BAHAGI 3: ANG PINTUAN NG KODIGO AT ANG LIHIM NG PANAHON

Sa loob ng dilim, tanging pulang emergency light ang gumuguhit sa pasilyo na parang sugat sa hangin. Ang buong gusali ay tila humihinga—hindi normal, hindi tao, kundi isang makina na unti-unting nagigising.

Hinila ako ni Propesor Hoàng Dương sa isang makitid na emergency corridor. Ang bawat hakbang namin ay sinasabayan ng malalakas na alarma sa likod, parang may humahabol na hindi mo kayang makita.

“Hindi tayo makakalabas sa main exit,” sabi niya, hingal.

“Bakit?” tanong ko, nanginginig ang boses.

Tumigil siya sandali, tiningnan ako nang direkta.

“Dahil ang system na ito… ay hindi lang para sa safety. Ito ay para sa containment.”

“Containment ng ano?”

Hindi siya sumagot agad. Sa halip, kinuha niya ang isang maliit na access card mula sa bulsa niya.

“At ng mga taong nakakaalam ng totoo.”

Habang tumatakbo kami, may naririnig akong malalayong sigaw sa loob ng gusali. Mga empleyado, mga siyentipiko, nagkakagulo—parang lahat ay biglang naging bilanggo ng sarili nilang imbensyon.

Sa dulo ng corridor, may isang pinto na hindi kapansin-pansin. Walang label. Walang marka.

Pinindot ni Propesor Hoàng Dương ang card.

Beep.

Nagbukas ang pinto.

Sa loob, ibang mundo ang sumalubong sa akin.

Isang silid na puno ng lumang dokumento, monitor na kumikislap, at mga file na parang itinago sa loob ng maraming taon.

“Welcome to the real research lab,” sabi niya.

Napatingin ako sa paligid.

“Bakit may ganito pa sa loob ng facility na iyon?”

Tumalikod siya sa akin.

“Dahil ang nasa itaas… ay show room lang.”

Sa isang malaking screen, biglang lumitaw ang mga file.

Mga pangalan. Mga larawan. Mga test results.

At doon ko nakita ang sarili kong pangalan.

“Subject 07 – Long-term herbal exposure trial.”

Nanlambot ang tuhod ko.

“Ako… matagal na akong kasali?”

Umiling siya.

“Hindi ka lang kasali. Isa ka sa mga unang stable subjects.”

Biglang bumukas ang isa pang screen.

Mukha ni Khang.

At katabi nito ang isang linya:

“Project Overseer Candidate – Emergency Lock Protocol Authorizer.”

Napatingin ako kay Propesor Hoàng Dương.

“Alam mo ito mula pa noon?”

“Hindi lahat,” sagot niya. “Pero sapat para malaman kong hindi ka aksidente.”

Sa sandaling iyon, may malakas na tunog mula sa intercom.

“Unauthorized access detected.”

“Security units deployed.”

Tumakbo ulit kami.

Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako basta takot.

May galit na akong hindi ko maintindihan dati.

“Propesor,” sabi ko habang tumatakbo, “saan talaga tayo pupunta?”

“Sa core control room.”

“Bakit?”

Tumigil siya sandali.

“Dahil doon natin makikita kung sino talaga ang nagmamay-ari ng sistemang ito.”

Pagbukas ng susunod na pinto, bumungad ang isang spiral na hagdan pababa.

Malalim.

Parang walang katapusan.

Habang pababa kami, naramdaman kong mas lumalamig ang hangin.

At mas lumalakas ang pakiramdam na may isang bagay na matagal nang buhay sa ilalim ng gusaling ito.

Sa dulo ng hagdan, isang napakalaking pinto ang bumungad.

Naka-ukit sa ibabaw:

“PROJECT ECHO – DO NOT RESTART”

Napahinto ako.

“Project Echo?”

Tumango si Propesor Hoàng Dương.

“Ang proyekto na nag-umpisa ng lahat ng trials. Human behavioral and biochemical adaptation using herbal compounds.”

“Ginagamit ang tao bilang… evolution test.”

Biglang bumukas ang pinto nang mag-isa.

Sa loob, isang malawak na control room.

At sa gitna nito—

isang upuang bakante.

At naka-on na monitor.

Sa screen, lumitaw ang mukha ni Khang.

Ngunit hindi live.

Recorded.

“Kung nakarating ka dito,” sabi ng recording, “ibig sabihin… nagsimula na ang purge protocol.”

Natigilan ako.

“Lian,” sabi ng recorded voice, “hindi ka eksperimento.”

Huminto ang puso ko sa huling salita.

“Isa kang key.”

Biglang nag-flash ang screen.

Mga larawan ko mula bata, mula field research, mula laboratory.

Hindi ko alam kung paano nila nakuha iyon.

“Ang katawan mo ay may rare compatibility sa Aconite derivatives,” patuloy niya sa recording.

“Kung mailabas ka ng system… maaaring bumagsak ang buong research network.”

Napatingin ako kay Propesor Hoàng Dương.

“Alam mo ba ito?”

Tahimik siya.

At doon ko naintindihan ang sagot.

Biglang nag-alarm ulit ang system.

“Core breach detected.”

“Subject 07 located.”

Sa likod namin, bumukas ang pinto.

Mga security personnel.

Hindi tao ang tingin nila.

Parang programmed.

“Takbo!” sigaw ni Propesor Hoàng Dương.

Pero hindi ako tumakbo agad.

Dahil sa screen…

biglang nagbago ang image.

At nakita ko siya.

Si Khang.

Nakatayo sa loob ng central override room.

Nakatingin sa camera.

Direkta sa akin.

At sinabi niya, halos pabulong:

“Kung mahal mo pa rin ako… huwag kang lalapit sa core.”

Pumipigil ang dibdib ko.

At sa sandaling iyon—

alam kong ang desisyon ko ang magtatapos ng lahat.