG ITINAGO
BAHAGI 3: ANG LUMANG BAHAY AT ANG KATOTOHANANG MATAGAL NANG ITINAGO
Pagkalabas namin sa conference room, hindi na ako mapakali.
Paulit-ulit kong binasa ang mensahe sa telepono ni Gabriel.
Isang lumang bahay.
Bago maghatinggabi.
Isa lang ang maaaring pumunta.
Parang eksena sa pelikula.
Ngunit ang seryosong mukha ni Gabriel ay nagsasabing hindi ito biro.
“Hindi ka pupunta roon,” mariin niyang sabi habang nakasakay kami sa elevator.
“Bakit?”
“Dahil hindi natin alam kung sino ang nasa likod nito.”
“Pero baka may kinalaman ito sa pamilya ko.”
“Mas lalo kang hindi dapat pumunta.”
Napairap ako.
“Gabriel, hindi ako bata.”
Hindi siya sumagot.
Pagdating sa parking area, agad siyang sumakay sa sasakyan.
Akala niya yata susunod ako sa utos niya.
Ngunit kilala ko ang sarili ko.
Kapag mas pinipigilan ako, mas lalo akong nagiging mausisa.
Bandang alas-onse ng gabi, lihim akong umalis ng condominium.
Nag-book ako ng sasakyan papunta sa lokasyong nasa mensahe.
Habang papalapit kami, unti-unting kumonti ang mga ilaw sa paligid.
Tahimik.
Malamig.
At medyo nakakatakot.
Sa dulo ng isang lumang kalsada ay nakita ko ang bahay.
Luma na ito.
Halos natatakpan na ng mga halaman.
Huminga ako nang malalim bago bumaba.
Ngunit paglingon ko—
May isa pang sasakyang nakaparada sa tabi.
At agad kong nakilala kung kanino iyon.
“Gabriel!”
Lumabas siya mula sa anino.
Halatang galit.
“Hindi ka talaga marunong sumunod.”
Ngumiti ako nang pilit.
“At ikaw? Hindi ka rin naman.”
Napailing siya.
“Hindi kita hahayaang mag-isa rito.”
Bago pa kami makapagtalo, bumukas ang pintuan ng bahay.
Isang matandang babae ang lumabas.
Mahigit pitumpung taong gulang na siguro.
May hawak siyang lumang kahon.
“Sa wakas dumating na rin kayo.”
Nagkatinginan kami ni Gabriel.
“Kilala n’yo kami?” tanong ko.
Tumango siya.
“Matagal ko na kayong hinihintay.”
Pinapasok niya kami.
Sa loob ay amoy lumang kahoy at mga lumipas na alaala.
Dahan-dahan niyang inilapag ang kahon sa mesa.
Pagbukas niya nito, bumungad ang mga litrato.
Mga lumang dokumento.
At isang sulat.
“Nagsimula ang lahat dalawampu’t limang taon na ang nakalipas,” sabi niya.
Unti-unti naming nalaman ang katotohanan.
Noong kabataan pa ng aming mga magulang, magkaibigan ang aming mga pamilya.
May isang negosyo silang pinagsamahan.
Ngunit isang kasosyo ang nagtaksil.
Nagkaroon ng malaking iskandalo.
Nagkawatak-watak ang lahat.
At upang protektahan ang kanilang mga anak, pinutol ng dalawang pamilya ang lahat ng koneksyon.
Kasama na ang pagkakaibigan.
Kasama na ang mga lihim.
Kasama na ang mga pangakong ginawa noon.
Nanginginig ang mga kamay ko habang binabasa ang mga sulat.
Hindi pala kami magkadugo ni Gabriel.
Ngunit matagal nang magkakilala ang aming mga pamilya.
At ang dahilan kung bakit tila paulit-ulit kaming pinagtagpo ng tadhana…
Ay dahil minsan nang nangarap ang aming mga magulang na maging isang pamilya.
Tahimik ang buong silid.
Pagkatapos ng ilang minuto, nagsalita si Gabriel.
“Sino ang nagpadala ng mensahe?”
Napabuntong-hininga ang matanda.
“Siya rin ang taong sumira sa inyong mga pamilya noon.”
Nanlaki ang mga mata namin.
“Ano?”
“Hindi pa siya tumitigil.”
Doon namin nalaman ang mas nakakatakot na balita.
May isang tao sa loob ng kumpanya.
At matagal na pala nitong pinaplano ang pagbagsak ni Gabriel.
Ang pagtatangkang agawin ang kumpanya ay simula pa lamang.
Ngunit bago pa kami makapagtanong pa—
Biglang namatay ang ilaw.
Nagdilim ang buong bahay.
May malakas na tunog mula sa labas.
Parang may taong pumasok sa bakuran.
Mahigpit kong nahawakan ang braso ni Gabriel.
Narinig namin ang mabagal na yabag.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Palapit nang palapit.
At sa wakas…
May boses na nagsalita mula sa dilim.
“Matagal ko nang hinihintay ang gabing ito.”
ITUTULOY SA BAHAGI 4…