Lalaking Hinanap Ako sa Loob ng Anim na Buwan

Bahagi 2: Ang Lalaking Hinanap Ako sa Loob ng Anim na Buwan

Nabasag ang tasa sa sahig.

Ang matinis na tunog ng porselana ay tila hudyat ng tuluyang pagguho ng kumpiyansa ni Daryl.

Hindi siya makapaniwala sa eksenang nasa harapan niya.

Ang lalaking kasalukuyang nakaluhod sa aking harapan ay hindi basta-basta estranghero.

Si Rafael Monteverde.

Ang lalaking halos araw-araw laman ng balita sa telebisyon at pahayagan.

Tagapagtatag ng Monteverde Holdings.

May-ari ng pinakamalaking shipping company, logistics network, renewable energy corporation, at dose-dosenang negosyo sa buong bansa.

Ngunit higit pa roon…

Isa siyang taong bihirang makita sa publiko.

Hindi siya dumadalo sa mga party nang walang dahilan.

Hindi siya nakikipagkamay kung hindi kailangan.

At ayon sa usap-usapan sa mundo ng negosyo…

May kapangyarihan siyang baguhin ang kapalaran ng isang kumpanya sa pamamagitan lamang ng isang tawag.

Tahimik ang buong coffee shop.

Walang sinuman ang nangahas magsalita.

Marahan kong hinawakan ang kamay niyang nakapatong sa aking tiyan.

“Rafael…”

Bahagya siyang tumingala.

Sa unang pagkakataon mula nang muli ko siyang makita…

Nakita ko ang pagod sa kanyang mga mata.

Hindi iyon pagod na dulot ng trabaho.

Kundi pagod ng isang taong matagal nang naghahanap.

Huminga siya nang malalim.

“Anim na buwan.”

“Anim na buwan kitang hinanap.”

Hindi ko alam ang isasagot.

Sa loob ng anim na buwang iyon…

Buong akala ko ay nakalimot na siya.

Buong akala ko ay mas ligtas ang anak namin kapag malayo siya rito.

Ngunit mali pala ako.

Tumayo siya nang dahan-dahan.

Hindi pa rin niya inaalis ang tingin sa akin.

“Nakita ko ang bakery.”

“Pero huli na.”

“Nakalipat ka na.”

Napakurap ako.

“Paano mo nalaman?”

Bahagya siyang napangiti.

“Iniwan mo ang lumang oven.”

“May maliit na marka ng bulaklak sa likod.”

“Iyon ang oven na sinabi mong hindi mo kailanman iiwan dahil regalo iyon ng lola mo.”

Napangiti rin ako nang bahagya.

Naalala niya.

Pati ang maliit na detalye.

Habang kami’y nag-uusap…

Hindi makagalaw si Daryl.

Paulit-ulit siyang tumitingin sa akin at kay Rafael.

Pagkatapos ay bigla siyang natawa.

Hindi iyon totoong tawa.

Isa iyong tawang pilit.

“Sandali.”

“Huwag ninyo akong lokohin.”

“Totoo bang si Rafael Monteverde iyan?”

“Walang dahilan para pumatol sa babaeng tulad niya.”

Tahimik lamang si Rafael.

Hindi niya man lang nilingon si Daryl.

Mas lalong ikinagalit iyon ng dating asawa ko.

Lumapit siya nang dalawang hakbang.

“Hoy.”

“Ikaw.”

“Hindi ko alam kung sino ka.”

“Pero huwag kang magpanggap.”

“Sigurado akong inuupahan ka lang.”

Halos mapapikit ang ilang taong nanonood.

Ang manager ng coffee shop ay namutla.

Maging ang security guard ay tila hindi alam kung pipigilan ba si Daryl.

Isang lalaki na nakaitim ang bahagyang humakbang.

Ngunit tinaas lamang ni Rafael ang isang daliri.

Huminto agad ang kanyang mga bodyguard.

Wala pa ring emosyon ang kanyang mukha.

Doon lamang siya lumingon kay Daryl.

Isang tingin.

Iyon lang.

Ngunit sapat na iyon upang maramdaman ni Daryl ang bigat ng presensiya niya.

“Tapos ka na ba?”

Mahinahon ang boses.

Walang galit.

Ngunit mas nakakatakot kaysa sigaw.

Napalunok si Daryl.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Hindi ako interesado sa opinyon mo.”

“Dahil wala kang alam.”

“At lalong wala kang karapatang mang-insulto sa ina ng anak ko.”

Parang huminto ang paghinga ng lahat.

Maging ang babaeng kasama ni Daryl ay napabitaw sa pagkakahawak sa kanyang braso.

“Anak…”

Mahina niyang bulong.

Hindi makapaniwala.

Napaatras si Daryl.

“Hindi…”

“Hindi puwede.”

“Imposible.”

“Tatlong buwan pa lang silang hiwalay.”

“Papaano…”

Hindi na niya naituloy ang sasabihin.

Dahil unti-unting pumasok sa isip niya ang petsa.

Anim na buwan.

Anim na buwan na ang nakalipas.

Panahong legal pa kaming mag-asawa.

Ngunit halos isang taon na kaming magkahiwalay ng silid.

Mahigit walong buwan na kaming hindi nagsasama bilang tunay na mag-asawa.

Ang aming diborsiyo…

Tatlong buwan lamang ang tanda.

Ngunit ang aming pagsasama…

Matagal nang patay bago pa iyon.

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ni Daryl.

Napalitan ng pagkalito.

Pagkatapos ay ng hiya.

At sa huli…

Takot.

Dahil ngayon lamang niya naalala ang sarili niyang ginawa.

Noong huling taon ng aming pagsasama…

Halos hindi na siya umuuwi.

Palagi siyang may business trip.

Palaging may meeting.

Palaging may dahilan.

Ngunit kalaunan…

Nalaman kong hindi negosyo ang dahilan.

Kundi ang babaeng ngayon ay nakatayo sa tabi niya.

Hindi ako nakipag-away.

Hindi ako nag-eskandalo.

Tahimik lamang akong pumirma sa divorce papers.

Ngunit bago pa man iyon…

Matagal nang tapos ang lahat sa puso ko.

Napayuko si Daryl.

Parang ngayon lamang niya naunawaan ang katotohanan.

Hindi niya ako iniwan habang buntis.

Iniwan niya ako bago pa man dumating ang taong tunay na nagbigay sa akin ng pagmamahal.

Lumipas ang ilang segundo.

Bigla siyang tumawa.

Ngunit sa pagkakataong ito…

Puno iyon ng pait.

“Hindi ako naniniwala.”

“Hindi maaaring ikaw ang ama.”

“Isa kang malaking tao.”

“Bakit ka papatol sa isang ordinaryong babae?”

Tahimik akong napabuntong-hininga.

Iyan din ang tanong na paulit-ulit kong itinatanong sa sarili ko noon.

Bakit ako?

Hindi ako mayaman.

Hindi ako sikat.

Isa lamang akong babaeng gustong mamuhay nang payapa.

Tumingin sa akin si Rafael.

Parang nabasa niya ang iniisip ko.

“Dahil siya.”

“Sapat na siyang dahilan.”

Simple ang sagot.

Ngunit sapat upang mapaluha ang ilang babaeng nakikinig.

Maging ang barista sa counter ay palihim na nagpunas ng mata.

Ngumiti nang bahagya si Rafael.

“Alam mo ba kung bakit kita hinanap?”

Hindi ako sumagot.

“Akala mo ba…”

“Galit ako dahil umalis ka?”

Umiling ako.

Hindi ko alam.

Marahan niyang hinawakan ang aking kamay.

“Natakot ako.”

“Natakot akong baka may mangyari sa inyong dalawa.”

“Nang malaman kong buntis ka…”

“At wala ka na sa bahay…”

“Anim na buwan akong halos hindi natulog.”

Napakagat ako sa labi.

Hindi ko alam iyon.

Hindi ko alam na ganito niya ako hinanap.

Patuloy siyang nagsalita.

“Lahat ng ospital.”

“Lahat ng clinic.”

“Lahat ng bakery.”

“Lahat ng permit sa negosyo.”

“Lahat ng records.”

“Hinanap kita.”

“Pero bawat pagkakataong malapit na kitang makita…”

“Nakalilipat ka na.”

Napayuko ako.

Hindi ko sinasadyang saktan siya.

Ang gusto ko lamang…

Ay ilayo ang anak namin sa mundong puno ng panganib.

Ngunit tila pareho lamang pala kaming nasasaktan.

Biglang tumunog ang cellphone ng isa sa mga bodyguard.

Lumapit ito kay Rafael.

Mahina itong bumulong.

Nagbago ang ekspresyon ni Rafael.

Hindi takot.

Hindi galit.

Kundi matinding pag-iingat.

“Sigurado ba?”

Tumango ang bodyguard.

“Sampung minuto na.”

“Bago pa kami dumating.”

Napakunot ang noo ko.

“Ano’ng nangyari?”

Hindi agad sumagot si Rafael.

Sa halip ay tumingin siya sa paligid ng coffee shop.

Isa-isa niyang sinulyapan ang bawat taong naroon.

Parang may hinahanap.

Pagkaraan ng ilang segundo…

Bigla niyang hinila ako palapit sa kanya.

Mahigpit ngunit maingat.

“Rafael?”

Mahina kong tanong.

Hindi siya sumagot.

Sa halip ay tumingin siya sa malaking salamin ng coffee shop.

Kasabay noon…

May isang lalaking nakasuot ng delivery uniform ang dahan-dahang yumuko sa tabi ng motorsiklo sa labas.

Normal sana ang lahat.

Kung hindi lamang…

Sa repleksiyon ng salamin.

Kitang-kita ang malamig na kislap ng maliit na bagay na dahan-dahan nitong inilabas mula sa insulated delivery bag.

At sa mismong sandaling iyon…

Mahigpit akong niyakap ni Rafael habang mariin niyang ibinulong sa aking tainga—

“Kapag sinabi kong tumakbo… huwag kang lilingon.”

Bahagi 3: Ang Lihim na Hindi Ko Kailanman Sinabi

Nanigas ang buong katawan ko.

Mahigpit pa ring nakayakap si Rafael sa akin habang nakatutok ang tingin niya sa repleksiyon ng salamin.

Hindi ko na kailangang lumingon.

Ramdam kong seryoso ang sitwasyon.

Isa sa mga bodyguard niya ang bahagyang humakbang papunta sa pinto na parang walang nangyayari.

Isa pa ang tahimik na inilapit ang kamay sa maliit na earpiece sa kanyang tainga.

Walang sumisigaw.

Walang nagtatakbuhan.

Ayaw nilang magdulot ng gulo.

Lalong ayaw nilang mailagay sa panganib ang mga taong naroon.

Mahina akong nagsalita.

“Rafael… ano ang nangyayari?”

Hindi niya ako agad sinagot.

Sa halip ay marahan niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko.

“Naaalala mo ba ang charity event anim na buwan na ang nakalipas?”

Tumango ako.

“Paano ko makakalimutan?”

“Iyon ang gabing una tayong nagkakilala.”

Napabuntong-hininga siya.

“Hindi aksidente ang pagkawala ng kuryente noong gabing iyon.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

“Ano?”

“May grupong gustong dukutin ang isa sa mga bisita.”

“Nang makita nilang kasama kita sa emergency exit, inakala nilang mahalaga ka sa akin.”

Napakunot ang noo ko.

“Pero… hindi pa naman tayo magkakilala noon.”

“Oo.”

“Pero hindi iyon alam ng mga taong nagmamatyag.”

Tahimik akong napaisip.

Biglang nagsimulang magdugtong-dugtong ang lahat.

Kung bakit pagkatapos ng gabing iyon ay palaging may dalawang sasakyang tila sumusunod sa amin.

Kung bakit ilang beses niyang ipinipilit na ihatid ako pauwi.

Kung bakit lagi niyang pinipiling magkita kami sa tahimik na lugar.

Hindi pala iyon pagiging sobrang maingat.

Pinoprotektahan niya ako.

Huminga siya nang malalim.

“Nang mawala ka, akala ko ligtas ka na.”

“Hanggang sa may nakapagsabi sa akin dalawang linggo na ang nakalipas na may babaeng buntis na kamukha mo ang nagmamay-ari ng maliit na panaderya.”

“Doon ko muling sinimulan ang paghahanap.”

Napayuko ako.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o malulungkot.

Anim na buwan.

Anim na buwang pareho pala kaming naghahanap ng paraan para protektahan ang isa’t isa.

Biglang lumapit ang isa sa kanyang mga tauhan.

“Sir.”

“Naalis na po.”

“Hindi na po siya nakalapit.”

Napabuntong-hininga si Rafael.

“Sigurado?”

“Opo.”

“Sinundan na rin po ng ibang team.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Salamat.”

Hindi na niya ipinaliwanag pa sa akin ang nangyari.

At hindi na rin ako nagtanong.

Alam kong may mga bagay na mas mabuting hindi ko muna malaman.

Habang unti-unting bumabalik ang normal na ingay sa coffee shop…

May isang pamilyar na boses ang muling narinig.

“Hindi ako naniniwala!”

Si Daryl.

Namumula ang kanyang mukha.

Hindi niya matanggap ang lahat ng nangyayari.

Lumapit siya nang mabilis.

“Drama lang ang lahat ng ito!”

“Kung talagang siya ang ama ng batang iyan, patunayan ninyo!”

Agad na humarang ang dalawang bodyguard.

Ngunit tinaas muli ni Rafael ang kanyang kamay.

“Hayaan ninyo siya.”

Dahan-dahan siyang humarap kay Daryl.

“Anong gusto mong patunayan?”

“Madaling umarte.”

“Madaling magkunwaring bayani.”

“Pero paano ko malalamang hindi mo lang ginagamit ang dating asawa ko para sa pangalan mo?”

Napangiti nang bahagya si Rafael.

Hindi iyon mapanlait.

Kundi parang may naalala siyang nakakatawa.

“Alam mo ba…”

“Hindi ko alam ang buong pangalan niya noong una kaming nagkita.”

Natigilan si Daryl.

“Hindi ko alam kung may asawa siya noon.”

“Hindi ko alam kung may negosyo siya.”

“Hindi ko alam kung saan siya nakatira.”

“Ang alam ko lang…”

“Tatlong oras niyang inuna ang pag-alalay sa isang matandang waitress na nahirapang makalabas sa gusali bago niya inisip ang sarili niyang kaligtasan.”

Napatingin sa akin ang lahat.

Maging ako ay bahagyang nagulat.

Naalala ko ang gabing iyon.

May matandang empleyadong natapilok habang nagkakagulo.

Tinulungan ko lang naman siya.

Hindi ko inakalang napansin iyon ni Rafael.

Patuloy siya.

“Kinabukasan, bumalik siya sa event venue.”

“Hindi para kunin ang naiwala niyang gamit.”

“Kundi para siguraduhing ligtas ang matandang waitress.”

Tahimik ang buong coffee shop.

“Kaya noong sinabi mong isa lang siyang ordinaryong babae…”

Napangiti siya habang marahang hinawakan ang kamay ko.

“Oo.”

“Ordinaryo siya.”

“Pero siya ang pinakamatapang na taong nakilala ko.”

Nangilid ang luha ko.

Hindi dahil sa mga sinabi niya.

Kundi dahil sa unang pagkakataon…

May taong nakakita sa mga simpleng bagay na ginawa ko nang hindi ako humihingi ng kapalit.

Samantala…

Unti-unting napayuko si Daryl.

Parang ngayon lamang niya naalala.

Noong kami pa…

Ilang beses akong naghintay sa kanya sa ospital.

Ilang beses akong nagsakripisyo para sa negosyo niya.

Ilang beses kong isinantabi ang sarili kong mga pangarap.

Ngunit ni minsan…

Hindi niya iyon napansin.

Tahimik na lumapit ang babaeng kasama niya.

“Daryl…”

“Umalis na tayo.”

Ngunit hindi siya gumalaw.

Nakatitig lang siya sa akin.

“Claire…”

Ngayon lang niya muling binigkas ang pangalan ko nang walang galit.

“Patawad.”

Tahimik lang akong tumingin sa kanya.

Matagal ko nang hinihintay ang salitang iyon.

Ngunit nang dumating ito…

Wala na pala itong ibig sabihin.

Hindi na ako galit.

Hindi na rin ako nasasaktan.

May mga sugat na hindi kailangang gantihan.

Kailangan lang hayaang maghilom.

Marahan kong sinabi,

“Sana maging mas mabuti kang tao.”

Iyon lang.

Wala nang iba.

Napaluha si Daryl.

Hindi dahil pinahiya siya.

Kundi dahil ngayon lamang niya naunawaan ang halaga ng taong kusa niyang binitiwan.

Akala ng lahat ay doon na matatapos ang lahat.

Ngunit biglang muling tumunog ang telepono ni Rafael.

Sa pagkakataong ito…

Siya mismo ang sumagot.

Ilang segundo lamang siyang nakinig.

Unti-unting nagbago ang kanyang mukha.

Hindi takot.

Hindi galit.

Kundi matinding pagkabigla.

“Ano?”

“Sigurado ba kayo?”

Huminto ang buong coffee shop sa pagmamasid sa kanya.

Marahan niyang ibinaba ang telepono.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

Sa tiyan ko.

At mahina niyang sinabi—

“Claire… kailangan na nating pumunta sa ospital.”

Napahawak ako sa tiyan ko.

“Pero bakit?”

Lumapit siya agad at inalalayan ako.

Bahagyang nanginginig ang kanyang boses.

“Kakatawag lang ng doktor mo.”

“May nakita sila sa resulta ng huling prenatal examination…”

At ang sumunod niyang sinabi ang tuluyang nagpahinto sa paghinga ko.

Katapusan: Ang Pamilyang Matagal Nang Itinadhana

Parang huminto ang mundo.

Hindi ko namalayang napahigpit ang kapit ko sa manggas ni Rafael.

“Ano ang nakita nila?” mahina kong tanong.

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip ay marahan niya akong inalalayan palabas ng coffee shop.

Tahimik na sumunod ang kanyang mga tauhan.

Pagdating namin sa sasakyan, maingat niya akong pinasakay bago siya umupo sa tabi ko.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Sinabi ng doktor na may nakita silang kakaibang pagbabago sa resulta ng ultrasound.”

Napalunok ako.

“Delikado ba ang bata?”

Agad siyang umiling.

“Hindi.”

“Pero gusto nilang ulitin agad ang pagsusuri.”

Sa buong biyahe ay wala kaming ibang sinabi.

Tahimik lang kaming magkahawak ng kamay.

Sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan, hindi ko naramdamang nag-iisa ako.

Pagdating sa ospital, agad kaming sinalubong ng obstetrician ko.

Ngumiti ito nang makita ako.

“Pasensya na kung napatawag namin kayo nang biglaan.”

“May kailangan lang kaming kumpirmahin.”

Makalipas ang ilang minuto, muli akong sumailalim sa ultrasound.

Tahimik ang silid.

Nakatingin ako sa monitor habang maingat na ginagalaw ng doktor ang probe.

Biglang napangiti ang doktor.

“Congratulations.”

Napatingin kami ni Rafael sa kanya.

“Bakit po?” halos sabay naming tanong.

Mahina siyang natawa.

“Hindi pala isa ang sanggol.”

“Kambal sila.”

Napahawak ako sa bibig ko.

Hindi ko napigilan ang pagluha.

“Kambal…”

Tumango ang doktor.

“Maganda ang tibok ng puso nilang pareho.”

“Malusog sila.”

Napaupo si Rafael sa tabi ko.

Hindi ko pa siya kailanman nakitang ganoon kasaya.

Tahimik siyang yumuko.

Marahan niyang hinalikan ang likod ng kamay ko.

“Salamat.”

Napangiti ako habang umiiyak.

“Hindi ako ang dapat mong pasalamatan.”

“Ang dalawang batang iyan.”

Mabilis na kumalat ang balita na si Rafael Monteverde ay magkakaroon ng anak.

Ngunit sa halip na magdaos ng engrandeng press conference, iisa lamang ang ginawa niya.

Isang umaga, isinara niya ang lahat ng opisina ng Monteverde Foundation sa loob ng dalawang oras.

Inihayag niya ang pagtatatag ng isang bagong programa.

Libreng prenatal check-up.

Libreng panganganak para sa mga inang kapos sa buhay.

Libreng pagsasanay sa kabuhayan para sa mga single mother.

Nang tanungin siya ng media kung bakit iyon ang una niyang proyekto matapos amining magiging ama na siya, simple lang ang kanyang sagot.

“May isang babaeng nagturo sa akin na ang tunay na lakas ay hindi nasusukat sa dami ng negosyo.”

“Kundi sa kakayahang protektahan ang mga taong mahal mo.”

Hindi niya binanggit ang pangalan ko.

Pero alam kong ako ang tinutukoy niya.

Samantala…

Tahimik na nawala si Daryl sa aming buhay.

Ilang linggo matapos ang nangyari sa coffee shop, nalaman kong tuluyan na silang naghiwalay ng babaeng kasama niya noon.

Hindi dahil sa amin.

Kundi dahil unti-unti ring nakita ng babae ang ugaling matagal ko nang tiniis.

Minsan, nakatanggap ako ng isang sulat.

Walang mahabang paliwanag.

Isang pangungusap lamang.

“Sana balang araw maging mabuting tao rin ako.”

Hindi ko ito sinagot.

Hindi dahil galit pa ako.

Kundi dahil ang ilang kabanata ay mas mabuting manatiling nakasara.

Pagkalipas ng apat na buwan…

Isang malamig na umaga ng Disyembre.

Isinilang ko ang dalawang malulusog na sanggol.

Isang lalaki.

At isang babae.

Nang unang beses silang ilagay sa aming mga bisig, hindi ko napigilang umiyak.

Tahimik na tumulo rin ang luha ni Rafael.

Hindi siya nagsalita.

Tinitigan lang niya ang dalawa naming anak.

Pagkatapos ay marahan niyang bulong,

“Matagal ko kayong hinintay.”

Makalipas ang isang taon…

Hindi na maliit ang bakery na iniwan sa akin ng aking lola.

Naging kilalang panaderya ito sa buong lungsod.

Ngunit hindi namin ito ginawang malaking chain.

Ayaw kong mawala ang init ng lugar na minsang naging kanlungan ko.

Tuwing madaling-araw, ako pa rin ang unang nagbubukas ng oven.

At tuwing may libreng oras si Rafael, siya ang unang bumibili ng bagong lutong tinapay.

Madalas siyang biruin ng mga empleyado.

“Sir, may diskuwento naman po kayo.”

Ngumingiti lang siya.

“Hindi.”

“Mas gusto kong bayaran ang bawat piraso.”

“Dahil dito nagsimula ang pangarap ng pamilya ko.”

Isang hapon, muli kaming napadaan sa parehong coffee shop.

Sa pagkakataong ito, magkahawak kami ng kamay.

Habang ang kambal naming anak ay masayang nagtatawanan sa stroller.

Nakilala kami ng matandang barista.

Ngumiti siya.

“Kayo pala talaga ang may happy ending.”

Napangiti ako.

Dati, akala ko ang happy ending ay ang makahanap ng taong may kapangyarihan.

Ngunit mali pala ako.

Ang tunay na happy ending ay ang makatagpo ng taong hindi ginagamit ang kanyang kapangyarihan upang kontrolin ka…

Kundi upang ipadama na ligtas kang mangarap, magmahal, at mabuhay.

Mahigpit na hinawakan ni Rafael ang kamay ko.

Tahimik kong ipinatong ang isa kong kamay sa kanya.

Sa harap namin, masayang nagtatawanan ang aming kambal.

Sa likod namin, naiwan na ang lahat ng sakit, pangungutya, at luha.

At noon ko tuluyang naunawaan—

May mga taong darating sa buhay mo upang sirain ang tiwala mo sa sarili.

Ngunit may isang taong darating din, sa tamang panahon, upang ipaalala na hindi ka kailanman kulang.

At kung tunay ang pagmamahal…

Hindi ka nito hahanapin lamang kapag madali na ang lahat.

Hahanapin ka nito kahit abutin pa ng maraming buwan.

Yayakapin ka nito kasama ang lahat ng sugat mo.

At mamahalin pati ang mga pangarap na minsan mong inakalang imposible.

Wakas.