CCTV na Nagbunyag ng Katotohanan
Bahagi 3: Ang CCTV na Nagbunyag ng Katotohanan
Mahigpit kong hinawakan ang folder habang naglalakad papunta sa conference room ng administrasyon ng gusali.
Tahimik ang buong pasilyo.
Tanging tunog ng aming mga yabag ang maririnig.
Pagbukas pa lamang ng pinto ay agad kong nakita si Ginang Teresa.
Nakapulupot ang mga kamay niya sa dibdib, tila siya pa ang biktima sa nangyari.
Sa tabi niya ay isang lalaking nakasuot ng maayos na polo at may dalang itim na briefcase.
Sa mesa ay nakalatag ang isang makapal na sobre.
Pagkakita nila sa akin, ngumiti si Ginang Teresa.
Ngunit iba na ang ngiting iyon.
Hindi na iyon ang magiliw na ngiting ipinapakita niya tuwing nagkakasalubong kami sa elevator.
May halong kumpiyansa at panunukso.
“Sa wakas, dumating ka rin.”
Tahimik akong umupo sa tapat nila.
Hindi ako nagsalita.
Naunang magsalita ang lalaking kasama niya.
“Magandang hapon. Ako ang kinatawan ng pamilya ni Ginang Teresa. Nais lang naming maresolba ang usaping ito nang maayos.”
Tumango ako.
“Wala akong tutol.”
Inilabas niya ang isang dokumento.
“Ito ang orihinal na kontrata.”
Dahan-dahan niya itong itinulak papunta sa akin.
Hindi ko agad hinawakan.
Sinulyapan ko lamang.
Pareho pa rin ng kopyang nakita ko kanina.
Parehong pangalan.
Parehong address.
Parehong pirma.
Ngunit ngayon ay may nakatatak pa umanong opisyal na resibo.
Humarap siya sa administrador.
“Batay sa kasunduang ito, tumanggi si Ma’am Elena na bayaran ang malaking order na ginawa niya.”
“At dahil dito, napilitang akuin ng kliyente ko ang obligasyon.”
Napakunot ang noo ng administrador.
“Paano po nangyari iyon?”
Sumagot si Ginang Teresa.
“Naawa lang ako.”
“Nang malaman kong hindi niya kayang bayaran ang inorder niya, ako muna ang nag-abono.”
“Tapos ngayon, ako pa ang pinaghihinalaan.”
Napatingin sa akin ang administrador.
Hindi ako natinag.
Sa halip ay ngumiti ako nang bahagya.
“Pwede ko bang itanong kung kailan ko raw ginawa ang order na iyan?”
Agad na sinagot ng lalaki.
“Dalawang linggo na ang nakalipas.”
Tumango ako.
“At saan daw ginawa ang order?”
“Sa opisyal na tindahan.”
“Anong oras?”
Sandaling natahimik ang lalaki.
Binasa niya ang dokumento.
“Bandang alas-diyes ng umaga.”
Napangiti ako.
“Interesante.”
Naglabas ako ng isang folder.
“Inilabas ko rin ang opisyal na record ng lahat ng order ko mula mismo sa tindahan.”
Iniabot ko iyon sa administrador.
Isa-isa niyang binasa ang mga papel.
Habang tumatagal ay lalo siyang napapakunot-noo.
“Walang ganoong order.”
Tahimik ang buong silid.
Muling nagsalita ang lalaki.
“Maaaring hindi pa lamang na-update ang sistema.”
Hindi ko siya pinatapos.
“Kung ganoon, tawagan natin ang manager.”
Agad kong inilagay ang tawag sa speaker.
Ilang segundo lang ay sumagot ang manager ng tindahan.
“Magandang hapon, Ma’am Elena.”
“Pasensya na po sa istorbo.”
“Pwede ko bang itanong sa harap ng lahat?”
“May order ba akong higit isang daang tray ng itlog nitong nakaraang dalawang linggo?”
“Wala po.”
Sigurado ang boses ng manager.
“At kung mayroon man, hindi iyon maaaring mawala sa sistema dahil awtomatikong nare-record ang bawat transaksiyon.”
Tahimik na tahimik ang conference room.
Napatingin ang administrador sa kinatawan ni Ginang Teresa.
“May nais pa po ba kayong idagdag?”
Hindi agad nakasagot ang lalaki.
Habang nagkakatinginan kami, biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang head ng security.
“Pasensya na sa istorbo.”
“Narito na po ang backup ng CCTV na hinihingi ninyo.”
Parang namutla si Ginang Teresa.
Mabilis siyang tumayo.
“Hindi na kailangan iyan.”
Lumingon sa kanya ang administrador.
“Bakit naman?”
“Wala namang kinalaman ang CCTV.”
Kalmado akong nagsalita.
“Kung wala ngang kinalaman, wala kayong dapat ipangamba.”
Ikinabit ng head ng security ang laptop sa malaking monitor.
Lumabas ang video.
Una ay makikita ang pasilyo.
Tahimik.
Pagkaraan ng ilang minuto ay lumitaw si Ginang Teresa.
Kasama niya ang isang lalaking may dalang envelope.
Hindi ito ang lalaking kasama niya ngayon.
Ibang tao.
Nagkatinginan ang lahat.
Makikitang kumuha ng litrato si Ginang Teresa sa nameplate ng pinto ko.
Pagkatapos ay may inilabas ang lalaki na ilang blangkong papel.
May isinulat.
May inilabas na stamp pad.
May inilabas ding maliit na printer na nakakonekta sa cellphone.
Hindi man mabasa ang laman ng papel, malinaw na may ginagawa silang dokumento.
Lalong namutla si Ginang Teresa.
“Hindi ninyo puwedeng gamitin ang video na iyan!”
“Bakit hindi?”
tanong ng administrador.
“Wala kayong pahintulot!”
Tahimik na sumagot ang head ng security.
“Kuha po ito ng opisyal na CCTV ng gusali.”
“Pag-aari ito ng administrasyon.”
“Walang paglabag.”
Biglang nagsalita ang lalaking kasama ni Ginang Teresa.
“Maaaring mali lamang ang interpretasyon.”
Ngunit bago pa niya matapos ang paliwanag ay nagsalita ang administrador.
“Pwede bang i-fast forward?”
Tumango ang security officer.
Ilang minuto ang lumipas sa video.
Pagkatapos ay nakita naming iniabot ng lalaking kasama ni Ginang Teresa ang isang makapal na sobre.
Binuksan iyon ni Ginang Teresa.
Ngumiti siya.
At malinaw na inilagay niya ang sobre sa dala niyang bag.
Pagkatapos ay pareho silang umalis.
Tahimik ang buong silid.
Naririnig ko lamang ang mahinang ugong ng air conditioner.
Makalipas ang ilang segundo ay nagsalita ang administrador.
“Sa tingin ko, kailangan na nating ipaalam ito sa mga awtoridad.”
Hindi na nakapagpigil si Ginang Teresa.
Tumayo siya.
“Sandali!”
Lahat ay napatingin sa kanya.
“Hindi ko intensiyong umabot sa ganito.”
“Napilitan lang ako.”
“Sino ang pumilit sa inyo?”
Tahimik siyang yumuko.
Wala siyang sinagot.
Nagsalita ang lalaking kasama niya.
“Huwag na kayong magsalita.”
Ngunit huli na.
Napansin ko ang nanginginig niyang mga kamay.
Para siyang may kinatatakutan.
Bago pa siya makapagsalita muli, biglang tumunog ang cellphone ng administrador.
Pagkasagot niya ay nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
“Oo?”
“…Ano?”
“Sigurado ba kayo?”
Pagkababa niya ng telepono ay tumingin siya sa amin.
“May bagong impormasyon.”
“Ano po iyon?”
“Nahuli na ng guwardiya ang lalaking kasama ni Ginang Teresa sa CCTV.”
“Lumabas siya sa parking at sinusubukang umalis.”
“May dala siyang isang kahon ng mga dokumento.”
Huminto siya sandali.
“At ayon sa paunang tingin ng mga guwardiya…”
“Marami roong kontrata.”
“Hindi lang para kay Ma’am Elena.”
“Kundi para rin sa iba pang residente ng gusali.”
Parang nawalan ng lakas si Ginang Teresa.
Unti-unti siyang napaupo.
Pumatak ang luha sa kanyang pisngi.
Mahina siyang nagsalita.
“Hindi lang pala ako ang mabibiktima…”
Ngunit bago pa namin siya matanong kung ano ang ibig niyang sabihin, muling bumukas ang pinto ng conference room.
Pumasok ang isang guwardiya habang may hawak na isang makapal na kahon.
Maingat niya itong inilapag sa ibabaw ng mesa.
“Sir…”
“Sa loob po nito ay may dose-dosenang kontrata.”
“At halos lahat…”
“May pirma ng iba’t ibang residente ng gusali.”
Napatingin kaming lahat sa kahon.
Dahan-dahang binuksan ng administrador ang takip.
Sa pinakaibabaw…
May nakita akong isang pangalan na pamilyar na pamilyar sa akin.
Hindi iyon pangalan ko.
Kundi pangalan ng matandang biyudang nakatira sa katabing unit—ang babaeng ilang araw na naming hindi nakikitang lumalabas ng bahay.
Sa sandaling iyon, napagtanto kong hindi lang pala ako ang target.
At ang tunay na lawak ng panlilinlang ay mas malaki kaysa sa inaakala naming lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)