BAHAGI 3: ANG LIHIM SA LIKOD NG “MGA MENSAHE MULA SA HINAHARAP”

Tahimik ang tulay matapos ang banggaan.

Usok pa rin ang lumalabas mula sa gusot na bakal ng sasakyan. Nakaluhod si Isla Reyes, nanginginig ang buong katawan.

“Marco…?” paos niyang tawag.

Walang sagot.

Sa harap niya, ang itim na kotse ay halos hindi na makilala. Ang truck ay nakahandusay sa kabilang lane, bumaligtad ang mundo sa loob ng ilang segundo.

Ngunit ang pinakamasakit sa lahat—

Ang mga pulang mensahe ay biglang naglaho.

Wala na.

Parang hindi kailanman umiral.

“Hindi… hindi ito totoo…” bulong niya, pilit hinahawakan ang sariling tiyan.

Sa gilid ng tulay, may mga tao nang dumarating—mga driver, pulis, ambulansya.

Isla ay hinila palayo ng isang rescuer.

“May tao pa sa loob!” sigaw niya. “Andun ang kapatid ko!”

Agad kumilos ang rescue team.

Pinutol ang bakal.

Binuksan ang pinto.

At sa sandaling iyon—

Isang kamay ang gumalaw sa loob ng kotse.

Nanigas si Isla.

“Marco!!”

Isang mahina ngunit buhay na boses ang sumagot.

“Tumigil ka sa pag-iyak…”

Lumabas si Marco Reyes, duguan sa balikat, ngunit nakatayo pa rin.

Bumagsak si Isla sa kanya at niyakap siya nang mahigpit.

“Akala ko patay ka na…”

Hindi siya yumakap pabalik agad. Nakatingin lang siya sa malayo, parang may iniisip na malalim.

“Hindi ito aksidente,” malamig niyang sabi.

Natigilan si Isla.

“Alam ko.”

Sa ospital, gabi na.

Nasa pribadong silid si Marco, habang ginagamot ang sugat. Si Isla naman ay nakaupo sa labas, hawak ang kanyang tiyan, nanginginig pa rin.

Sa kanyang isip—

Wala nang “mga mensahe.”

Tahimik na.

Pero mas nakakatakot iyon.

Biglang bumukas ang pinto.

Isang lalaki sa itim na suit ang pumasok.

“Miss Reyes… may kailangan kaming ipakita sa inyo.”

Isang USB drive.

“Galing ito sa dashcam ng kotse ng kapatid mo.”

Pinanood nila ang footage.

At doon, nakita nila ang imposible.

Bago ang banggaan—

May taong pumasok sa system ng sasakyan.

At may narinig silang boses.

Isang automated na mensahe:

“Simulated outcome: elimination of Marco Reyes.”

Nanigas si Isla.

“Simulated…?”

Tumingin si Marco.

“Hindi ito hinula. Hindi ito future sight.”

Tumitig siya sa screen.

“May gumagawa nito.”

Sa isang lugar na hindi nila alam—

Isang babae ang nakaupo sa harap ng maraming monitor.

Si Dr. Delos Santos.

Ngumiti siya.

“Interesting… nakaligtas pa rin siya.”

Sa screen, si Isla ay buhay.

Si Marco ay buhay.

Ang “script” ay nabigo.

May isa siyang pinindot na button.

At muling lumitaw ang mga salita:

“REWRITE PROTOCOL ACTIVATED.”