Desisyong Nagbago sa Aking Buhay
Bahagi 4 – Ang Desisyong Nagbago sa Aking Buhay
Maaga akong dumating kinabukasan.
Hindi sa dating opisina ng departamento.
Kundi sa punong tanggapan ng kumpanya.
Tahimik ang buong gusali.
Iba ang pakiramdam kumpara sa dati kong pinapasukang opisina.
May isang assistant na naghihintay na sa lobby.
“Sir, hinihintay na po kayo.”
Tumango ako at sumunod.
Habang paakyat ang elevator, hindi ko maiwasang balikan ang nakaraang anim na taon.
Anim na taong halos walang reklamo.
Anim na taong pinili kong unahin ang proyekto kaysa sarili ko.
Anim na taong naniwalang balang araw, mapapansin din ang tunay kong ambag.
Ngunit dumating ang araw na napansin nila ako.
Noong wala na ako sa kumpanya.
Pagbukas ng pinto ng conference room, isang matandang lalaki ang nakangiting tumayo.
Siya ang chairman ng kumpanya.
Hindi siya nagsalita agad.
Sa halip, iniabot niya ang kamay niya.
“Salamat sa pagpunta.”
Kinamayan ko siya.
“Umupo tayo.”
Sa mesa ay nakalatag ang isang makapal na folder.
Binuksan niya iyon.
Isa-isang lumabas ang mga dokumento.
Performance evaluations.
Mga ulat ng proyekto.
Internal audit.
Salary records.
Pati mga email na ipinadala ko noon upang humiling ng karagdagang tao at mas maayos na proseso.
Tahimik siyang tumingin sa akin.
“Binasa ko ang lahat.”
Hindi ako nagsalita.
“At ngayon ko lang nalaman kung gaano kalaki ang naging kontribusyon mo.”
Huminga siya nang malalim.
“Nagkulang kami.”
Hindi iyon simpleng pormalidad.
Ramdam kong totoo ang sinabi niya.
“Alam mo ba kung bakit kita ipinatawag?”
Umiling ako.
“Dahil gusto kong marinig mismo mula sa iyo.”
“Ano ang pinakamalaking problema ng kumpanya?”
Hindi ko agad sinagot.
Ilang segundo akong nag-isip.
Pagkatapos ay dahan-dahan akong nagsalita.
“Hindi teknolohiya.”
Hindi siya kumibo.
“Hindi rin kakulangan sa talento.”
Patuloy lang siyang nakinig.
“Ang problema ay kultura.”
“Kultura?”
“Oo.”
“Mas pinapahalagahan ang magandang résumé kaysa totoong kakayahan.”
“Mas mabilis mapansin ang marunong magsalita kaysa tahimik na gumagawa.”
“Mas madaling purihin ang presentasyon kaysa ang taong nagpapatakbo ng buong sistema.”
Natahimik ang chairman.
Hindi niya ako pinutol.
“Kaya maraming magagaling na tao ang tahimik na umaalis.”
“At kapag nawala sila…”
“Saka lang napapansin ang halaga nila.”
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay isinara niya ang folder.
“Tama ka.”
Kinahapunan, ipinatawag ang buong management team.
Hindi ako nagsalita sa pulong.
Tagapakinig lang ako.
Ang chairman mismo ang nagsalita.
“Mula ngayong araw…”
“Lahat ng promotion ay kailangang may malinaw na technical evaluation.”
“Lahat ng salary adjustment ay rerepasuhin.”
“Magkakaroon ng anonymous feedback system.”
“At bawat critical project ay magkakaroon ng malinaw na dokumentasyon at tamang succession planning.”
Nagkatinginan ang mga manager.
Hindi sila makapaniwala.
Pagkatapos ay tumingin ang chairman sa HR manager.
“May isa pa.”
“Tanggalin ang anumang hindi patas na salary structure.”
“Kapag pareho ang responsibilidad, dapat patas din ang kompensasyon.”
Tahimik na yumuko ang HR manager.
Pagkatapos ng pulong, lumapit ang chairman sa akin.
“May alok ako.”
Inilapag niya ang isang bagong kontrata sa mesa.
Senior Technical Director.
Tatlong beses na mas mataas ang sahod kaysa dati.
May sariling team.
May kapangyarihang bumuo ng engineering standards.
May bonus at bahagi sa taunang kita ng proyekto.
Tahimik kong binasa ang bawat pahina.
Hindi ako agad pumirma.
“Naghihintay ako ng sagot mo.”
Ngumiti ako nang magalang.
“Maraming salamat.”
“Pero…”
Bahagyang nagulat ang chairman.
“May tinanggap na akong alok.”
“Tutuloy ka?”
Tumango ako.
“Oo.”
“Hindi dahil mas malaki ang sahod.”
“Kundi dahil gusto kong magsimula sa lugar na ang unang nakikita ay kakayahan ng tao.”
Hindi siya nabigo.
Sa halip ay ngumiti.
“Iyan ang sagot na inaasahan ko.”
Tumayo siya at muling kinamayan ako.
“Kung sakaling magbago ang isip mo…”
“Bukas ang pintuan namin.”
Makalipas ang isang linggo.
Nagsimula ako sa bago kong kumpanya.
Hindi sila nagtatanong kung saang unibersidad ako nagtapos.
Hindi rin sila interesado kung gaano kaganda ang résumé ko.
Ang unang tanong nila ay simple lamang.
“Ano ang gusto mong buuin?”
Napangiti ako.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
Pakiramdam ko ay tunay akong engineer.
Unti-unti kong binuo ang bago kong team.
Hindi ako pumili ng pinakamarunong magsalita.
Pinili ko ang marunong makinig.
Hindi ako pumili ng pinakamaraming sertipikasyon.
Pinili ko ang handang matuto.
At higit sa lahat…
Pinili kong tratuhin ang bawat miyembro nang may paggalang.
Samantala, sa dati kong kumpanya…
Unti-unti ring nagbago ang lahat.
Ang department manager na matagal na ring nakikinabang sa trabaho ng iba ay inilipat sa ibang posisyon matapos ang internal investigation.
Ang HR manager ay sumailalim sa masusing performance review.
Maraming empleyadong matagal nang hindi nabibigyan ng tamang suweldo ang nakatanggap ng salary adjustment.
Nagkaroon ng malinaw na proseso ng mentoring.
At ang bagong empleyadong minsang umasa lamang sa gawa ng iba…
Unti-unti ring natutong tumayo sa sarili niyang kakayahan.
Isang araw ay nakatanggap ako ng maikling mensahe mula sa kanya.
“Sir, ngayon ko lang tunay na naintindihan kung gaano kahirap buuin ang isang sistema mula sa simula. Salamat sa pagkakataong matuto. Hindi ko na uulitin ang dati kong pagkakamali.”
Napangiti ako.
Hindi lahat ng tao ay masama.
May ilan lamang na naliligaw ng landas.
At kapag binigyan ng tamang pagkakataon…
Kaya rin nilang magbago.
Lumipas ang anim na buwan.
Ang proyektong pinamumunuan ko sa bago kong kumpanya ay matagumpay na nailunsad.
Mas mabilis.
Mas matatag.
Mas ligtas.
At higit sa lahat…
Binuo ito ng isang team na nagtitiwala sa isa’t isa.
Habang ipinagdiriwang namin ang tagumpay, biglang lumapit ang assistant ko.
“Sir.”
“May bisita po kayo.”
“Lumapit daw siya mula sa dati ninyong kumpanya.”
Paglabas ko ng meeting room…
Nakita ko ang chairman.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
Kasama niya ang ilang miyembro ng board of directors.
At ang dala nila…
Ay isang alok na hindi ko kailanman inakalang maririnig sa buong buhay ko…
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)