Lihim na Lumabas sa CCTV at ang Pagguho ng Lahat ng Kanilang Plano
Bahagi 3 – Ang Lihim na Lumabas sa CCTV at ang Pagguho ng Lahat ng Kanilang Plano
Tahimik ang buong lobby ng restaurant.
Halos walang humihinga.
Lahat ng mata ay nakatutok kay Liza.
Namumutla na siya habang nakatitig sa cellphone ng HR manager.
Dahan-dahang inilapag ng HR manager ang telepono sa mesa.
“Hindi lang anonymous email ang nakuha namin.”
“May iba pa.”
Nagkatinginan ang mga tao.
Maging ang manager ng restaurant ay napalunok.
“Ano po iyon?”
Hindi agad sumagot ang HR manager.
Sa halip ay tumingin muna siya sa akin.
“Pasensya ka na.”
“Hindi namin inaasahang mangyayari ito.”
Umiling ako.
“Wala kayong kasalanan.”
“Nais ko lang na malinaw ang lahat.”
Tumango siya.
Pagkatapos ay binuksan niya ang isa pang file sa kanyang cellphone.
Isang screenshot.
Mula sa group chat.
Hindi iyon ang opisyal na group chat ng departamento.
Isa pala iyong pribadong group chat.
Kasama roon si Liza.
Kasama rin ang ilan naming katrabaho.
At pati ang ilan sa mga kamag-anak niyang naroon sa restaurant.
Isa-isang binasa ng HR manager ang mga mensahe.
“Ako na ang bahala.”
“Sabihin lang natin na company celebration.”
“Mahiyain si Ethan.”
“Hindi iyon makikipagtalo sa harap ng maraming tao.”
“Kapag tapos na ang pagkain, siguradong siya rin ang magbabayad.”
May isa pang mensahe.
“Nakakahiya naman kung tatanggi siya.”
“Future supervisor pa naman siya.”
Sunod na mensahe.
“Isama na rin natin sina Tito at Tita.”
“Minsan lang naman.”
May sumagot pa.
“Dagdagan natin ng seafood.”
“Huwag kayong mag-alala.”
“May bonus na iyon.”
Unti-unting bumigat ang hangin sa loob ng restaurant.
Hindi makapaniwala ang ilang empleyado.
Napatingin sila kay Liza.
“Pinagplanuhan ninyo?”
Mahina ang tanong ng isa kong katrabaho.
Hindi sumagot si Liza.
Nakayuko lang siya.
Biglang nagsalita ang lalaking kaninang paulit-ulit na tumatawag sa akin ng “bayaw.”
“Ano naman ngayon?”
“Masama bang magpasaya ng pamilya?”
Hindi ko siya sinagot.
Ang manager ng restaurant ang unang nagsalita.
“Sir.”
“Ang problema po ay wala kayong pahintulot.”
“Hindi maaaring ipasa ang bill sa ibang tao nang walang kumpirmasyon.”
Napairap ang lalaki.
“Mayaman naman iyang empleyado ninyo.”
Doon na nagsalita ang finance director.
“Mali kayo.”
“Wala siyang malaking ipon.”
“Nakatalaga na ang halos lahat ng bonus niya.”
Napatingin ang lahat sa kanya.
“Para saan?”
Tahimik muna siya bago sumagot.
“Para sa operasyon ng kanyang ama.”
Parang biglang huminto ang oras.
Napatingin ang ilan sa akin.
Hindi ko gustong pag-usapan ang tungkol sa ama ko.
Pero ngayon ay lumabas na rin ang katotohanan.
Mahina ang boses ng finance director.
“Dalawang linggo na lang ang natitira bago ang schedule ng operasyon.”
“Ilang buwan na siyang nagtitipid.”
“Halos hindi nga kumakain sa labas.”
“Kaya ang celebration na ito ang unang pagkakataon na gumastos siya para sa mga kasamahan.”
May ilang empleyado ang napayuko.
Unti-unti nilang naalala.
Ako nga pala ang laging tumatangging sumama sa mga weekend outing.
Hindi dahil kuripot ako.
Kundi dahil bawat piso ay may pinaglalaanan.
Naramdaman kong may tumapik sa balikat ko.
Si Noel iyon.
Isa sa mga pinakamatagal kong kasamahan.
“Ethan.”
“Hindi ko alam.”
“Akala ko ordinaryong salu-salo lang.”
“Totoo.”
“Wala akong alam sa plano ni Liza.”
Tumango ako.
Nakikita kong totoo ang pagsisisi niya.
Ngunit hindi lahat ay ganoon.
Dalawa sa mga kasamahan namin ang tahimik na umatras.
Alam kong kasama sila sa private group chat.
Hindi lang sila nagsasalita.
Lumapit ang HR manager.
“Pwede bang kunin ang cellphone ni Liza?”
Nagulat siya.
“Bakit?”
“Kailangan naming tingnan ang buong usapan.”
“Wala kayong karapatan.”
Mahinahon ang sagot ng HR.
“Hindi kita pipilitin.”
“Pero ang email ay ipinadala gamit ang computer ng kumpanya.”
“At ang insidenteng ito ay direktang may kaugnayan sa pangalan ng kumpanya.”
Tahimik si Liza.
Pagkaraan ng ilang segundo ay ibinigay rin niya ang cellphone.
Mabilis na sinuri ng IT staff na kasamang dumating ang HR.
Ilang minuto lang ang lumipas.
May isa na naman silang nakita.
Hindi lang pala isang group chat.
May voice messages din.
Pinatugtog iyon ng HR.
Malinaw na malinaw ang boses ni Liza.
“Huwag kayong mag-alala.”
“Kapag nasa harap na ng cashier si Ethan, hindi na iyon tatanggi.”
“Masyado iyong mabait.”
“Kahit masaktan siya, magbabayad pa rin iyon.”
May tumawa sa recording.
Isa pang boses ang nagsabi.
“Paano kung umalis?”
Sumagot si Liza.
“Hindi iyon aalis.”
“Iniingatan niya ang reputasyon niya.”
“Natatakot iyong mapahiya.”
Napapikit ako.
Ngayon ko lang napagtanto.
Hindi lang pala ako ginawang ATM.
Pinag-aralan pa nila ang ugali ko.
Ginamit nila ang kabutihan ko laban sa akin.
Biglang umiyak si Liza.
“Hindi ko sinasadya.”
“Naisip ko lang na kaya naman niyang bayaran.”
Mahinahon kong tiningnan siya.
“Liza.”
“Hindi pera ang pinakamalaking problema.”
“Kundi ang tiwala.”
“Magkatrabaho tayo.”
“Tinuring kitang kaibigan.”
“Pero ginawa mo akong kasangkapan para mapasaya ang pamilya mo.”
Hindi siya makatingin sa akin.
Tahimik ang buong restaurant.
Ilang segundo ang lumipas.
Lumapit ang manager ng restaurant.
“Sir.”
“Nakausap na namin ang may-ari.”
“Base sa CCTV at sa lahat ng dokumento, malinaw na wala kayong pananagutan sa apat na mesa.”
“Tuluyan na naming ihihiwalay ang bill.”
Napatingin ang mga kamag-anak ni Liza.
Biglang nagtaasan ang boses.
“Hindi maaari!”
“Wala kaming dalang ganoong kalaking pera!”
“Akala namin libre!”
Mahigpit ang sagot ng manager.
“Kung sino ang umorder.”
“Siya ang magbabayad.”
Nagsimula silang magturoan.
“Si Liza ang nagsabi!”
“Hindi kami ang may kasalanan!”
“Siya ang nag-imbita!”
Unti-unting nagkawatak-watak ang kanilang pagkakaisa.
Kanina ay sama-sama silang nagtatawanan.
Ngayon ay kanya-kanya na silang sisihan.
Habang nagpapatuloy ang kaguluhan, biglang lumapit sa akin ang finance director.
“Ethan.”
“May gusto akong sabihin.”
“Ano po iyon?”
Ngumiti siya.
“May meeting ang board kaninang hapon.”
“At may magandang balita sana kaming ibibigay sa iyo sa Lunes.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong balita?”
Hindi pa siya nakakasagot.
Biglang tumunog ang cellphone ng HR manager.
Tiningnan niya ang screen.
Pagkatapos ay seryoso siyang tumingin sa akin.
“Ethan.”
“May isa na namang reklamo.”
“Pero sa pagkakataong ito…”
“Hindi na ito tungkol sa hapunang iyon.”
“Kundi tungkol sa proyekto mismo.”
At ang pangalan ng taong nagsumite ng bagong reklamo…
Ay isang taong hindi ko kailanman inakalang pagtataksilan din ako.
Itutuloy sa Bahagi 4…