BAHAGI 4: ANG PAGBALIK NG TUNAY NA BUHAY AT ANG KATAPUSANG MAY LIWANAG

Matapos ang mahabang habulan, nakarating kami sa isang lumang ligtas na bahay sa gilid ng bundok.

Basag na ilaw, tahimik na paligid, at hangin na parang humihinga nang malalim matapos ang gulo.

Tahimik akong nakaupo sa sulok habang pinapahinga ang sarili.

Si Lukas ay nasa harap ng lumang computer, may ina-access.

“Dito tayo pansamantala,” sabi niya.

Hindi ako sumagot.

Galit ako. Nalilito. Natatakot.

Ngunit higit sa lahat… gusto ko ng katotohanan.

“Sabihin mo na lahat,” malamig kong sabi.

Huminto siya.

At tumango.

“Dalawang taon ka nang pinoprotektahan ng covert aviation intelligence unit.”

Natigilan ako.

“Ang pamilya mo… hindi nila alam ang buong totoo. Naaksidente ka noon, pero hindi ka namatay.”

Tumingin ako sa kanya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Na-recruit ka sa isang experimental system dahil sa kakayahan mong mag-process ng patterns na hindi kaya ng normal na tao.”

“Hindi ako scientist!”

“Hindi ka rin normal na empleyado.”

May inilapag siyang file.

At doon ko nakita—mga video, datos, at mga pangalan.

Mga taong hindi ko kilala… pero ako ang nasa gitna ng lahat.

Unti-unti, parang may mga pira-pirasong alaala na bumabalik sa akin.

Isang training room.

Isang malaking eroplano.

Isang boses na paulit-ulit na nagsasabi:

“Kung maalala mo ito, babalik ang buong sistema.”

Napahawak ako sa ulo ko.

“Hindi… hindi totoo ‘to…”

Lumapit si Lukas.

“Hindi ka baliw. Naka-lock lang ang tunay mong alaala.”

“Bakit ako?”

“Dahil ikaw lang ang nakaligtas sa prototype phase.”

Tahimik ang paligid.

At sa unang pagkakataon, hindi ako umiiyak dahil sa takot—kundi dahil sa unti-unting pag-unawa.

“Kung ganoon… ang buhay ko bago ito…”

“Bahagi lang ng cover identity.”

Tahimik kami nang matagal.

Hanggang sa marahan kong tanungin:

“Yung kasal natin… kahit ‘yon ba… totoo?”

Huminto siya.

At sa sandaling iyon, nakita ko ang totoong Lukas—hindi operative, hindi tagapagtanggol.

Kundi isang lalaking pagod… ngunit tapat.

“Simula lang iyon,” sagot niya.

Kinabukasan, dumating ang rescue team.

Na-neutralize ang organisasyong humahabol sa amin.

Ang buong program ay ibinunyag sa publiko.

At ako… unti-unting binigyan ng opsyon: bumalik sa normal na buhay o ibalik ang tunay kong pagkakakilanlan.

Pinili ko ang huli.

---

Makalipas ang ilang buwan.

Tahimik ang umaga sa isang maliit na bayan sa tabi ng dagat.

May simpleng bahay, may tanim na halaman, at tahimik na hangin.

Naglalakad ako sa dalampasigan nang may narinig akong pamilyar na boses.

“Late ka na naman.”

Lumingon ako.

Si Lukas.

Hindi na naka-uniporme. Hindi na nagtatago.

“Hindi ka na piloto?” tanong ko, nakangiti.

Umiling siya.

“Hindi na kailangan.”

Tahimik kaming naglakad sa buhangin.

“Natakot ka ba noon?” tanong ko.

“Tungkol sa’yo? Oo.”

Ngumiti ako.

“Ngayon?”

Tumingin siya sa dagat.

“Ngayon, hindi na.”

Huminto ako, tiningnan siya.

“Bakit?”

Lumingon siya sa akin.

At sa wakas, walang lihim. Walang misyon. Walang takas.

“Kasi nandito ka na.”

At sa unang pagkakataon mula sa lahat ng nangyari—

hindi na ako tumatakbo.

WAKAS — ISANG BAGONG SIMULA PARA KAY ALINA AT LUKAS.