BAHAGI 4: ANG LIWANAG PAGKATAPOS NG DILIM

Isang segundo.

Dalawang segundo.

Hindi ako huminga.

“Nasaan siya?” ulit ko, ngayon ay mas mariin.

Huminga siya nang mabagal.

“Hindi siya inilabas kasama ninyo.”

Parang sumabog ang utak ko.

“Impossible.”

“Hindi,” sagot niya. “Sinadya.”

Dahan-dahan niyang inilabas ang isang encrypted file device.

“Pagkatapos ng operasyon, may dalawang grupo na pumasok sa evacuation zone.”

“Isa ang sa inyo.”

“Isa ang hindi naka-log.”

Nanigas ako.

“Bakit?”

Tumingin siya sa akin.

“At dahil alam nila… na ang kapatid mo ang tanging taong may kompletong access sa buong network.”

Napasinghap ako.

“Ginamit siya…”

Tumango siya.

“At nang matapos ang extraction operation ninyo… pinalitan siya ng decoy unit.”

Nanlabo ang paningin ko.

“Yung bumalik sa inyo… hindi kaaway.”

Huminto siya.

“Siya ay isang asset na sinanay lang para matapos ang misyon.”

Parang gumuho ang mundo ko.

“Bakit siya nagsalita sa akin?”

“Dahil may fragment ng memory upload mula sa kapatid mo,” sagot niya. “Enough to pass emotional verification… pero hindi enough para maging siya.”

Tahimik.

Napakabigat.

“Pero may isang bagay na hindi nila nakontrol,” dagdag niya.

Tumingin ako.

“Anong bagay?”

“Sa lahat ng memory implants… may isang hindi nila ma-edit.”

Lumapit siya.

“Ang personal signal ninyo.”

Nanigas ako.

“Ang code ninyo noong bata pa kayo.”

“‘Dilim na… mag-ilaw na tayo.’”

Tumango siya.

“Hindi nila alam kung sino ang nagsimula noon.”

“Hindi rin nila alam kung sino ang dapat unang magsabi.”

Tumingin siya sa akin nang matalim.

“Pero alam ng tunay mong kapatid.”

Tumigil ang mundo ko.

“Buhay siya,” bulong ko.

“Buhay pa,” sagot niya.

May tunog ng alarm sa malayo.

Mga yabag.

May paparating.

“Na-detect na nila na nagising ka sa katotohanan,” sabi niya.

Napatingin ako sa kanya.

“Halika.”

“Bakit kita pagkakatiwalaan?”

Ngumiti siya ng bahagya.

“Dahil kung gusto kitang patayin… matagal ko nang ginawa.”

Isang segundo.

Pagkatapos…

tumakbo kami.

EPILOGO: ANG TOTOONG PAGBABALIK

Sa ilalim ng lumang maintenance tunnel ng lungsod, huminto kami.

May hidden access door.

Binuksan niya iyon gamit ang metal tag.

At sa loob…

may isang tao.

Payat.

Puno ng peklat.

Ngunit ang mga mata…

kilala ko.

“Kuya…”

Lumapit ako.

Nanginginig ang buong katawan ko.

“Akala ko… wala ka na.”

Ngumiti siya.

Mahina.

“Sinubukan kong bumalik.”

Lumuhod ako sa harap niya.

Hindi ko na napigilan ang luha ko.

“Bakit hindi ka sumigaw?”

Umiling siya.

“Dahil kung ginawa ko… papalitan nila ulit ang lahat.”

Napatingin ako sa likod.

Yung “huwad” na Miguel… wala na.

Pero iniwan niya ang huling mensahe:

“Hindi ito ang katapusan. Isa lang itong paglipat.”

Tahimik.

Pagod.

Ngunit sa unang pagkakataon…

huminga ako nang maluwag.

Dinala ko ang kamay ng kuya ko.

“Uuwi tayo,” sabi ko.

Tumango siya.

“Uuwi na tayo.”

Isang linggo ang lumipas.

Naibalik ang tunay na Miguel Santos.

Opisyal na kinilala.

Na-deactivate ang lahat ng classified manipulation program.

At sa unang pagkakataon…

totoong ngiti ang nakita ko sa pamilya ko.

Ngunit isang gabi…

habang nakatingin ako sa bintana…

may nag-vibrate na lumang device sa drawer ko.

Isang mensahe.

Mula sa hindi kilalang source:

“Magandang trabaho. Pero hindi pa tapos ang sistema.”

Napatingin ako sa kadiliman sa labas.

At sa isang iglap…

naisip ko.

Ang “pagbabalik” ay hindi katapusan.

Kundi simula pa lang.