BAHAGI 3: ANG LIHIM NA NASA LOOB NG USB

Bumukas nang dahan-dahan ang pinto ng talyer.

Hindi ito simpleng pagbukas—parang pagbukas ng isang pinto patungo sa isang mundong hindi ko na dapat muling makita.

Ang malamig na hangin mula sa labas ay pumasok, kasabay ng tunog ng mga yapak na papalapit.

Isang grupo ng mga lalaking naka-itim ang pumasok.

Tahimik.

Organisado.

Walang emosyon.

Huminto sila sa loob ng talyer.

Parang sinusukat ang bawat sulok, bawat tao, bawat paghinga.

Sa kamay ng pinuno nila—isang maliit na USB na kumikislap pa rin.

“Siya ang babae,” sabi niya.

Natigilan ako.

Si Marco ay humakbang pasulong.

“Huwag ninyo siyang gagalawin.”

Ngunit may isa pang boses ang pumutol sa tensyon.

“Kung hindi ninyo siya ibibigay… lahat kayo mawawala.”

Lumingon kami.

Si Ethan.

Hindi na siya mukhang simpleng lalaking pilit akong inilalayo.

May ibang tono na ang kanyang boses—isang boses na sanay mag-utos.

Hindi na ako nagulat nang bigla siyang maglabas ng identification card.

“Federal Intelligence Unit.”

Natigilan ang lahat.

Ako.

Si Marco.

Maging ang mga lalaking naka-itim.

Parang biglang huminto ang mundo.

“Tatlong taon na naming hinahanap ang USB na ‘yan,” sabi ni Ethan. “At alam namin kung sino ang tunay na may-ari.”

Lumingon siya sa akin.

“At ikaw iyon, Lia.”

Nanigas ako.

“Ako?”

Tumango siya.

“Hindi ka kriminal. Isa kang witness protection asset na nawalan ng memory records matapos ang insidente.”

Parang sumabog ang ulo ko sa narinig.

Hindi ako kriminal?

Hindi ako pumatay?

“Imposible…” bulong ko.

Umiling si Ethan.

“Ginawa kang scapegoat para maitago ang totoong kaso—corruption sa loob ng isang malaking pamilya at negosyo na konektado sa pulitika.”

Humigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa.

Unti-unting bumabalik ang mga alaala.

Ang gabi.

Ang kotse.

Ang dokumento.

At si Marco…

Si Marco na hindi tumitingin sa akin noon habang sinasabi niyang—

“Trust me. Para sa atin ito.”

Tumingin ako sa kanya ngayon.

“Alam mo ba?”

Hindi siya sumagot agad.

Pero sa mata niya…

Alam ko na.

Alam niya.

Humakbang ako palayo.

Parang biglang bumagsak ang mundo ko.

“Ginamit mo ako…”

“Hindi,” mabilis niyang sagot. “Sinubukan kitang protektahan!”

Ngunit huli na ang lahat.

Lumapit si Ethan.

“Lia, kailangan mong sumama sa amin. Ikaw ang susi para mabuksan ang buong kaso.”

Tinitigan ko ang USB.

Ang liwanag nito ay parang mas malinaw ngayon.

Parang totoo na.

Parang buhay.

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon…

Hindi na ako takot.

Huminga ako nang malalim.

“Kung ganoon… tapusin natin ito.”