Bahay na Puno ng mga Lihim
Bahagi 3 – Ang Bahay na Puno ng mga Lihim
Hindi ko na narinig ang sumunod na sinabi ng doktor.
Parang huminto ang oras matapos ibulong ng matandang lalaki ang mga salitang iyon.
“Ang babaeng tumawag sa sarili mong ina… siya ang may hawak ng natitirang susi.”
Unti-unting pumikit ang kanyang mga mata.
Nag-ingay ang monitor.
Nagmadali ang mga doktor at nurse.
“Sir, naririnig n’yo ba kami?”
“Kumuha ng oxygen!”
“Pakibilisan!”
Hinila kami palabas ng silid.
Tumama ang likod ko sa malamig na pader ng pasilyo.
Pakiramdam ko ay nawalan ako ng lakas.
Hindi ko alam kung alin ang mas mabigat.
Ang posibilidad na hindi ko tunay na kilala ang sarili ko.
O ang isipin na ang mga taong nagpalaki sa akin ay maaaring may itinagong napakalaking lihim.
Tahimik si Daniel.
Tahimik din si Maya.
Ilang minuto ang lumipas bago lumabas ang doktor.
“Nasa kritikal pa rin ang kondisyon niya,” sabi nito. “Pero ligtas na siya sa ngayon. Kailangan niyang magpahinga.”
Huminga nang malalim si Daniel.
“Ayos lang ba siyang makausap mamaya?”
“Hindi pa. Kapag nagkamalay ulit siya.”
Tumango si Daniel.
Pagkaalis ng doktor, ako ang unang nagsalita.
“Hindi ako uuwi.”
Nagulat silang dalawa.
“Lianne…”
“Hindi ako uuwi hangga’t hindi ko nalalaman ang buong katotohanan.”
Tahimik lang silang nakatingin sa akin.
Pagkaraan ng ilang segundo, nagsalita si Maya.
“May gusto akong ipakita.”
Mula sa kanyang bag ay inilabas niya ang isang lumang notebook.
Kupas na ang pabalat.
May bahid pa ng amag ang gilid.
“Nakuha ito ng tiyahin ko sa bahay-ampunan bago ito tuluyang isinara.”
Maingat niyang inilapag iyon sa mesa.
Binuksan namin ang unang pahina.
Puro pangalan ng mga batang naipasok noon sa bahay-ampunan.
Mga petsa.
Mga tala.
Hanggang sa nakita ko ang isang pahinang may malaking pulang guhit.
Walang buong pangalan.
Tatlong letra lamang.
L.A.
Katabi nito ang isang maikling tala.
“Inilipat sa pansamantalang tagapag-alaga ayon sa espesyal na utos.”
Sa ibaba ay may isa pang linya.
“Huwag ilagay sa opisyal na talaan.”
Nanlamig ang buo kong katawan.
“Bakit walang pangalan?”
Umiling si Maya.
“Iyan din ang tanong namin.”
Lumapit si Daniel.
“Pero may nakita pa kami.”
Mula sa likod ng notebook ay may nakasingit na lumang resibo.
Hindi ito resibo ng ospital.
Hindi rin ng bahay-ampunan.
Isa itong resibo ng isang lumang storage facility.
May numero ng locker.
At ang petsa…
Eksaktong limang taon matapos akong ampunin.
“Tingin mo…” tanong ko.
“Posibleng may itinago roon.”
Tahimik kaming tatlo.
Parang unti-unting nagdurugtong ang mga piraso.
Biglang nagsalita si Maya.
“May isa pa akong hindi sinabi.”
Napatingin kami sa kanya.
“Noong una akong tinawagan ng ospital, may lalaking nauna sa akin.”
“Lalaki?”
Tumango siya.
“Hindi niya sinabi ang pangalan niya.”
“Ano ang gusto niya?”
“Hinahanap ka rin niya.”
Napakunot ang noo ni Daniel.
“Ano ang sinabi niya?”
“Sabi niya…” huminga nang malalim si Maya.
“Kapag nakita na niya ang lumang litrato, siguradong pupunta siya sa bahay.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Kilalang-kilala niya ako.”
“Hindi lang iyon.”
Muling naglabas si Maya ng cellphone.
May litrato siyang ipinakita.
Kuha ito mula sa CCTV ng ospital.
Isang lalaking nakasuot ng sombrero at face mask.
Nakatayo lamang siya sa kabilang dulo ng hallway.
Hindi siya lumalapit.
Pero…
Diretsong nakatingin siya sa silid kung saan naroon kami.
“Kailan ito?”
“Kaninang umaga.”
“Sinundan ba tayo?”
“Hindi namin alam.”
Tahimik si Daniel.
Bigla siyang tumayo.
“Kailangan na nating umalis.”
“Saan?”
“Sa storage.”
“Bakit hindi sa lumang bahay?”
“Kung totoo ang mensahe, baka may naghihintay na roon.”
Hindi ako sumagot.
Sa unang pagkakataon simula nang magsimula ang lahat, naramdaman kong may taong nauuna sa bawat galaw namin.
Parang matagal na kaming minamatyagan.
Kinagabihan.
Tahimik ang buong lungsod.
Huminto ang sasakyan ni Daniel sa isang lumang gusali.
Halos wala nang tao.
Iilang ilaw na lamang ang nakabukas.
Lumapit kami sa matandang tagapagbantay.
Ipinakita ni Daniel ang resibo.
Matagal itong tiningnan ng matanda.
Pagkatapos ay tinaasan niya kami ng kilay.
“Ngayon lang may kumuha niyan.”
Nagkatinginan kaming tatlo.
“Anong ibig mong sabihin?”
“May dumating na lalaki kanina.”
Parang may bumagsak sa sikmura ko.
“Binuksan ba niya?”
“Hindi.”
“Bakit?”
“Wala siyang tamang susi.”
Napahawak ako sa maliit na susing ibinigay ng matandang lalaki.
Ito pala ang dahilan.
Dinala kami ng bantay sa pinakadulong bahagi ng gusali.
Locker 318.
Luma na ang kandado.
Nanginginig ang kamay kong ipinasok ang susi.
Isang ikot.
Dalawang ikot.
Click.
Unti-unting bumukas ang pinto.
Hindi pera ang laman.
Hindi alahas.
Tatlong kahon lamang.
At isang lumang video camera.
Napakunot ang noo ni Daniel.
“Kakaiba…”
Binuksan namin ang unang kahon.
Puro mga litrato.
Lahat ay larawan ko.
Noong sanggol.
Noong limang taong gulang.
Noong unang araw sa paaralan.
Noong nagtapos ako ng elementarya.
Noong high school.
Noong kolehiyo.
Noong kasal namin ni Daniel.
Lahat.
“Lahat ng buhay ko…”
Bulong ko.
“May taong sumusubaybay sa akin.”
Hindi ko namalayang nanginginig na pala ako.
Sa likod ng bawat litrato ay may nakasulat na petsa.
At iisang letra lamang ang pirma.
E.
Binuksan namin ang ikalawang kahon.
Mga lumang sulat.
Hindi ipinadala.
Lahat ay para sa akin.
“Maligayang ika-anim na kaarawan.”
“Pasensya na kung hindi kita mayakap.”
“Isang araw ipapaliwanag ko ang lahat.”
Unti-unting lumabo ang paningin ko.
Hindi ko na napigilang umiyak.
Sino ang sumulat ng mga ito?
At bakit hindi man lang ipinadala?
Tahimik na pinulot ni Daniel ang ikatlong kahon.
Mas mabigat ito.
Pagkabukas niya…
Lahat kami ay natigilan.
May lumang birth certificate.
Pero dalawang magkaibang kopya.
Magkaibang pangalan.
Magkaibang magulang.
Magkaibang petsa.
“Ano ito?”
Biglang napansin ni Maya ang isang sobre sa ilalim.
May nakasulat.
Basahin lamang kapag natagpuan na ninyo ang lahat.
Binuksan ko iyon.
Isang pahina lang.
Pero sapat upang mabago ang lahat.
“Kung hawak na ninyo ang sulat na ito, ibig sabihin hindi na ligtas ang sikreto. Ang batang ito ay hindi ninyo dapat hanapin noon. Ngunit ngayon, kailangan na niyang malaman ang totoo. Ang taong pinakamapanganib sa kanyang buhay ay hindi ang lalaking matagal nang nawawala. Kundi ang taong kasama niyang lumaki.”
Parang tumigil ang paghinga ko.
Kasama kong lumaki?
Hindi…
Hindi maaaring…
Napaatras ako.
Biglang tumunog ang cellphone ni Daniel.
Isang hindi kilalang numero.
Binuksan niya ang speaker.
Isang malamig na boses ng babae ang nagsalita.
“Huwag na kayong mag-aksaya ng oras sa paghahanap.”
“Sino ka?” sigaw ni Daniel.
Mahinang tumawa ang babae.
“Akala ninyo ba kayo lang ang may susi?”
Napatingin ako sa maliit na susi sa kamay ko.
Nagpatuloy ang babae.
“Kung gusto ninyong malaman kung sino talaga ang ina ni Lianne…”
Huminto siya sandali.
“…bumalik kayo sa bahay ng mga taong nagpalaki sa kanya.”
Nanlaki ang mga mata ko.
“Huwag mong idamay ang mga magulang ko!”
“Mga magulang?”
Muling tumawa ang babae.
“Tanungin mo sila kung bakit tuwing sasapit ang kaarawan mo, lagi silang umaalis ng bahay nang eksaktong isang oras.”
Bigla akong natigilan.
Naalala ko.
Bata pa lang ako…
Tuwing kaarawan ko…
Laging may dahilan sina Mama at Papa para umalis nang sandali.
Akala ko noon ay bumibili lang sila ng cake.
Pero ngayong binalikan ko ang alaala…
Palagi silang umuuwing namumula ang mga mata.
Parang galing sa pag-iyak.
Muling nagsalita ang babae.
“At kung gusto mong malaman ang huling sikreto…”
Huminto ang linya nang ilang segundo.
Pagkatapos ay malinaw niyang sinabi ang pangungusap na nagpayanig sa buong pagkatao ko.
“Ang babaeng tinawag mong Mama sa loob ng tatlumpung taon… hindi lang siya may alam sa katotohanan. Siya mismo ang gumawa ng desisyong mawala ka sa tunay mong pamilya.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)