Katotohanang Matagal Nilang Itinago
Bahagi 3: Ang Katotohanang Matagal Nilang Itinago
Unti-unting nagkamalay si Mika.
Ang unang narinig niya ay ang mahinang tunog ng heart monitor.
Paulit-ulit.
Mabagal.
Ngunit sapat para ipaalam sa kaniya na buhay pa siya.
Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata.
Puting kisame.
Puting ilaw.
Puting kurtina.
Nasa ospital pa rin siya.
Agad niyang ipinatong ang kamay sa kaniyang tiyan.
Nanginginig ang mga daliri niya.
Pumikit siya.
Mahinang bumulong.
—Baby… nandiyan ka pa ba?
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok si Dr. Rafael.
May dala siyang folder at isang baso ng maligamgam na tubig.
Napansin niyang gising na si Mika.
—Kumusta ang pakiramdam mo?
Hindi iyon ang unang tanong ni Mika.
Sa halip ay agad niyang sinabi:
—Ang baby ko?
Bahagyang ngumiti si Rafael.
—Kalma ka muna.
Huminga nang malalim si Mika.
Pakiramdam niya ay hihinto ang puso niya habang hinihintay ang sagot.
—Naroon pa rin ang pagbubuntis.
Napaluha siya.
Napapikit siya habang tahimik na nagpapasalamat.
Ngunit napansin niyang hindi pa rin lubusang magaan ang mukha ng doktor.
—Pero…
Mahina niyang tanong.
—May “pero” pa rin, hindi ba?
Tumango si Rafael.
—Stable ang lagay mo sa ngayon.
—Pero kailangan ka pa ring obserbahan nang mabuti.
—May maliit na bahagi sa ultrasound na gusto naming bantayan.
Napahawak muli si Mika sa tiyan.
—Delikado ba?
—Hindi pa natin masasabi.
—Kaya ayaw kitang pangunahan ng takot.
Saglit na natahimik ang silid.
Makalipas ang ilang segundo.
Mahina niyang tinanong.
—Nasaan si Gabriel?
Napatingin si Rafael sa pinto.
—Nasa labas.
—Magdamag siyang hindi umalis.
Hindi nakapagsalita si Mika.
Naalala niya ang huling narinig bago siya mawalan ng malay.
“Mika, huwag mo akong iwan…”
Hindi iyon ang boses ng lalaking kilala niya sa loob ng tatlong taon.
Hindi iyon ang lalaking laging kalmado.
Hindi iyon ang lalaking halos walang emosyon.
Parang ibang tao.
Napansin ni Rafael ang pag-aalinlangan sa mukha niya.
—Gusto mo ba siyang papasukin?
Matagal bago sumagot si Mika.
Sa huli ay bahagya siyang tumango.
Lumabas si Rafael.
Ilang sandali lamang.
Marahang bumukas ang pinto.
Pumasok si Gabriel.
Gusot ang puting coat.
Namumula ang mga mata.
Halatang hindi natulog.
Pagkakita pa lamang niya kay Mika.
Kitang-kita ang pagluwag ng kaniyang paghinga.
Ngunit hindi siya agad lumapit.
Parang natatakot siyang itaboy.
Si Mika ang unang nagsalita.
—Umupo ka.
Tahimik siyang umupo sa upuang nasa tabi ng kama.
Muli silang binalot ng katahimikan.
Tatlong taon silang magkasama.
Pero ngayon.
Parang hindi nila kilala ang isa’t isa.
Sa wakas.
Si Gabriel ang unang nagsalita.
—Sorry.
Napangiti si Mika.
Mapait.
—Tatlong taon kitang hinintay.
—Isang “sorry” lang?
Yumuko si Gabriel.
—Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.
—Pero iyon lang ang kaya kong simulang sabihin.
Tahimik siyang nakinig.
Huminga nang malalim si Gabriel.
—Hindi dahil hindi kita mahal.
—Hindi dahil sawa na ako.
—At lalong hindi dahil may iba.
Unti-unting napaangat ang tingin ni Mika.
—Kung ganoon bakit?
Napapikit si Gabriel.
Parang bawat salitang lalabas ay mabigat.
—Noong isang taon.
—Naospital ang mama mo para sa regular check-up.
Nanlaki ang mga mata ni Mika.
—Ano?
—May ilang lumang medical record na nakita.
—Doon ko unang nalaman ang nangyari noong ipinagbubuntis ka.
Tahimik siyang nakinig.
—Halos hindi nakaligtas ang mama mo.
—May napakabihirang komplikasyon.
—At sinabi ng doktor noon na posible itong maulit sa susunod na henerasyon.
Nanginginig ang kamay ni Mika.
—Kaya…
—Kaya natakot ako.
Tumulo ang unang luha ni Gabriel.
—Natakot akong isang araw gusto mong magkaanak.
—At baka mawala ka.
Napatitig si Mika.
Hindi niya akalaing iyon ang dahilan.
—Pero bakit hindi mo sinabi?
Mahina siyang ngumiti.
Punong-puno ng pagsisisi.
—Dahil wala akong karapatang pigilan kang maging ina.
—Pero wala rin akong lakas na isipin na baka mawala ka.
—Kaya pinili kong ilayo ang sarili ko.
Napailing si Mika.
—Hindi mo ba naisip na mas masakit ang hindi malaman ang totoo?
Hindi nakasagot si Gabriel.
Dahil alam niyang tama siya.
Lumipas ang ilang sandali.
Tahimik lamang silang dalawa.
Hanggang sa nagsalita muli si Mika.
—Noong araw ng hiwalayan…
—Bakit hindi mo man lang ako pinigilan?
Napakagat si Gabriel sa labi.
—Dahil nakita kong buo na ang loob mo.
—At kung pipigilan kita, baka mas lalo kang masaktan kapag nalaman mo ang totoo.
Napatawa si Mika.
May halong luha.
—Napakagaling mo talagang magdesisyon para sa ibang tao.
Yumuko si Gabriel.
Wala siyang maipagtanggol.
Biglang kumatok sa pinto.
Pumasok si Rafael.
May kasama siyang isang babaeng nasa animnapung taong gulang.
Pagkakita ni Mika rito.
Agad siyang napabangon.
—Mama?
Namumugto ang mga mata ng kaniyang ina.
Agad siyang lumapit at niyakap ang anak.
—Anak…
—Patawarin mo ako.
Napakunot ang noo ni Mika.
—Bakit po?
Unti-unting bumitaw ang kaniyang ina.
Humarap siya kina Gabriel at Rafael.
Pagkatapos ay muling tumingin kay Mika.
—Panahon na para malaman mo ang buong katotohanan.
Tahimik ang buong silid.
—Noong ipinagbubuntis kita.
—Halos hindi tayo nakaligtas.
Unti-unting tumulo ang luha ng kaniyang ina.
—Matagal akong na-coma pagkatapos mong ipanganak.
Nanlaki ang mga mata ni Mika.
Hindi niya kailanman narinig ang kuwentong iyon.
—Sinabi ng mga doktor na hindi na raw ako dapat muling magbuntis.
—At sinabi rin nilang kung magkaroon ka ng anak balang araw, dapat kang bantayang mabuti.
Huminto siya sandali.
—Natakot akong lumaki kang takot maging babae.
—Takot magmahal.
—Takot magkaroon ng pamilya.
—Kaya hindi ko sinabi.
Tahimik na umiiyak si Mika.
Ngayon niya lamang naunawaan.
Lahat ng lihim.
Lahat ng katahimikan.
Lahat ng pag-iingat.
Ay dahil sa pagmamahal.
Hindi dahil sa panlilinlang.
Lumapit si Rafael.
—May isa pa kaming magandang balita.
Lahat ay napatingin sa kaniya.
Ngumiti siya.
—Nakita na namin ang pangalawang resulta ng ultrasound.
Mabilis na tumayo si Gabriel.
—Ano ang nakita ninyo?
Binuksan ni Rafael ang folder.
—Mas malinaw na ang larawan.
Huminga nang malalim si Mika.
Parang huminto ang oras.
Dahan-dahang ngumiti ang doktor.
—Mukhang nagkamali ang unang hinala.
Napahawak si Gabriel sa dibdib.
—Ibig sabihin…
—Iisa lamang ang sanggol.
—At maayos ang pagkapit nito.
Napaluha si Mika sa ginhawa.
Ngunit hindi pa natatapos si Rafael.
—Pero classified pa rin bilang high-risk ang pagbubuntis.
—Kailangan ng regular na check-up.
—Hindi puwedeng mapagod.
—At hindi puwedeng ma-stress.
Tumango silang lahat.
Sa unang pagkakataon mula nang malaman ni Mika ang kaniyang pagbubuntis.
May pag-asa na siyang naramdaman.
Ngunit biglang tumunog ang telepono ni Rafael.
Sinagot niya ito.
Habang tumatagal ang usapan.
Unti-unting nawawala ang ngiti sa kaniyang mukha.
Pagkababa niya ng tawag.
Tahimik siyang humarap kina Mika.
—May problema.
Nanikip muli ang dibdib ng lahat.
—Ano na naman?
Mahina ang tanong ni Gabriel.
Huminga nang malalim si Rafael.
—May lumabas na detalye sa lumang medical archive.
—May isang laboratory result na hindi naisama sa file ng mama ni Mika noon.
Nagkatinginan silang lahat.
—At kung tama ang iniisip ko…
Huminto siya.
Parang pinipili ang bawat salita.
—Hindi aksidente ang komplikasyong nangyari sa kaniya dalawampu’t ilang taon na ang nakalipas.
Nanigas ang buong katawan ni Mika.
—Ano ang ibig ninyong sabihin?
Diretsong tumingin si Rafael sa kaniya.
—May posibilidad na may taong sadyang nagtago ng mahalagang impormasyon tungkol sa kalusugan ng pamilya ninyo.
Biglang bumukas ang pinto.
Isang nurse ang humahangos na pumasok.
—Dok Rafael!
Lumingon silang lahat.
Hingal na hingal ang nurse.
—May isang babae po sa lobby.
—Ipinipilit niyang makita si Mika.
—Sabi niya…
Huminto ito sandali.
—Siya raw ang may hawak ng tunay na dahilan kung bakit muntik mamatay ang nanay niya noong ipinanganak siya.
Nagkatinginan sina Mika, Gabriel at Rafael.
Walang sinuman ang nagsalita.
Dahil alam nilang…
Ang pinakamalaking lihim ay hindi pa rin nabubunyag.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)