BAHAGI 3: ANG TOTOONG PAGKAKAKILANLAN NA NAKALIBING SA ALAALA

Bumukas ang pinto, at pumasok ang mga aninong armado sa pulang ilaw ng alarma.

Ngunit bago pa ako makagalaw, hinila ako ni Lukas sa likod ng mesa.

“Yuko ka lang,” mariin niyang sabi.

“Hindi ko na alam kung sino ka!” sigaw ko, nanginginig ang boses.

Saglit siyang tumingin sa akin—at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagod sa kanyang mga mata.

“Alam ko,” mahinang sagot niya. “At wala tayong oras para pag-usapan ‘yan ngayon.”

Isang putok ang umalingawngaw sa labas ng silid.

Napayakap ako sa sarili ko. Ang buong katawan ko ay nanlalamig.

Ngunit si Lukas… kumilos nang parang sanay na sanay sa ganitong sitwasyon.

May hinila siyang maliit na device sa kanyang bulsa, pinindot, at biglang nagbukas ang isang lihim na panel sa gilid ng pader.

“Dito,” sabi niya.

“May secret passage?!”

“Hindi ito oras ng tanong.”

Hinila niya ako papasok.

Madilim. Makitid. Amoy bakal at alikabok.

Habang tumatakbo kami sa loob ng lagusan, naririnig ko ang kaguluhan sa likod—sigawan, putok, utos.

“Bakit ako?! Ano ba talaga ako?!” hingal kong tanong.

Huminto siya sandali, sapat lang para tumingin sa akin.

“Dahil ikaw ang may hawak ng access code sa program na ‘to.”

Natigilan ako habang tumatakbo.

“Ano?”

“Isang memory protocol na kayang magbura o magbalik ng pagkakakilanlan ng tao. Ikaw ang test subject zero.”

Nanigas ako.

“Imposible…”

“Alam kong mahirap paniwalaan. Pero ikaw ang dahilan kung bakit ako ipinadala.”

Patuloy kaming tumakbo hanggang sa marating ang dulo ng lagusan—isang maliit na exit papunta sa kagubatan sa labas ng compound.

Pagsilip namin, nakita namin ang mga ilaw ng sasakyan sa likuran.

“Huli na tayo,” sabi ko.

Hindi siya sumagot.

Sa halip, inilagay niya ang kamay niya sa aking balikat.

“May isang bagay pa akong hindi nasabi sa’yo.”

Tumingin ako.

“Ang kasal natin… hindi aksidente.”

Nanlamig ako.

“Pinlano ‘yon?”

Tumango siya.

“Para mailapit kita sa sarili mong memory trigger point.”

Parang gumuho ang mundo ko.

“Ginamitan mo ako?!”

“Hindi kita ginamit para saktan ka,” mariin niyang sagot. “Ginamit ko ang tanging paraan para mailigtas ka.”

Hindi ako makagalaw.

Ngunit bago pa ako makasagot, may sumabog na ilaw sa likod namin.

“ANDYAN SILA!” sigaw ng isang boses.

Hinawakan muli ni Lukas ang kamay ko.

“Takbo.”

At tumakbo kami.

Sa gitna ng dilim ng kagubatan, sa gitna ng putok at habulan, ang tanging naririnig ko ay ang tibok ng puso ko—at ang isang tanong na paulit-ulit:

Sino nga ba talaga ako?