BAHAGI 3: ANG PINTUAN NG PAGKALAGOT

Bumibilang ang sistema.

9 segundo.

Nakatayo si Miguel sa harapan ko, mahigpit ang hawak sa kamay ko na parang kahit anong mangyari, hindi niya ako bibitawan.

Sa harapan naman namin, ang lalaking may itim na access card ay dahan-dahang humahakbang papasok sa silid.

Walang emosyon ang mukha niya.

“Wala kayong tatakbuhan,” malamig niyang sabi.

6 segundo.

Biglang humigpit ang ilaw sa paligid—nagkulay pula ang buong silid, parang nagbabala ang mismong gusali na hindi kami makakaalis.

“Kung tatakbo tayo ngayon,” bulong ni Miguel, “maaari tayong mawala nang sabay.”

“Hindi mawala… kundi burahin,” sagot ko.

Tumitig siya sa akin.

At sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mata niya.

Hindi para sa sarili niya.

Para sa akin.

5 segundo.

Sa kabilang linya ng sistema, may malabong boses pa ring umiikot:

“Target lock: confirmed.”

Biglang gumalaw si Miguel.

Hindi siya tumakbo palabas.

Hindi rin siya umatras.

Sa halip, hinila niya ako papasok sa likod ng kwarto—papunta sa isang pader na akala ko ay solid.

“Anong ginagawa mo?!” sigaw ko.

“Hindi ito pader,” sabi niya. “Exit ito.”

3 segundo.

Pinindot niya ang maliit na sensor na nakatago sa gilid ng kisame.

Biglang nagbukas ang pader.

Isang makitid na daanan ang bumungad.

Parang lagusan ng mga taong gustong mawala sa mundo.

“Dito tayo,” sabi niya.

2 segundo.

Sa likod namin, narinig namin ang boses ng lalaki:

“Hindi niyo mabubura ang marka!”

1 segundo.

Humigpit ang kamay ni Miguel sa akin.

“Kung lalabas tayo dito,” sabi niya, “wala nang balikan.”

Isang malakas na tunog ang sumabog sa buong silid.

At sa isang iglap, bumagsak ang ilaw.

Dilim.

Tumakbo kami sa loob ng makitid na lagusan.

Hindi ko alam kung ilang metro na ang nalalakad namin.

Walang liwanag.

Walang hangin.

Tanging tibok ng puso ko at paghigpit ng kamay ni Miguel ang naririnig ko.

“Bakit mo ito alam?” hingal kong tanong.

“Huwag ka munang magsalita,” sagot niya.

Pero hindi ako tumigil.

“Miguel… ilang beses mo na itong ginawa?”

Tahimik siya.

Iyon lang ang sagot na kailangan ko.

Hindi ito ang unang pagtakas niya.

Hindi ito ang unang “pagligtas.”

Isa siyang taong matagal nang tumatakbo mula sa sistemang ito.

At ako… bahagi na rin ng pagtakas niya.

Sa dulo ng lagusan, may ilaw.

Isang malamlam na puting liwanag.

“Konti na lang,” sabi niya.

Ngunit bago kami makarating doon—

isang malakas na ugong ang narinig namin mula sa likuran.

“RECONNECTION INITIATED.”

Natigilan ako.

“Na-trace tayo,” sabi ko.

Tumango si Miguel.

“Mas mabilis sila kaysa sa inaasahan.”

Tumigil kami saglit.

Tumingin siya sa akin.

“May isa pang paraan.”

“Ano?” tanong ko.

Ngumiti siya nang bahagya.

Isang ngiting masakit tingnan.

“Kung ako ang maiiwan dito… mawawala ang tracking mo.”

Nanlamig ako.

“Hindi.”

“Hindi ka mananatili.”

Hinawakan niya ang mukha ko.

“Kung kasama kita, hindi ka kailanman magiging ligtas.”

“Pero kung wala ako… mabubuhay ka.”

Tumulo ang luha ko.

“Hindi ko gusto ang mundong walang ikaw.”

Tahimik siya.

At sa sandaling iyon—

narinig namin ang mga yabag sa likod.

Papunta na sila.