Natuklasan ang Pekeng Kontrata
Bahagi 2: Natuklasan ang Pekeng Kontrata
Tahimik kong isinara ang pinto matapos umalis ang administrador ng gusali. Nanatili sa kamay ko ang makapal na folder habang tila bumibigat ang bawat paghinga ko.
Sa sala, naglalaro ang anak kong si Mika gamit ang mga bloke niyang kahoy. Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa akin at ngumingiti.
“Mommy, bakit parang malungkot ka?”
Pinilit kong ngumiti.
“Wala iyon, anak. May babasahin lang si Mommy.”
Ayokong maramdaman niya ang tensiyong unti-unting bumabalot sa aming tahanan.
Umupo ako sa hapag-kainan at dahan-dahang binuksan ang folder.
Ang unang pahina ay isang kontrata ng pagbili ng mahigit isang daang tray ng organikong itlog.
Nakapangalan sa akin ang bumibili.
Nakalagay pa ang kumpletong address ng apartment namin.
Mas lalo akong natigilan nang makita ko ang pirma sa ibaba.
Mukhang kahawig ng pirma ko.
Kung hindi ako ang totoong may-ari ng pirma, baka naniwala rin akong ako mismo ang lumagda.
Ngunit alam kong hindi iyon akin.
Hindi pa ako kailanman bumili ng ganoong karaming itlog.
Lalo na’t imposible akong mag-order ng ganoong kalaking halaga.
Sa susunod na pahina ay nakalagay ang kabuuang dapat bayaran.
Halos katumbas iyon ng ilang buwang ipon ko.
Napakagat ako sa labi.
Hindi ito simpleng reklamo.
May naghanda ng mga dokumentong ito.
At malinaw na may layunin.
Maya-maya ay tumunog ang cellphone ko.
Ang administrador iyon.
“Ma’am Elena, may gusto lang po sana akong sabihin.”
“Ano po iyon?”
“Kanina po kasi… napakakumpiyansa ng kapitbahay ninyo.”
“Nang sabihin niyang may kontrata siya, sinabi rin niyang sigurado raw siyang mapipilit kayong magbayad.”
Natahimik ako.
“May iba pa ba siyang sinabi?”
“May binanggit po siyang testigo.”
“Pero hindi ko kilala.”
Nagpasalamat ako at ibinaba ang tawag.
Hindi na ako mapakali.
Binuksan ko ang laptop at hinanap ang lahat ng resibo ng mga naging order ko nitong mga nakaraang buwan.
Isa-isa kong inihambing.
Lahat ng order ko ay maliit lamang.
Ilang tray kada linggo.
At lahat ay bayad na.
Walang kahit isang transaksiyon na katulad ng nasa kontrata.
Ibig sabihin…
Ganap na peke ang dokumento.
Ngunit paano nila nakuha ang pangalan ko?
Paano nila nagawa ang pirma?
At higit sa lahat…
Ano ang pakay nila?
Habang nag-iisip ako, muli kong binuksan ang video mula sa CCTV.
Pinanood ko ito nang paulit-ulit.
Sa ikalimang ulit ko ito nakita.
May isang bagay na hindi ko napansin noon.
Pagkatapos kunin ni Ginang Teresa ang tray ng itlog, hindi siya agad pumasok sa bahay.
Huminto muna siya sa may gilid ng pinto.
May inilabas siyang cellphone.
May kinuhanan siya ng litrato.
Lumapit ako sa screen.
Hindi malinaw ang kuha.
Ngunit sapat para makita kong ang kinukunan niya ay ang pangalan at numero ng unit namin.
Napakunot ang noo ko.
Bakit niya kailangang kunan ng litrato ang pinto namin?
Hindi iyon normal.
Agad kong in-export ang video sa mas mataas na resolusyon.
Pinahinto ko ang eksenang iyon.
Mas malinaw na ngayon.
Hindi lamang numero ng unit ang kinuhanan niya.
Kasama rin ang maliit na nameplate sa tabi ng doorbell.
Naroon ang buong pangalan ko.
Doon biglang nagdugtong-dugtong ang lahat.
Kung may larawan siya ng pangalan ko…
Madali na niyang mailalagay iyon sa kung anumang dokumentong gusto niyang gawin.
Ngunit hindi pa rin sapat ang hinala.
Kailangan ko ng matibay na ebidensiya.
Kinabukasan, matapos kong maihatid si Mika sa paaralan, dumiretso ako sa tindahang pinag-oorderan ko.
Nagulat ang manager nang makita ako.
“Ma’am Elena, may problema po ba ulit?”
Inilapag ko sa mesa ang kopya ng kontrata.
“Sa inyo ba ito galing?”
Hindi pa man niya natatapos basahin ang unang pahina ay napailing na siya.
“Hindi po ito amin.”
Sigurado ang tono niya.
“Kahit ang format ng invoice, iba.”
“Tingnan n’yo po itong logo.”
Itinuro niya ang maliit na simbolo sa itaas.
“Luma na po iyan.”
“Dalawang taon na naming hindi ginagamit.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ibig sabihin, peke?”
“Opo.”
“At isa pa…”
Binuksan niya ang computer.
“Ito po ang tunay na record ng account ninyo.”
Ipinakita niya ang bawat order.
Eksaktong tumutugma sa mga resibo ko.
“Wala pong order na ganito kalaki.”
Huminga ako nang malalim.
“Pwede ko bang makuha ang print ng records?”
“Oo naman.”
Ilang minuto lang ay may hawak na akong opisyal na kopya ng lahat ng naging transaksiyon ko.
Habang palabas ako ng tindahan, may tumawag sa akin.
Hindi pamilyar ang numero.
“Hello?”
“Ikaw ba si Elena?”
“Oo.”
Mahinang boses ng isang lalaki ang sumagot.
“Huwag kang basta-basta maniwala sa mga papel na ipinapakita sa iyo.”
Bigla akong natigilan.
“Sino ito?”
Hindi siya sumagot.
Sa halip ay sinabi lamang niya,
“Kung gusto mong malaman ang totoo, tingnan mo ang CCTV ng pasilyo noong nakaraang linggo.”
Pagkatapos ay pinatay niya ang tawag.
Nanlamig ang likod ko.
Paano niya nalaman ang tungkol sa kontrata?
At bakit tila alam niya ang nangyayari?
Agad akong bumalik sa gusali.
Naroon pa rin ang administrador.
Nang marinig niya ang sinabi ko, napaisip siya.
“May CCTV nga po tayo sa bawat palapag.”
“Pero awtomatikong nabubura ang mga recording pagkalipas ng ilang araw.”
“Kailan ang huling backup?”
Tinawagan niya ang security office.
Makalipas ang ilang minuto ay napangiti siya.
“Suwerte kayo.”
“Hindi pa nabubura ang file.”
Agad kaming nagtungo sa control room.
Isa-isang lumabas sa monitor ang mga recording.
Una, normal lang ang lahat.
Mga residente.
Delivery rider.
Mga batang naglalaro.
Pagkatapos…
May nakita kaming pamilyar na mukha.
Si Ginang Teresa.
Hindi siya nag-iisa.
May kasama siyang isang lalaking hindi ko pa nakikita noon.
May dala itong isang malaking envelope.
Tumigil sila sa harap ng pinto ko.
Nagpalinga-linga muna ang lalaki.
Pagkatapos ay may inilabas siyang ilang papel.
May isinulat siya.
May ipinadikit siya sa clipboard.
At pagkatapos…
May inilabas siyang maliit na stamp pad.
Hindi ako makahinga.
Hindi malinaw ang eksaktong ginagawa nila.
Ngunit kitang-kitang may inihahandang dokumento.
Makalipas ang ilang minuto ay iniabot ni Ginang Teresa ang cellphone niya.
May ipinakita siyang larawan.
Nang i-zoom ng security officer ang video…
Lumitaw sa screen ang litrato ng nameplate sa pintuan ko.
Ang parehong larawang nakita ko sa sarili kong CCTV.
Tahimik ang buong control room.
Walang nagsasalita.
Unti-unting tumingin sa akin ang administrador.
“Ma’am…”
“Pakiramdam ko…”
“Hindi lang simpleng pagnanakaw ng itlog ang nangyayari rito.”
Tumango ako.
Ramdam kong mas malalim pa ang balak nila.
At bago pa ako makapagsalita…
Biglang bumukas ang pinto ng control room.
Humahangos ang isang guwardiya.
“Sir!”
“May problema po!”
“Ano’ng nangyari?”
Huminga siya nang malalim bago sumagot.
“Narito po ngayon ang kapitbahay ninyo.”
“May kasama siyang abogado.”
“At dala nila ang orihinal daw ng kontrata.”
“Tahimik silang naghihintay sa conference room.”
“At ang sabi nila…”
Huminto siya sandali bago tumingin sa akin.
“Gusto raw nilang harapin kayo ngayon din.”
Naghatinginan kaming lahat.
Mahigpit kong hinawakan ang folder sa aking mga kamay.
Hindi ko pa alam kung ano ang susunod na mangyayari.
Ngunit isang bagay ang malinaw sa akin.
Hindi na ito simpleng alitan ng magkakapitbahay.
May mas malaking lihim na nakatago sa likod ng pekeng kontratang iyon.
At ilang minuto na lamang…
Magkakaharap na kami ng taong nagsimula ng lahat.