Bumagsak ang Sistema, Saka Nila Nalaman ang Tunay Kong Halaga
Bahagi 2 – Nang Bumagsak ang Sistema, Saka Nila Nalaman ang Tunay Kong Halaga
Hindi pa ako nakakalayo sa gusali ng bagong kumpanyang pupuntahan ko para sa interview nang muling tumunog ang telepono ko.
Pang-anim na tawag na iyon mula sa dati kong opisina.
Hinayaan ko lang itong mag-ring.
Ilang segundo pa ang lumipas, sunod-sunod namang pumasok ang mga mensahe.
“Kuya, puwede ba kitang makausap?”
“Emergency talaga ito.”
“Pakiusap, bumalik ka muna kahit isang oras lang.”
Hindi ko agad sinagot.
Anim na taon akong halos hindi umuwi nang maaga para lang matapos ang bawat proyekto.
Kapag may problema sa kalagitnaan ng gabi, ako ang unang tinatawagan.
Kapag holiday at biglang tumigil ang sistema, ako rin ang kailangang bumangon.
Ngunit ni minsan, walang nagsabing, “Pagod ka na ba?”
Ngayon lang sila nagmamadaling hanapin ako.
Maya-maya, tumawag ang isa sa mga tester na matagal ko nang katrabaho.
Sinagot ko ang tawag.
“Kuya… grabe na dito.”
“Ano’ng nangyari?”
“Pagkaalis mo kahapon, sinubukan nilang ilipat sa production ang bagong update.”
“Akala nila sapat na ang dokumentong iniwan mo.”
“Tapos?”
“Nag-collapse ang authentication service.”
Napapikit ako.
Iyon ang bahaging ilang beses kong ipinakiusap na huwag gagalawin nang walang kumpletong pagsusuri.
May mga proseso roong hindi puwedeng laktawan.
“Hindi ba nila sinunod ang deployment checklist?”
Tahimik siya.
Pagkatapos ay marahan siyang nagsalita.
“Hindi.”
“Nagmamadali raw kasi.”
“Hindi na nila hinintay ang final review.”
Hindi na ako nagtaka.
Sa loob ng maraming taon, paulit-ulit kong ipinapaalala na may dahilan kung bakit mahaba ang bawat hakbang sa deployment.
Hindi iyon para pahirapan ang mga tao.
Kundi para maiwasan ang ganitong klaseng sakuna.
Bigla kong narinig ang malalakas na sigawan sa kabilang linya.
“Nasaan ang backup?”
“Bakit walang gumagana?”
“Sino ang may access?”
Maya-maya ay bumalik ang boses ng tester.
“Kuya…”
“Galit na galit ang management.”
“Hinahanap ka nila.”
Tahimik lang akong sumagot.
“Wala na ako diyan.”
Pagkatapos ay ibinaba ko ang tawag.
Eksaktong alas-diyes ng umaga nang matapos ko ang interview.
Habang palabas ako ng gusali, may itim na sasakyang huminto sa harap ko.
Bumaba ang assistant ng dati kong department manager.
“Sir.”
“Sandali lang po.”
“Pinapabalik kayo ng kumpanya.”
Umiling ako.
“Hindi na ako empleyado roon.”
“Bayaran namin ang araw mo.”
“Hindi iyon ang problema.”
“Magkano ang gusto ninyo?”
Napangiti ako.
Anim na taon akong humingi ng patas na sahod.
Ngayon, saka sila nagtatanong kung magkano ang gusto ko.
“Hindi pera ang kailangan ko ngayon.”
“Kung ganoon…”
“Sir, pakiusap.”
“Kapag hindi kayo bumalik, baka hindi makapag-operate ang buong sistema.”
Hindi ako sumagot.
Sa halip ay tinanong ko siya.
“Nasaan ang bagong senior engineer ninyo?”
Natigilan siya.
“Siya po ang in-charge.”
“At?”
“Hindi niya mahanap ang dahilan ng error.”
“Nasaan ang bagong empleyadong pinupuri ng lahat?”
Tahimik na naman siya.
“Kasama rin po siya.”
“Pero…”
“Hindi niya raw naiintindihan ang architecture.”
Napangiti ako nang mapait.
Iyon ang architecture na ako mismo ang bumuo.
Sa kabilang banda ng lungsod.
Nagkakagulo ang buong opisina.
Hindi na makapasok ang mga customer sa system.
Huminto ang online services.
Sunod-sunod ang reklamo.
Patuloy ang pagtawag ng mga kliyente.
Ang conference room ay puno ng matatataas na opisyal.
Nakatayo sa gitna ang department manager.
Namumutla ang mukha.
“Nasaan ang root cause?”
Tahimik ang lahat.
Isa-isang yumuko ang mga engineer.
Hanggang sa itinuro ng manager ang bagong empleyado.
“Ikaw ang nagsabing kaya mong pamunuan ang project.”
Napalunok ito.
“Sir…”
“Hindi ko po inaasahang ganito kakomplikado.”
“Kailangan ko pa pong pag-aralan.”
“Kailangan mong pag-aralan?”
Halos mapasigaw ang manager.
“Akala ko ba ikaw ang gumawa ng design?”
Hindi agad nakasagot ang binata.
Sa wakas ay mahina niyang sinabi.
“Hindi po…”
“Lumang dokumento lang po ang ginamit ko.”
“Lumang dokumento?”
“Sino ang gumawa?”
Tahimik ang buong silid.
Walang gustong magsalita.
Maya-maya ay dahan-dahang nagsalita ang tester.
“Si…”
“Si kuya ang gumawa.”
Biglang natahimik ang conference room.
Tinawag ng general manager ang Human Resources.
“Dalhin ninyo rito ang personnel file.”
Ilang minuto ang lumipas.
Nasa mesa na ang buong rekord ko.
Anim na taon.
Halos perpekto ang evaluation.
Walang disciplinary action.
Halos lahat ng critical project ay may pangalan ko.
Ngunit nang buksan ang salary history…
Nanlaki ang mga mata ng general manager.
“Ito lang ang sahod niya?”
Tahimik ang HR officer.
“Oo po.”
“Bakit?”
“Wala pong budget.”
“Pero…”
“Bakit ang bagong empleyado ay higit tatlong beses ang sahod?”
Hindi agad nakasagot ang HR.
Sa wakas ay sinabi niya.
“Galing po kasi sa kilalang unibersidad.”
“May maganda pong résumé.”
Napahampas sa mesa ang general manager.
“Résumé?”
“Ilang oras nang nakatigil ang sistema!”
“May naitulong ba ang résumé niya?”
Walang nakapagsalita.
Bandang hapon.
Tumawag muli ang department manager.
Sa pagkakataong ito, sinagot ko.
“Hello.”
Mahina ang boses niya.
“Hindi ako tatawag kung hindi talaga kailangan.”
“Tulungan mo kami.”
“Isang beses lang.”
Tahimik ako.
Pagkatapos ay sinabi ko.
“Naaalala ninyo ba noong sinabi kong kailangan ng dalawang linggong maintenance bago ang deployment?”
“Opo.”
“Hindi ninyo sinunod.”
“Naaalala ba ninyo noong sinabi kong huwag alisin ang lumang backup server?”
Tahimik.
“Kayo mismo ang nag-utos na tanggalin iyon.”
“Naaalala ba ninyo noong humingi ako ng dagdag na tao?”
“Wala raw budget.”
“Wala raw pangangailangan.”
Mas lalong humina ang boses niya.
“Nagkamali kami.”
Hindi pa rin ako nagsalita.
“Alam kong wala na akong karapatang humingi ng pabor.”
“Pero daan-daang kliyente ang apektado.”
“Hindi para sa kumpanya…”
“Kundi para sa kanila.”
Napabuntong-hininga ako.
Hindi dahil naaawa ako sa management.
Kundi dahil alam kong ang tunay na maaapektuhan ay ang mga ordinaryong taong gumagamit ng sistema araw-araw.
“Isang kondisyon.”
“Ano iyon?”
“Hindi ako babalik bilang empleyado.”
“Kung kailangan ninyo ang tulong ko…”
“Professional consultant ang trato ninyo sa akin.”
“May malinaw na kontrata.”
“May malinaw na bayad.”
“At lahat ng desisyon tungkol sa teknikal na bahagi ay ako ang may huling salita.”
Hindi siya agad nakapagsalita.
Halatang hindi niya inaasahan ang sinabi ko.
Pagkaraan ng ilang segundo.
“Sang-ayon ako.”
“Pero kailangan pa ng approval ng general manager.”
“Kapag pumayag siya.”
“Pupunta ako.”
Makalipas ang tatlumpung minuto.
Isang tawag ang dumating mula sa pinakamataas na opisyal ng kumpanya.
Maikli lang ang sinabi niya.
“Tinanggap ko ang lahat ng kondisyon mo.”
“Magkita tayo agad.”
Tinapos ko ang tawag.
Tumingin ako sa kalangitan.
Anim na taon akong naghintay na marinig ang kahit kaunting respeto.
Hindi ko iyon nakuha bilang empleyado.
Pero ngayon…
Bilang isang taong wala nang obligasyong manatili…
Sila mismo ang kusang lumalapit.
Habang sumasakay ako sa sasakyan papunta sa opisina, hindi ko alam na sa conference room…
May isa nang taong hindi mapakali.
Ang bagong empleyadong ilang buwang itinuring na “bituin” ng kumpanya.
Sa harap niya ay nakalatag ang mga log file.
Unti-unti niyang napagtanto ang isang katotohanan.
Ang lahat ng dokumentong ipinagmamalaki niyang kaya niyang gamitin…
Ay may isang bahagi na hindi niya kailanman binasa.
At ang bahaging iyon…
Ang tanging susi para maibalik ang buong sistema.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)