WAKAS NG MGA LIHIM AT ANG SIMULA NG KALIGAYAHAN

BAHAGI 4: ANG WAKAS NG MGA LIHIM AT ANG SIMULA NG KALIGAYAHAN

Nanigas ako sa kinatatayuan.

Tahimik ang buong bahay.

Tanging ang tunog ng hangin sa labas ang maririnig.

Dahan-dahang bumukas ang pinto.

At lumitaw ang isang lalaki.

Siya ang parehong lalaking sinisiyasat ng mga awtoridad dahil sa ilegal na pagbili ng shares.

Ngunit hindi siya nag-iisa.

May kasama siyang dalawang abogado.

At isang matandang dokumento sa kanyang kamay.

Napangiti siya.

“Sa wakas, kumpleto na ang lahat.”

Ngunit bago pa siya makapagsalita nang mahaba, tumunog ang sirena ng mga sasakyan sa labas.

Nabigla siya.

Kasunod nito ay mabilis na pumasok ang mga imbestigador.

Pati si Samantha ay kasama nila.

“Pasensya na kung natagalan kami,” sabi niya.

Halos maiyak ako sa ginhawa.

Lumabas na ang buong plano.

Matagal na pala siyang minamanmanan ng mga awtoridad.

Ginamit lamang niya ang lumang lihim ng aming mga pamilya upang subukang takutin si Gabriel.

Ngunit hindi niya alam na mas maaga nang nakipagtulungan si Samantha sa legal team.

Sa loob lamang ng ilang minuto, tuluyan siyang naaresto.

Kasabay nito, lumabas din ang lahat ng ebidensiya ng kanyang mga ginawa noon.

Ang paninira sa negosyo.

Ang pandaraya.

At ang pagsisikap niyang sirain muli ang aming mga pamilya.

Pagkaraan ng ilang linggo, tuluyan nang nagsara ang kaso.

Ligtas ang kumpanya.

Mas lumakas pa ang tiwala ng mga shareholder kay Gabriel.

At si Samantha?

Lumipat siya sa ibang bansa upang pamunuan ang bagong sangay ng kumpanya.

Noong araw ng kanyang pag-alis, niyakap niya ako.

“Alagaan mo si Gabriel.”

Namula ako.

“Ano bang sinasabi mo?”

Tumawa siya.

“Akala mo hindi ko alam?”

At gaya ng dati, iniwan niya akong walang maisagot.

Lumipas ang ilang buwan.

Unti-unting bumalik sa normal ang lahat.

Ngunit may isang bagay na nagbago.

Si Gabriel.

Mas madalas na siyang ngumiti.

Mas madalas na siyang maglaan ng oras sa akin.

At isang gabi, matapos kaming maghapunan, dinala niya ako sa isang lugar na tanaw ang mga ilaw ng lungsod.

Tahimik kaming nakaupo.

Pagkatapos ay bigla siyang nagsalita.

“Andrea.”

“Hm?”

“May itatanong sana ako.”

Napalingon ako.

At nakita kong may hawak siyang maliit na kahon.

Nanlaki agad ang mga mata ko.

“Sandali…”

Ngumiti siya.

Sa unang pagkakataon, hindi bilang boss.

Hindi bilang kaklase.

Hindi bilang taong lagi kong nakakaagaw ng unang puwesto.

Kundi bilang lalaking mahal na mahal ako.

“Matagal na kitang pinili.”

“Tanga ka lang at hindi mo napansin.”

Natawa ako habang naiiyak.

“Grabe naman.”

Binuksan niya ang kahon.

May simpleng singsing sa loob.

“Andrea Reyes.”

“Papayag ka bang samahan ako habang-buhay?”

Hindi ko na napigilan ang mga luha.

Mabilis akong tumango.

“Oo.”

“Syempre oo.”

Isinuot niya ang singsing sa aking daliri.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng kaguluhan, pakiramdam ko ay tunay nang tahimik ang mundo.

Makalipas ang isang taon.

Nagdaos kami ng isang masayang kasal na dinaluhan ng aming pamilya, mga kaibigan, at mga kasamahan sa trabaho.

Habang nakatayo kami sa harap ng altar, naalala ko ang araw na tumirik ang luma kong motorsiklo sa gitna ng kalsada.

Kung hindi iyon nangyari…

Marahil hindi ko muling makikita si Gabriel.

At marahil hindi ko matatagpuan ang taong nakatadhanang makasama ko habambuhay.

Minsan, ang mga hindi inaasahang problema ang siyang nagdadala sa atin sa pinakamagagandang biyaya.

At para sa amin ni Gabriel—

Natapos na ang lahat ng lihim.

Natapos na ang lahat ng unos.

At nagsimula na ang pinakamasayang kabanata ng aming buhay.

WAKAS. ❤️