BAHAGI 4: PAGWAWASAK NG KAPALARAN AT BAGONG SIMULA

Kinabukasan, lumabas si Marco mula sa ospital.

Hindi na siya gaya ng dati.

Mas tahimik. Mas maingat.

“Hindi tayo ligtas,” sabi niya kay Isla.

Tumango siya.

“Alam ko.”

Sa unang pagkakataon, sinabi niya ang totoo.

“May mga mensahe akong nakikita… parang galing sa hinaharap. Pero hindi na sila lumalabas ngayon.”

Natigilan si Marco.

Hindi siya nagtawa.

Hindi siya nagalit.

Sa halip—

“Hindi iyon hinaharap,” sabi niya.

“System iyon.”

Dinala nila ang imbestigasyon sa isang lumang research facility na pag-aari ng pharmaceutical branch ng pamilya Cruz.

Do’n nila nakita ang katotohanan.

Isang eksperimento.

Isang AI prediction system na kayang mag-simulate ng “possible futures” batay sa tao.

At si Isla—

ay naging test subject.

Ang kanyang pagbubuntis ay ginamit bilang “high emotional trigger variable.”

Ang tinatawag niyang “mga mensahe mula sa hinaharap” ay hindi propesiya.

Kundi mga scripted warnings para kontrolin ang kanyang galaw.

Nanigas si Isla.

“Ginawa nila akong laruan…”

Tumango si Marco.

“Hindi lang ikaw.”

Biglang bumukas ang alarm.

Red lights.

Nagsimula ang lockdown.

Sa speaker:

“SUBJECT ESCAPE DETECTED.”

Isla at Marco ay tumakbo.

Sa loob ng facility, bumagsak ang mga pinto.

Pero sa gitna ng kaguluhan—

Huminto si Isla.

“Hindi na ako tatakbo.”

Tumingin siya kay Marco.

“Hindi na ako gagalaw dahil sa takot.”

Hinawakan niya ang tiyan niya.

“Hindi nila makokontrol ang buhay ng anak ko.”

Sa control room, si Dr. Delos Santos ay nagpanic.

“Restart the simulation!”

Pero may lumitaw na error:

“SUBJECT AUTONOMY OVERRIDE.”

“Imposible…” bulong niya.

Sa unang pagkakataon—

ang simulation ay hindi na sumusunod.

Sa huling confrontation, nakaharap nila si Dr. Delos Santos.

“Akala mo ba nanalo ka?” ngiti nito.

“Hindi kayo totoong tao sa system na ito.”

Ngunit tumingin si Marco diretso sa kanya.

“Kung hindi kami totoo… bakit ka natatakot?”

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

At pinindot ni Isla ang emergency shutdown na natutunan niya mula sa system logs.

Isang linya lang ang lumabas:

“CHOICE ACCEPTED: END SIMULATION.”

Biglang nagdilim.

Walang tunog.

Walang ilaw.

Pagmulat ng mata ni Isla—

Nasa ospital siya.

Tahimik.

Maaraw sa bintana.

Katabi niya si Marco.

Buhay.

At sa unang pagkakataon—

walang mga mensahe.

Walang pulang salita.

Doctor ang pumasok.

“Maayos ang baby.”

Nanigas si Isla.

“Baby…?”

Ngumiti ang doktor.

“Healthy. Stable.”

Lumabas sila ng ospital.

Magkasama.

Walang takbo.

Walang banta.

Tumingin si Marco sa langit.

“Wala na sila.”

Isla ngumiti sa unang pagkakataon.

“Hindi na natin kailangang sumunod sa kahit anong kwento.”

Hinawakan niya ang kamay ng kapatid niya.

At sa pagkakataong iyon—

hindi na sila mga tauhan sa isang script.

Kundi mga taong malayang pumipili ng sarili nilang bukas.