Huling Pagtataksil at ang Katotohanang Hindi Nila Kayang Itago
Bahagi 4 – Ang Huling Pagtataksil at ang Katotohanang Hindi Nila Kayang Itago
Hindi ko agad tinanong kung sino ang nagsampa ng bagong reklamo.
Tiningnan ko muna ang mukha ng HR manager.
Halata sa ekspresyon niya na mabigat ang sitwasyon.
“Sir…”
“Pwede ba nating pag-usapan ito sa labas?”
Tumango ako.
Lumabas kami sa lobby kasama ang finance director.
Sa loob ng restaurant ay patuloy pa rin ang pagtatalo.
May mga kamag-anak ni Liza na pilit tumatawag sa iba upang manghiram ng pera.
May ilan namang nakikiusap sa manager na bawasan ang bill.
Ngunit malinaw ang sagot ng restaurant.
Kung sino ang umorder, siya ang magbabayad.
Walang exception.
Pagdating namin sa tahimik na bahagi ng parking area, inilabas ng HR manager ang isang folder.
“Ethan.”
“May natanggap kaming report ngayong gabi.”
“May nagsasabing ikaw raw ang kumuha ng lahat ng credit sa proyekto.”
“Ninakaw mo raw ang mga ideya ng buong team.”
Napangiti ako.
Hindi dahil natutuwa ako.
Kundi dahil alam kong nagsisimula nang mabuo ang buong larawan.
“May pangalan ba ang nagsumbong?”
Tahimik siyang tumango.
“Meron.”
Dahan-dahan niyang iniabot ang dokumento.
Pagkabasa ko ng pangalan, sandali akong natigilan.
Victor.
Isa siya sa mga pinakaunang taong tumulong sa akin noong bagong lipat pa lang ako sa kumpanya.
Madalas kaming sabay mag-overtime.
Magkasama ring umuuwi.
Hindi ko inakalang pangalan niya ang mababasa ko.
Napansin ng finance director ang reaksyon ko.
“Kilala mo?”
“Oo.”
“Kaibigan ko.”
Huminga siya nang malalim.
“Kaya gusto muna naming marinig ang panig mo bago kami gumawa ng anumang desisyon.”
Hindi ako nagmadaling magsalita.
Sa halip ay inilabas ko ang laptop na lagi kong dala.
Nasa loob nito ang buong development history ng proyekto.
Lahat ng revision.
Lahat ng meeting notes.
Lahat ng oras kung kailan binago ang bawat dokumento.
Maging ang email exchanges sa kliyente.
Tahimik na pinanood iyon ng HR manager.
Habang tumatagal, lalo siyang nagiging seryoso.
Pagkaraan ng halos dalawampung minuto, isinara niya ang laptop.
“Wala akong nakitang ebidensiyang sumusuporta sa reklamo.”
“Dito pa nga makikita na halos ikaw ang gumawa ng pinakamahirap na bahagi.”
Tumango ang finance director.
“Pareho tayo ng konklusyon.”
Eksakto namang may tumawag sa telepono ng HR manager.
Ilang sandali siyang nakinig.
Pagkatapos ay bahagya siyang ngumiti.
“Salamat.”
Pagkababa niya ng tawag ay tumingin siya sa akin.
“May bago na naman kaming nalaman.”
“Ano po iyon?”
“Nakuha na ng IT department ang history ng office computer.”
“Lumabas na ang anonymous email laban sa iyo.”
“At pati ang reklamo tungkol sa proyekto.”
“Tiningnan din namin kung sino ang gumamit ng account.”
Huminto siya sandali.
“Magkaibang tao ang nagsumite.”
Napakunot ang noo ko.
“Ibig sabihin…”
“Si Liza ang nagsumite ng unang reklamo.”
“At si Victor ang nagsumite ng pangalawa.”
Tahimik akong napatingin sa madilim na kalangitan.
Hindi ko akalaing sa loob lamang ng isang gabi ay dalawang taong pinagkatiwalaan ko ang magkakasunod na susubok sirain ang pangalan ko.
Ngunit hindi pa pala iyon ang pinakamasakit.
Makalipas ang ilang minuto, dumating si Victor sa restaurant.
Mukhang nagmamadali siya.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang nagsalita.
“Ethan.”
“Pwede ba tayong mag-usap?”
Tumango ako.
Lumayo kami nang kaunti.
Ilang segundo siyang hindi makapagsalita.
Pagkatapos ay yumuko.
“Pasensya ka na.”
Hindi ako nagsalita.
“Alam kong mali.”
“Pero natakot ako.”
“Tatakot?”
“Nabalitaan kong ikaw ang unang isasaalang-alang para sa promotion.”
“Akala ko kapag ikaw ang na-promote…”
“Wala na akong pag-asa.”
Napapikit ako.
“Victor.”
“Kung kinausap mo lang sana ako.”
“Magkaibigan tayo.”
“Hindi kita kailanman itinuring na kalaban.”
Namula ang mga mata niya.
“Alam ko.”
“Pero naging makasarili ako.”
“At naniwala akong kapag nasira ang pangalan mo, ako ang magkakaroon ng pagkakataon.”
Tahimik ang paligid.
Maya-maya ay lumapit ang HR manager.
“Victor.”
“Kailangan mong sumama sa amin bukas para sa formal investigation.”
Tumango siya.
“Haharapin ko.”
“Hindi na ako magtatago.”
Samantala, sa loob ng restaurant ay tuluyan nang nagulo ang sitwasyon.
Hindi sapat ang perang dala ng mga kamag-anak ni Liza.
May ilan sa kanila ang kailangang tumawag sa mga anak at asawa upang magpadala ng pera.
May iba namang gumamit ng credit card.
Ang iba ay nakiusap na hulugan ang bayad.
Mahigit dalawang oras bago tuluyang nabayaran ang lahat ng bill.
Paglabas nila ng restaurant, wala nang may lakas ng loob na tumingin sa akin.
Maging si Liza ay umiiyak habang hawak ang resibo.
Lumapit siya.
“Ethan…”
“Patawarin mo ako.”
“Handa akong bayaran ang anumang naging pinsala.”
Mahinahon akong sumagot.
“May mga pagkakamaling kayang bayaran ng pera.”
“Pero ang tiwala…”
“Kapag nasira na, mahirap nang ibalik.”
Wala na siyang naisagot.
Tahimik siyang umalis kasama ang pamilya niya.
Habang pinagmamasdan ko silang papalayo, may inilabas na sobre ang finance director.
“Ethan.”
“Ito sana ang ibibigay namin sa Lunes.”
“Inaabot ko na ngayon.”
Inabot niya ang sobre.
Pagkabukas ko nito ay nakita ko ang opisyal na liham mula sa kumpanya.
Napabuntong-hininga ako.
Hindi ako makapaniwala sa nakasulat.
Hindi lamang pala promotion ang naghihintay sa akin.
May isa pang desisyong ginawa ang board na tuluyang magbabago sa buhay ko.
Ngunit bago pa man maipaliwanag ng finance director ang lahat ng detalye…
Biglang tumunog ang cellphone ko.
Ang tumatawag ay ang doktor ng ama ko.
Nang marinig ko ang unang pangungusap niya, nanlamig ang buong katawan ko.
“Ethan…”
“May mahalaga kaming balitang natanggap tungkol sa operasyon ng ama mo.”
Wakas sa Bahagi 5…