BAHAGI 2: ANG MGA LUMITAW MULA SA DILIM

Ang ingay ng mga makina sa labas ng makipot na eskinita ay hindi pa rin humuhupa.

Ang ilaw ng mga sasakyan ay dumudulas sa lumang pader ng aking maliit na talyer, parang matutulis na hiwa ng liwanag sa dilim.

Nakatayo ako sa gitna ng dalawang lalaki.

Si Marco Dela Cruz — ang nakaraan na minsan kong pinagkatiwalaan ng buong buhay ko.

At si Ethan Reyes — ang lalaking bagong dating, may dalang malamig na presensiya na parang hangin mula sa isang lugar na hindi ko pag-aari.

Pareho nila akong tinititigan na parang ako ang sagot sa isang tanong na matagal na nilang hinahanap.

Pero ako, hindi ko maalala kung kailan ako pumayag na sagutin ang tanong na iyon.

Sa labas ng talyer, palakas nang palakas ang yabag ng mga paa.

Hindi isa. Hindi dalawa.

Kundi marami.

Hindi sila taga-rito.

Masyadong maayos ang galaw. Masyadong sistematiko ang paggalaw ng kanilang mga mata.

Parang may hinahabol silang target.

Humakbang si Marco, mababa ang boses:

“Kailangan mong sumama sa akin, Lia.”

Bahagya akong kumunot ang noo.

“Saan?”

“Umalis ka dito. Ngayon din.”

Napangiti ako, pero walang saya.

“Pumasok ka sa shop ko, sinira ang araw ko, tapos ngayon uutusan mo akong sumama sa’yo?”

Hindi sumagot si Marco.

Ngunit ang kanyang mga mata—may sinasabi na hindi niya masabi sa salita.

Mula sa labas, isang malamig na boses ang umalingawngaw:

“Nakita na ang target. I-cordon ang buong lugar.”

Natigilan ako.

Target?

Ako?

Sa isang iglap, ang maliit kong talyer ay parang lumiit pa lalo.

Dahan-dahan kong ibinaba ang wrench.

“Ano bang klaseng tao ang hinahanap ninyo sa akin?”

Hindi agad sumagot si Marco.

Ngunit sa kanyang mga mata, malinaw ang sagot: hindi na ito tungkol sa amin.

Lumapit si Ethan, mababa ang boses:

“Hindi sila para sa’yo… pero dahil sa isang bagay na nakita mo tatlong taon na ang nakalipas.”

Natigilan ako.

Tatlong taon.

Biglang nag-flash sa isip ko ang mga alaala.

Ang paglilitis.

Mga papeles na hindi ko kailanman nabasa nang buo.

At isang gabi… may itim na sasakyang matagal nakahinto sa labas ng kulungan.

Akala ko aksidente lang.

Pero ngayon…

Hindi na mukhang aksidente.

Isang malakas na “BANG!” ang narinig sa labas.

May humarang sa eskinita.

Isa pang sasakyan ang dumating, nakatutok ang ilaw diretso sa loob ng talyer.

Napapikit ako sa sobrang liwanag.

Hinila ako ni Marco:

“Sinabi ko na sa’yo, umalis na tayo!”

Humarap ako sa kanya.

“Akala mo ba bagay ako na puwedeng hilahin kapag gusto mo?”

Nagdilim ang kanyang tingin.

“Hindi ito oras, Lia!”

Kasabay noon, kinuha ni Ethan ang kanyang telepono:

“Wala nang labasan. Na-lock na nila lahat ng exit.”

Tahimik akong napatingin sa kanila.

Dalawang lalaki.

Dalawang magkaibang direksyon.

Isa gusto akong ilayo na parang pag-aari niya ako.

Isa parang alam ang mas malaking bagay na hindi ko alam.

At ako—nasa gitna.

May mga tunog ng metal sa labas.

May nagpuputol ng kandado.

Malinaw.

Malamig.

Huminga ako nang malalim.

“Sabihin ninyo sa akin ang totoo.”

Tumingin si Ethan sa akin.

“Tatlong taon na ang nakalipas… hindi lang iisang tao ang sangkot sa kaso mo.”

Natigilan ako.

“Ano?”

Sumingit si Marco, galit:

“Tumigil ka!”

Pero nagpatuloy si Ethan:

“Hindi lang simpleng self-defense ang nangyari. May na-trigger na mas malaking organisasyon na hindi binabanggit ng kahit sinong pamilya.”

Parang biglang lumamig ang hangin sa loob ng talyer.

Organisasyon?

Ako ay nakulong dahil sa depensa.

Iniwan.

Tinaboy.

At ngayon sinasabi nila na bahagi lang ako ng mas malaking bagay?

Napatawa ako nang mahina.

“So ano? Hindi lang pala ako kriminal… naging susi pa ako ng buong gulo?”

Hindi siya sumagot.

Umusad si Marco:

“Hindi mo kailangang malaman. Sumama ka lang sa akin. Poprotektahan kita.”

Tinitigan ko siya.

May kakaiba sa kanyang mga mata ngayon.

Hindi na kumpiyansa.

Kundi takot.

At doon… lalo akong hindi naniwala.

Isang malakas na tunog mula sa labas.

May pumasok.

Isang lalaking naka-itim.

Hindi kita ang buong mukha.

Ngunit ang mga mata niya—malamig, walang emosyon.

Tumingin siya diretso sa akin.

“At last… nahanap din kita, ang taong may hawak ng orihinal na ebidensya.”

Natigilan ako.

“Ano ang ebidensya?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Ang bagay na kayang magpabagsak ng isang buong pamilya… kapag inilabas.”

Hinila ako ni Marco palayo.

“Wala siyang kinalaman sa inyo!”

Ngunit inilabas ng lalaki ang isang maliit na USB.

“Kung ganoon… ano ito?”

Natigilan ako.

At sa isang iglap, may gumuhong alaala sa isip ko.

Isang gabi.

Isang lihim na tawag.

Isang bag na itinago sa kotse ni Marco.

At isang boses:

“Huwag mong hayaang maalala niya.”

Napaatras ako.

Hindi… hindi ito totoo…

Ngunit nanginginig na ang boses ko.

Tumingin si Ethan sa akin:

“Naalala mo na, ‘di ba?”

Lumingon si Marco:

“Lia… sabihin mo, wala kang naaalala.”

Ngunit hindi ako makasagot.

Sakit sa ulo.

Parang may pilit binubuksan sa loob ng utak ko.

Sa labas, mas maraming ilaw.

Mas maraming sasakyan.

Dalawang grupo.

Nagkakatitigan.

At ako ang nasa gitna.

Lumapit ang lalaking naka-itim:

“Ibigay ninyo siya.”

Sumigaw si Marco:

“Huwag ninyo siyang gagalawin!”

Naglabas ng baril si Ethan—hindi sa akin, kundi sa lalaki.

“Hindi mo siya madadala.”

Tahimik.

Biglang tensyon.

At sa kamay ng lalaki—ang USB ay nagliwanag.

May ilaw.

Parang signal.

May narinig akong boses sa isip ko:

“Kapag umilaw ‘yan… ibig sabihin nakita ka na nila.”

Natigilan ako.

“Lia… nakita mo na ba ‘yan dati?” tanong ni Marco.

Hindi ako sumagot.

Hindi ko alam kung alaala ko ba iyon…

O itinanim lang sa isip ko.

Sa labas, mas maraming ingay.

Mas maraming sasakyan.

At isang utos:

“Huwag hayaan siyang makalabas!”

Umuga ang pinto ng talyer.

Hindi na simpleng pagkatok.

Parang may paparating na mas malaki.

Bumulong si Ethan:

“Huli na.”

Hinila ako ni Marco:

“Ilalabas kita dito.”

Ngumiti ang lalaki:

“Walang makakalabas.”

Nakatayo ako sa gitna nilang lahat.

Tinitigan ang USB.

Tinitigan si Marco.

Tinitigan si Ethan.

At sinabi ko:

“Siguro… ako lang ang hindi nakakaalam kung ano talaga ang hawak ko.”

Umuga muli ang pinto.

Mas malakas.

At…

unti-unti itong bumukas.