BAHAGI 4: ANG PAGBABALIK NG PANGALAN

“Wala nang oras,” bulong ni Miguel.

Hinila niya ako papalapit sa ilaw ng dulo ng lagusan.

Ang puting liwanag ay parang portal—hindi ko alam kung saan patungo.

“Kapag pumasok ka diyan,” sabi niya, “mawawala ang lahat ng koneksyon mo sa sistemang ito.”

“Pati ikaw,” sagot ko.

Tumango siya.

“Pati ako.”

Natigilan ako.

Ibig sabihin… hindi ko na siya maaalala.

Hindi ko na mararamdaman ang tatlong taon ng buhay namin.

“Hindi,” sabi ko.

“Hindi ako papayag.”

Hinawakan niya ang kamay ko nang mas mahigpit.

“Makinig ka sa akin.”

“Hindi ito tungkol sa pag-ibig lang.”

“Kung mananatili ka, hindi ka lang mamamatay.”

“Buburahin ka.”

“Parang hindi ka kailanman umiral.”

Tahimik ako.

Sa likod namin, mas lumalakas ang tunog ng mga humahabol.

“Magdesisyon ka na,” sigaw ng boses mula sa dilim.

Miguel tumingin sa akin.

“Piliin mo ang buhay mo.”

Huminga ako nang malalim.

At sa unang pagkakataon—

hindi ako tumakbo palayo.

Lumapit ako sa kanya.

Hinawakan ko ang kanyang kamay pabalik.

“Kung mawawala ka sa akin,” sabi ko, “hindi iyon buhay.”

“Pero kung sasama ka sa akin… kahit mawala ang alaala…”

Ngumiti ako.

“…pipiliin pa rin kita.”

Natigilan siya.

Sa unang pagkakataon, nakita ko siyang nawalan ng salita.

“Baliw ka,” bulong niya.

Ngumiti ako.

“Siguro.”

Biglang sumabog ang likuran ng lagusan.

“NAKITA NA KAYO!”

Miguel hinila ako.

“Ngayon na!”

Tumakbo kami papasok sa puting liwanag.

Isang malakas na tunog.

Isang biglang pagkahigop.

At lahat ng mundo ay naglaho.

EPILOGO

Nagising ako sa puting silid.

Tahimik.

Walang tunog ng sistema.

Walang pulang ilaw.

Walang takot.

Tumingin ako sa paligid.

Isang maliit na cafe sa gilid ng dagat.

Maaraw.

Tahimik.

Normal.

“Nasaan ako…” bulong ko.

Isang barista ang lumapit.

“Bagong simula po ito,” sabi niya.

“May kasama ka pong na-transfer dito.”

Natigilan ako.

At sa likod ko—

isang pamilyar na boses.

“Akala mo ba talaga,” sabi niya, “hahayaan kitang mag-isa?”

Lumingon ako.

Si Miguel.

Ngumingiti.

Pero ngayon…

hindi na siya mukhang isang taong nakatali sa sistema.

Kundi isang taong malaya.

Lumapit ako.

Hinawakan ko siya.

“Naalala mo pa ba ako?” tanong ko.

Ngumiti siya nang mahina.

“Hindi ko na maalala ang lahat.”

Huminto siya.

“Pero alam ko…”

hinawakan niya ang kamay ko.

“…ikaw pa rin ang uuwian ko.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon—

hindi na kami hinahabol ng kahit anong sistema.

Wala nang kontrata.

Wala nang marka.

Wala nang pagbura.

Isang bagong mundo.

Isang bagong simula.

At isang pangakong hindi na kailanman mawawala:

kahit burahin ng mundo ang lahat—

pipiliin pa rin namin ang isa’t isa.