BAHAGI 4: ANG PAGBASAG SA SISTEMA AT SIMULA NG MALAYANG BUHAY

Ang buong control room ay nagliyab ng pulang ilaw.

“Security breach escalating.”

Ang mga hakbang ng mga guard ay papalapit.

Pero sa loob ko, may kakaibang katahimikan.

Hindi na takot.

Hindi na pagkalito.

Galit na malinaw na.

Tumingin ako kay Propesor Hoàng Dương.

“Kung sirain natin ang system… makakalaya ba ako?”

Tumingin siya sa akin nang matagal.

“Makakalaya ka… pero hindi lahat makakalabas.”

Huminga ako nang malalim.

“Paano kung hindi ako lumabas bilang biktima… kundi bilang susi?”

Nagbago ang ekspresyon niya.

“At ano ang plano mo?”

Tumingin ako sa core console.

“Kung ako ang key… ako rin ang pwedeng mag-shutdown.”

Sa screen, patuloy si Khang:

“Lian, huwag mong buksan ang core system. Hindi mo alam ang mangyayari.”

Ngunit huli na.

Naglakad na ako papunta sa console.

“Access required: Subject 07 confirmation.”

May fingerprint scanner.

Huminga ako.

At inilapat ang kamay ko.

Beep.

“Access granted.”

Biglang umikot ang buong sistema.

Lahat ng screen ay nagliwanag.

At sa isang iglap, bumukas ang hidden files.

Mga pangalan.

Mga test subjects.

At mga taong “nawala” sa loob ng maraming taon.

Napahawak ako sa bibig ko.

“Lahat ng ito… tao?”

Tumango si Propesor Hoàng Dương.

Sa kabilang linya, nagkaroon ng static.

At muling lumitaw si Khang.

Pero ngayon, hindi na recording.

Live.

“Lian… stop it,” sabi niya, nanginginig.

“Kung bubuksan mo iyan, mamamatay ang system… pero pati ang mga naka-connect dito.”

“Pati ikaw?” tanong ko.

Tahimik siya.

At doon ko nakita ang sagot.

Ang core system ay naka-link sa kanya.

Nanlambot ang tuhod ko.

“Ginamit ka rin nila…”

“Hindi ito tungkol sa akin,” sagot niya.

“Kung bubuksan mo ang final protocol… mawawala ang lahat ng data containment. Lalabas ang lahat ng toxic exposure records sa buong bansa.”

Tumingin ako sa kanya.

“Gaano karami ang tulad ko?”

Hindi siya sumagot.

Ibig sabihin… marami.

Sa likod ko, sumigaw si Propesor Hoàng Dương:

“May 30 seconds bago mag full lockdown!”

Nagdesisyon ako.

“Lian!” sigaw ni Khang.

“Please… huwag mo gawin.”

Ngunit pinindot ko ang final command.

“SYSTEM PURGE INITIATED.”

Isang malakas na pagyanig.

Nagsimulang mag-crack ang mga screen.

“Core overload detected.”

“Data liberation in progress.”

Sa monitor, unti-unting naglalaho ang system.

At sa huling sandali…

Tumakbo si Khang sa loob ng emergency corridor.

Nagkita ang mga mata namin sa huling pagkakataon.

“Kung lalabas ka rito,” sabi niya, “wala nang babalik.”

Ngumiti ako sa kanya sa unang pagkakataon.

“Hindi ko na kailangan bumalik sa lugar na hindi kailanman naging totoo.”

Isang malakas na pagsabog ng ilaw.

Blackout.

EPILOGO

Isang buwan ang lumipas.

Ang buong research facility ay isinara.

Ang pangalan ng proyekto ay tinanggal sa lahat ng records.

Ako ay nakatayo sa dalampasigan.

Malayang hangin.

Walang alarma.

Walang kontrol.

Sa likod ko, may isang boses.

“Hindi mo kailanman sinabi sa kanila kung sino ka talaga.”

Lumingon ako.

Si Propesor Hoàng Dương.

Ngayon, hindi na siya guro na malamig.

Kundi isang taong pagod ngunit nakangiti.

“Hindi mahalaga kung sino ako dati,” sabi ko.

“Ang mahalaga… hindi na nila ako kayang gawing eksperimento ulit.”

Tahimik siya.

Tumingin sa dagat.

“May isang taong hindi mo pa rin nakakausap.”

Alam ko kung sino.

Pero ngumiti lang ako.

“Kung babalik siya… hindi na ako yung taong kailangang iligtas.”

At sa unang pagkakataon…

hindi na ako tumakbo mula sa katotohanan.

WAKAS (MASAYANG WAKAS)