Ang DNA Result at ang Presyo ng Isang Kasinungalingan
Bahagi 4: Ang DNA Result at ang Presyo ng Isang Kasinungalingan
Nakaluhod si Nico sa gitna ng sala, mahigpit ang kapit sa tuhod ko.
Lahat ng mata ay nakatutok sa kanya.
Si Lira ay nanigas sa tabi ng dessert table. Si Ramon naman ay lumapit para hilahin si Nico patayo, pero hinarang siya ni Attorney Reyes.
—Mr. Ramon, hayaan n’yo siyang magsalita.
Hindi malakas ang boses ni Reyes, pero sapat iyon para mapatigil si Ramon.
Tumingala si Nico.
Basang-basa ng luha ang mukha niya.
—Ate, sorry. Hindi sa akin ang bata.
May napasinghap mula sa puwesto ng tita ko.
Pumikit ang pari, habang hinahawakan ang rosaryo niya.
Tiningnan ko si Nico.
—Ituloy mo.
Nanginginig siyang nagsalita.
—May utang ako sa online lending apps. Mahigit 700,000 pesos. Lumaki nang lumaki dahil sa interest. Nagbabanta silang ipapadala ang mukha ko at utang ko sa buong office. Nalaman iyon ni Kuya Ramon. Sinabi niyang babayaran niya lahat kung aakuin kong girlfriend ko si Lira at anak ko ang ipinagbubuntis niya sa harap mo.
Sumigaw si Ramon:
—Nico, nababaliw ka na ba?
Tumingin si Nico sa kanya, pulang-pula ang mga mata.
—Nabaliw ako simula nang makinig ako sa iyo.
Bumalik siya sa akin.
—Ate, alam kong hindi ako karapat-dapat patawarin. Pero hindi ko na kayang patuloy kang lokohin. Si Lira ay babae ni Kuya Ramon. Nagkakilala sila halos isang taon na sa BGC. Dati siyang nagtatrabaho sa isang high-end spa sa baba ng office tower ng kumpanya natin. Anak niya ang batang nasa tiyan niya.
Sumigaw si Lira:
—Tumahimik ka! Tumanggap ka rin naman ng pera!
Mapait na tumawa si Nico.
—Oo. Tumanggap ako ng pera. Marumi ako. Pero kahit papaano, alam ko pa ring ang babaeng nasa harap ko ay kapatid ko.
Tiningnan ko ang kapatid ko.
Masakit ang dibdib ko, pero matatag pa rin ang kamay kong hawak ang DNA result.
Inilabas ko ang unang papel.
—Ayon sa test result, walang biological relationship si Nico sa fetus.
Napapikit si Ramon.
Inilabas ko ang ikalawang papel.
—At ang sample ni Ramon Villanueva, na kinuha mula sa personal toothbrush niya at pinadaan sa legal verification process, ay nagpapakita ng 99.98% probability of paternity.
Sumabog ang buong sala.
Tumayo ang tita ko.
—Ramon! Pinalaki ka ng pamilyang ito, pinakain ka, pinag-aral ka, ipinakasal ka kay Mira, tapos ito ang isusukli mo?
Tiningnan ako ni Ramon. Ang maamong mukha niya, tuluyan nang nalaglag.
—Mira, hayaan mong magpaliwanag ako.
Tiningnan ko siya.
—Sige. Magpaliwanag ka.
Lumapit siya, nagmamadali ang boses.
—Nagkamali ako. Totoo, nagkamali ako. Pero hindi ko kailanman gustong iwan ka. Si Lira ay isang pagkakamali lang. Ang bata ay inosente. Natakot akong hindi mo tanggapin, kaya naisip ko ang paraan na ito. Gusto ko lang magkaroon ng paraan para mabuhay tayong lahat.
Napatawa ako.
—Ang paraan mo para mabuhay tayong lahat ay ako ang gagastos sa kabit mo, ako ang mag-aampon sa anak mo sa labas, tapos magpapatuloy kang mabait na asawa sa mata ng mga kamag-anak?
Hindi siya nakasagot.
Inihagis ko ang mga bank transactions sa mesa.
Nagliparan ang mga papel.
—Mula noong ikalawang buwan ng pagbubuntis niya, naglipat ka sa kanya ng kabuuang 1.86 million pesos. Kinuha mo iyon sa project account ng kumpanya. Apat na transactions ang gumamit ng electronic signature ko. Sige, ipaliwanag mo rin iyon.
Namuti ang mukha ni Ramon.
Lumapit ang independent auditor at inilapag ang isa pang folder.
—Na-review ko po ang initial logs. Ang approval codes na ito ay hindi galing sa device ni Ma’am Mira. May indikasyon ng unauthorized access sa internal system.
Sumunod na nagsalita si Attorney Reyes:
—Ngayong umaga, nagsumite na kami ng urgent request sa bangko para pansamantalang i-freeze ang transaction authority ni Mr. Ramon sa company accounts. Nakatanggap na rin ng initial report ang family board.
Tiningnan ako ni Ramon na parang hindi makapaniwala.
—Umabot ka talaga sa ganito?
Kalmado akong sumagot:
—Hindi. Ikaw ang umabot sa ganito. Binuksan ko lang ang ilaw para makita ng lahat.
Biglang hinawakan ni Lira ang tiyan niya at huminga nang mabigat.
—Ramon, masakit. Parang manganganak na ako.
Kung dati iyon, baka nataranta ako.
Pero ngayon, tumingin lang ako kay Ate Teresa.
—Pakatawag po ng ambulance. Naka-standby na ang hospital file niya.
Lalapit sana si Ramon kay Lira.
Malamig kong sinabi:
—Puwede kang pumunta. Pero bago ka umalis, pirmahan mo muna ang written acknowledgment ng nangyari ngayong gabi.
Sumigaw siya:
—Mira, nanganganak siya!
Tiningnan ko siya.
—Hindi ko pinipigilan na dalhin mo ang kabit mo sa ospital. Pinipigilan ko lang na magsinungaling ka pa.
Tumayo ang pari, mabigat ang boses.
—Ramon, kailangang ipanganak ang bata sa katotohanan, hindi sa kasalanang pinatungan pa ng isa pang kasalanan.
Nanginginig ang kamay ni Ramon habang kinuha niya ang ballpen.
Pero sumigaw si Lira:
—Huwag kang pipirma! Kapag pumirma ka, wala nang matitira sa amin ng anak mo!
Tumingin ako sa kanya.
—Akala mo ba may makukuha ka pa rin?
Pawis na pawis na si Lira sa sakit, pero matalim pa rin ang tingin niya sa akin.
—At least mahal ako ni Ramon. May bahay ka, may kumpanya ka, so what? Hindi ka naman makapag-anak. Sa huli, kailangan pa rin ng bahay na ito ang anak ko.
Tumahimik ulit ang buong silid.
Malupit ang pangungusap na iyon.
Pero hindi iyon masakit gaya ng gusto niyang mangyari.
Lumapit ako sa kanya.
—Lira, mali ka. Hindi ko kailangang manganak para patunayan ang halaga ko. Ang anak mo, may ama at may ina. Makukuha niya ang legal rights niya mula sa ama niya. Pero hindi niya gagawing gatas ang luha ko.
Nanginginig ang labi ni Lira.
Nagpatuloy ako:
—Kung gusto mo ng child support, kasuhan mo si Ramon. Ibibigay ko pa sa iyo ang ebidensiya ng tunay niyang income para makuha mo ang nararapat sa bata. Pero huwag kang mangarap na makakuha ng kahit isang piso mula sa personal property ko.
Dumating ang ambulance makalipas ang labindalawang minuto.
Dinala ng medical staff si Lira pababa.
Sumama si Ramon, pero nang makarating siya sa pinto, hinarang siya ng building security.
Sinabi ng building manager:
—Sir Ramon, ayon sa request ng unit owner, temporarily deactivated na po ang resident access card n’yo. Maaari po kayong umalis, pero hindi na po kayo makakabalik nang walang approval ni Ma’am Mira.
Biglang lumingon si Ramon sa akin.
—Mira, bahay ko rin ito.
Kinuha ko mula sa folder ang condominium title at itinaas.
—Mali. Regalo ito ng nanay ko sa akin bago tayo ikasal. Ikaw ay taong pinayagan ko lang pumasok.
Para siyang sinampal ng hindi nakikitang kamay.
Tumingin ako sa security.
—Hayaan siyang pumunta sa ospital. Pero simula ngayon, wala na siyang karapatang pumasok sa unit na ito kung kailan niya gusto.
Kumuyom ang kamao ni Ramon.
—Pagsisisihan mo ito.
Ngumiti ako.
—Hindi. Ang pinagsisisihan ko lang, medyo huli akong kumilos.
Nang gabing iyon, nanganak si Lira ng isang baby boy.
Dumating ang text message halos alas-tres ng madaling-araw.
Galing iyon kay Ate Teresa.
“Healthy ang baby boy. Stable ang mother. Pumirma na si Ramon bilang biological father sa hospital.”
Matagal kong tinitigan ang text.
Pagkatapos, ni-lock ko ang screen.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako nanginig.
Hindi ako nasira gaya ng inakala kong mangyayari.
May isang bagay lang sa loob ko ang opisyal na naputol.
Kinabukasan, 47 beses akong tinawagan ni Ramon.
Hindi ko sinagot kahit isa.
Si Nico ay buong gabing nakaupo sa sala. Hindi siya umuwi, hindi rin siya natulog.
Paglabas ko mula sa study room, agad siyang tumayo.
—Ate, babayaran ko. Magtatrabaho ako nang doble. Babayaran ko bawat piso.
Tiningnan ko siya.
—Kailangan mong magbayad. Pero hindi lang pera ang usapan dito.
Yumuko siya.
—Alam ko.
—Simula ngayon, aalis ka na sa condo na inuupahan ko para sa iyo. Hindi ko babayaran ang utang mo kahit kailan. Ire-refer kita sa debt counseling at online gambling recovery center. Kung gusto mong magsimula ulit, ikaw ang kikilos.
Umiyak si Nico.
—Ate, kapatid mo pa rin ba ako?
Matagal ko siyang tiningnan.
—Hindi ko alam.
Mas lalo siyang umiyak.
Pero hindi ko siya inalo.
May mga pagkakamaling hindi natatapos sa pagluhod.
Pagkalipas ng tatlong araw, nagkaroon ng emergency board meeting.
Nasuspinde si Ramon sa lahat ng posisyon niya sa kumpanya. Na-lock ang internal access niya. Nagsampa ang legal team ng complaint tungkol sa forged approval, misappropriation ng project funds, at unauthorized access sa system.
Sa parehong araw, nagpadala ang lawyer ko ng request para ideklarang hindi valid ang anumang utang o financial commitment na susubukan ni Ramon idikit sa marital assets.
Naghain din ako ng petition for annulment ayon sa legal advice, kasama ang ebidensiya ng serious fraud, psychological abuse, at financial damage.
Hindi madaling tapusin ang kasal sa Pilipinas.
Pero hindi ako nagmamadali.
May oras ako.
May ebidensiya ako.
At higit sa lahat, hindi na ako malambot sa taong ginawang walang hanggang wallet ang kabaitan ko.
Isang linggo makalipas, pumunta si Ramon sa kumpanya para hanapin ako.
Halatang pumayat siya. Tumubo ang balbas niya, lukot ang polo niya.
Hindi siya pinapasok ng security sa executive floor.
Tumayo siya sa lobby at sumigaw:
—Mira, gusto lang kitang makita kahit isang beses!
Nakatayo ako sa second floor at tumingin pababa.
Dati, siya ang lalaking iginagalang ng buong kumpanya. Sinasabi ng lahat na masuwerte si Ramon pero marunong tumanaw ng utang na loob, dahil kahit tinulungan ng pamilya namin, masipag pa rin siya.
Ngayon, iniiwasan na siya ng mga empleyadong dumadaan.
Bumaba ako.
Nang makita ako ni Ramon, namula agad ang mga mata niya.
—Mira, mali ako. Nadala lang ako ni Lira. Sinabi niyang hindi niya kailangan ng pangalan, gusto lang niyang mahalin ko ang anak namin. Naging mahina lang ako.
Tinanong ko:
—Siya rin ba ang nag-udyok sa iyo na pekein ang pirma ko?
Hindi siya nakasagot.
—Hiniram ko lang pansamantala. Ibabalik ko sana.
—Ang pagpapanggap ni Nico bilang ama ng anak mo, hiniram mo rin pansamantala?
Tahimik siya.
Tiningnan ko siya.
—Ramon, hindi ka naging mahina. Pinlano mo ito nang maayos. Alam mong mahal ko si Nico. Alam mong hindi ko kayang pabayaan ang buntis. Alam mong pinalaki ka ng mga magulang ko, kaya hindi kita madaling paghihinalaan. Ginamit mo ang lahat ng tiwala sa buhay ko para bumuo ng bitag.
Nabasag ang mukha niya sa sakit.
—Mahal pa rin kita.
Napatawa ako.
—Mahal mo ako, pero dinala mo ang ibang babae sa kama namin. Mahal mo ako, pero ginamit mo ang pera ng kumpanya para buhayin siya. Mahal mo ako, pero gusto mong ipaampon sa akin ang anak mo sa labas para magkaroon siya ng daan papasok sa ari-arian ng pamilya ko. Ramon, ang mahal pala ng pagmamahal mo.
Hinawakan niya ang kamay ko.
—Mira, bigyan mo ako ng pagkakataon. Para sa mga magulang mo. Para sa mga taon na lumaki tayong magkasama.
Binawi ko ang kamay ko.
—Huwag mong banggitin ang mga magulang ko. Hindi ka karapat-dapat.
Saktong tumunog ang cellphone ni Ramon.
Pangalan ni Lira ang nasa screen.
Nakita ko iyon at ngumiti.
—Sagutin mo. Baka kailangan ng anak mo ng gatas.
Tiningnan niya ako nang desperado.
Tumalikod ako.
Sa likod ko, sinagot niya ang tawag. Ilang segundo pa lang, narinig na ang matinis na boses ni Lira mula sa speaker.
—Ramon, naniningil na naman ang hospital! Sabi mo si Mira ang mag-aayos nito! Kung hindi ka magpapadala ng pera, dadalhin ko ang anak mo sa kumpanya!
Hindi ako lumingon.
Dahil ang dula nila, sa wakas, wala na akong papel na gagampanan.
