Katotohanang Hindi Na Nila Kayang Itago
Bahagi 3 – Ang Katotohanang Hindi Na Nila Kayang Itago
Kinabukasan, pagpasok ko sa gusali ng dati kong kumpanya, ibang-iba na ang eksenang bumungad sa akin.
Wala na ang dating kumpiyansa ng mga taong halos hindi man lang ako binabati sa pasilyo.
Ngayon, isa-isang tumatango ang mga empleyado.
May ilan pang kusang bumabati.
“Magandang umaga.”
“Salamat at bumalik kayo.”
Ngumiti lang ako nang bahagya.
Hindi ako bumalik bilang empleyado.
Nandoon ako bilang consultant.
At malinaw iyon sa kontratang pirmado ng magkabilang panig ilang oras bago ako dumating.
Pagbukas ko ng pinto ng conference room, sabay-sabay silang tumayo.
Nandoon ang general manager.
Ang HR manager.
Ang department manager.
Pati ang finance director.
“Salamat sa pagpunta.”
Tumango ako.
“Nasaan ang monitoring dashboard?”
Agad nila akong dinala sa operation room.
Sa malaking screen, sunod-sunod ang pulang alerto.
May ilang serbisyo nang naibalik ng emergency team, ngunit hindi pa rin maayos ang pinakapundasyon ng sistema.
Tahimik kong tiningnan ang mga log.
Hindi ako nagsalita.
Makalipas ang limang minuto, nagsimula akong magtanong.
“Sino ang nag-utos na baguhin ang deployment sequence?”
Walang sumagot.
“Sino ang nagtanggal ng verification step?”
Tahimik pa rin.
“Sino ang nag-disable ng backup synchronization?”
Dahan-dahang tumayo ang bagong empleyado.
“Ako po…”
Halatang nanginginig ang boses niya.
“Akala ko po… mapapabilis ang proseso.”
Tiningnan ko siya.
“Hindi mo ba binasa ang deployment manual?”
“Nabasa ko po…”
“Buo?”
Hindi siya nakatingin sa akin.
“Hanggang unang bahagi lang po.”
Napabuntong-hininga ang general manager.
Lumapit ako sa screen.
Ipinakita ko ang isang bahagi ng configuration.
“Nandito ang problema.”
Nagkatinginan ang lahat.
“Pero… wala kaming napansing mali diyan.”
“Kasi hindi ninyo alam kung ano ang hinahanap ninyo.”
Binuksan ko ang isa pang file.
Pagkatapos ay isa pa.
At isa pa.
Unti-unting nabuo ang kabuuang larawan.
Tatlong magkakahiwalay na pagbabago ang ginawa.
Magkakahiwalay ding tao ang gumawa.
Ngunit pinagsama-sama ang epekto.
Kaya bumagsak ang buong sistema.
Tahimik ang operation room.
Maging ang tunog ng mga keyboard ay tila huminto.
Lumapit ang tester na matagal kong katrabaho.
“Kuya…”
“Ito pala ang sinasabi mong huwag gagalawin.”
Tumango ako.
“Noong ginawa natin ang architecture, sinadya nating magkaroon ng maraming safety layer.”
“Kapag isa lang ang binago, hindi agad masisira.”
“Pero kapag tatlo ang sabay-sabay na inalis…”
Hindi ko na itinuloy.
Naintindihan na nilang lahat.
Lumipas ang halos apat na oras.
Isa-isang bumalik sa normal ang mga serbisyo.
Nagsimulang lumiit ang bilang ng mga reklamo.
Unti-unti ring naging berde ang monitoring dashboard.
May narinig na marahang palakpakan mula sa likuran.
Paglingon ko, nakatayo ang buong technical team.
Hindi iyon masayang palakpak.
Kundi palakpak ng paggalang.
Tinanggal ko ang ID visitor sa leeg ko.
“Tapos na ang trabaho ko.”
Biglang nagsalita ang general manager.
“Sandali.”
Lumapit siya sa akin.
“May gusto akong malaman.”
“Bakit hindi mo binura ang lahat ng dokumento bago ka umalis?”
Napangiti ako.
“Dahil hindi ko kailanman gustong bumagsak ang kumpanya.”
“Gusto ko lang maging patas ang pagtrato.”
Tahimik siyang yumuko.
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya.
Humingi siya ng tawad.
“Nagkulang kami.”
“Hindi namin nakita ang tunay mong halaga.”
Kinahapunan, ipinatawag ang lahat ng manager sa isang espesyal na pulong.
Hindi na ako kasama roon.
Ngunit naroon ang ilan kong dating kasamahan.
Pagkatapos ng pulong, isa sa kanila ang tumawag sa akin.
“Alam mo ba ang nangyari?”
“Ano iyon?”
“Pinasuri ng general manager ang lahat ng salary records.”
Hindi ako nagsalita.
“Marami palang matagal nang underpaid.”
“Ikaw ang pinakamalaking agwat.”
Natawa ako nang mahina.
Hindi na ako nagulat.
“At may isa pa.”
“Ano?”
“Pinahinto ang lahat ng promotion na walang malinaw na batayan.”
“Magkakaroon daw ng independent evaluation.”
Napatingin ako sa bintana.
Marahil…
Kung ginawa nila iyon ilang taon na ang nakalipas.
Hindi na sana ako umalis.
Kinabukasan.
May kumatok sa pintuan ng opisina kung saan ako pansamantalang nagtatrabaho bilang consultant.
Pagbukas ko.
Nandoon ang bagong empleyado.
Hawak niya ang isang folder.
“Sir…”
“Hindi ko alam kung karapat-dapat pa akong humarap sa inyo.”
Pinapasok ko siya.
Tahimik siyang umupo.
Pagkatapos ay iniabot ang folder.
“Nandito po ang lahat ng report na ipinasa ko.”
“Marami rito…”
“Hindi ko dapat inangkin.”
Binuksan ko ang folder.
Kasama roon ang listahan ng mga proyekto.
May mga bahagi na malinaw na ako ang gumawa.
Ngunit pangalan niya ang nakalagay.
“Bakit mo ito dinala?”
Huminga siya nang malalim.
“Gusto kong itama.”
“Hindi ko na kayang dalhin ang konsensiya ko.”
“Akala ko normal lang ang ginagawa ng lahat.”
“Pero noong bumagsak ang sistema…”
“Doon ko lang naunawaan kung gaano kabigat ang responsibilidad ng isang tunay na engineer.”
Tahimik akong nakinig.
Hindi ko siya pinagalitan.
Hindi ko rin siya pinatawad agad.
Sa halip, sinabi ko lang.
“Ang pagkakamali ay puwedeng itama.”
“Pero kailangan mong harapin ang magiging kapalit.”
Tumango siya.
“Handa po ako.”
Nang hapon ding iyon.
Ipinatawag siya ng general manager.
Mahigit isang oras silang nag-usap.
Paglabas niya.
Hindi na siya supervisor ng proyekto.
Inilipat siya sa ilalim ng senior engineering training program.
Magsisimula siyang muli.
Walang espesyal na pribilehiyo.
Walang mabilis na promosyon.
Lahat ay kailangan niyang paghirapan.
Habang siya ay papalayo, lumingon siya sa akin.
“Salamat.”
“Sa pagkakataong matuto nang tama.”
Ngumiti lang ako.
Minsan, ang pinakamahalagang leksiyon ay hindi natututunan sa tagumpay.
Kundi sa pagkakamali.
Hindi ko pa alam noon na may mas malaking sorpresa pa akong haharapin.
Kinagabihan, habang inaayos ko ang mga dokumentong gagamitin kinabukasan, nakatanggap ako ng email mula sa general manager.
Iisang pangungusap lang ang laman nito.
“May nais makipagkita sa iyo bukas ng umaga—ang chairman mismo ng kumpanya.”
Napahinto ako sa pagbabasa.
Sa anim na taon kong pagtatrabaho roon…
Hindi ko kailanman nakita nang personal ang chairman.
Ngunit ngayon…
Siya mismo ang humihiling na makausap ako.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)