Tunay na Halaga ng Isang Tao
Katapusan – Ang Tunay na Halaga ng Isang Tao
Huminto ako sa harap nila.
Ngumiti ang chairman at iniabot ang kamay.
“Congratulations.”
“Nabalitaan namin ang tagumpay ng proyekto mo.”
“Mas mabilis kaysa sa target.”
“Mas mababa ang gastos.”
“At halos walang naging reklamo mula sa mga kliyente.”
Nagpasalamat ako.
Hindi ko alam kung bakit personal silang pumunta.
Hanggang sa inilabas ng chairman ang isang manipis na folder.
“May gusto kaming ialok.”
Hindi ko agad ito kinuha.
Ngumiti siya.
“Hindi ito job offer.”
“Nais naming maging strategic partner ang kumpanyang pinagtatrabahuhan mo at ang kumpanya namin.”
Nagulat ako.
“At gusto naming ikaw ang mamuno sa pinagsamang technical committee.”
Hindi ko inaasahan iyon.
Ilang buwan lamang ang nakalipas, isa akong empleyadong halos hindi pinapansin.
Ngayon, dalawang kumpanya na ang nagtitiwala sa kakayahan ko.
Tahimik akong tumingin sa mga dokumento.
Malinaw ang lahat ng kondisyon.
Pantay ang karapatan ng bawat panig.
Malinaw ang responsibilidad.
At higit sa lahat…
May isang probisyon na agad kong napansin.
Lahat ng engineer na sasali sa proyekto ay kailangang dumaan sa patas na pagsusuri.
Walang espesyal na pagtrato.
Walang paboritismo.
Ngumiti ako.
“Ito ang gusto kong makita.”
Tumayo ang chairman.
“Iyon din ang pinakamahalagang aral na natutunan namin.”
“Kung hindi dahil sa nangyari, baka hindi namin kailanman nakita ang mga pagkukulang namin.”
Nagkamayan kami.
Makalipas ang ilang linggo, opisyal nang nagsimula ang pinagsamang proyekto.
Marami sa dati kong kasamahan ang nakatrabaho kong muli.
Ngunit iba na ang lahat.
Sa bawat technical meeting, ang bawat ideya ay pinakikinggan.
Hindi mahalaga kung bagong empleyado o beterano.
Hindi mahalaga kung saan nagtapos.
Ang mahalaga ay may sapat na batayan ang bawat mungkahi.
Nagkaroon din ng bagong mentoring program.
Ang mga senior engineer ay binibigyan ng oras at pagkilala sa pagtuturo ng mga baguhan.
Ang mentoring ay hindi na libreng dagdag na trabaho.
Bahagi na ito ng opisyal na pagsusuri at kompensasyon.
Isang araw, lumapit sa akin ang dati kong manager.
Halata ang pag-aalinlangan niya.
“May oras ka ba?”
Tumango ako.
Tahimik kaming naupo sa pantry.
Pagkaraan ng ilang sandali, nagsalita siya.
“Humihingi ako ng tawad.”
“Noong mga panahong kasama pa kita…”
“Hindi ko nakita ang tunay mong halaga.”
Napangiti ako.
“Ang mahalaga, nakita ninyo na ngayon.”
Napabuntong-hininga siya.
“Marami kaming nawalang mahuhusay na tao bago namin natutunan ang leksiyong iyon.”
Hindi ko siya sinisi.
Dahil alam kong ang pagbabago ay hindi nagsisimula sa pagsisihan.
Nagsisimula ito sa pagtanggap ng pagkakamali.
Lumipas ang isang taon.
Lumaki ang pinagsamang proyekto.
Naging isa ito sa pinakamahalagang sistema ng dalawang kumpanya.
Marami ring batang engineer ang lumapit sa akin.
“Sir, paano po ba maging mahusay?”
Palagi akong iisa ang sagot.
“Huwag mong habulin ang papuri.”
“Huwag mong isipin kung sino ang makakakuha ng kredito.”
“Unahin mong paghusayin ang sarili mo.”
“At kapag naging lider ka balang araw…”
“Huwag mong kalimutang kilalanin ang taong tahimik na gumagawa ng pinakamabigat na trabaho.”
Tahimik silang nakikinig.
At sa tuwing makakakita ako ng batang engineer na kusang nagtuturo sa kasamahan niya nang hindi nagmamalaki…
Napapangiti ako.
Dahil alam kong unti-unti nang nagbabago ang kulturang matagal kong pinangarap.
Minsan, habang naglilinis ako ng lumang drawer sa bahay, nakita ko ang lumang ID ko sa dati kong kumpanya.
Nakasabit pa rin ang kupas na lanyard.
Katabi nito ang unang payslip na itinago ko.
Mahigit siyam na libo lamang ang buwanang sahod.
Matagal ko itong tinitigan.
Pagkatapos ay maingat kong ibinalik sa kahon.
Hindi bilang alaala ng kawalang-katarungan.
Kundi bilang paalala.
Na minsan sa buhay ko, may panahong inakala kong ang halaga ko ay nakabatay lamang sa numerong nakasulat sa payslip.
Ngunit kalaunan, natutunan kong ang tunay na halaga ng isang tao ay hindi nasusukat sa suweldo lamang.
Nasusukat ito sa kanyang kakayahang lumikha.
Sa kanyang integridad.
Sa respeto na ibinibigay niya sa iba.
At sa tapang niyang piliing umalis sa lugar na hindi na marunong magpahalaga sa kanya.
Mula noon, tuwing may bagong empleyadong pumapasok sa aming team, iisa ang unang sinasabi ko.
“Dito, walang maliit na ambag. Walang hindi mahalaga. Ang tagumpay ng isang proyekto ay hindi gawa ng iisang tao, kundi bunga ng paggalang ng buong koponan sa isa’t isa.”
At sa bawat pagkakataong maririnig ko ang tawanan ng aking mga kasamahan habang sabay-sabay nilang ipinagdiriwang ang tagumpay ng isang proyekto, napapangiti ako.
Dahil alam kong sa wakas…
Natagpuan ko na ang lugar kung saan ang sipag ay kinikilala, ang kakayahan ay pinahahalagahan, at ang bawat tao ay binibigyan ng paggalang na tunay niyang nararapat.
Wakas.