BAHAGI 2: ANG TAONG NASA LABAS NG PINTUAN

Biglang nag-unlock ang pinto ng dormitory.

Isang malamig na “click” ang narinig, na para bang sabay-sabay na huminto ang buong silid sa paghinga.

Nakatayo si Lia sa gitna ng kwarto, tulala.

Si Maya ay nakatayo malapit sa pinto, nakahawak sa doorknob, kalmado ang mukha na tila walang nangyayari.

Sa hallway, huminto ang mga yabag.

Pagkatapos, isang boses ng lalaki ang narinig—malalim at malinaw:

“Lia… buksan mo.”

Kumabog nang malakas ang dibdib niya.

Ang boses… parang kay Caleb.

Pero may mali. Hindi sa tunog, kundi sa pakiramdam—may malamig na pakiramdam na hindi maipaliwanag.

Bahagyang tumagilid ang ulo ni Maya.

“Kanino ka maniniwala?” bulong niya.

Hindi nakasagot si Lia.

Muling nag-vibrate ang phone niya.

May bagong message mula kay Caleb:

“Huwag mong buksan ang pinto kung hindi ka sigurado.”

Natigilan si Lia.

Muli, narinig sa labas:

“Nandito ako, Lia. Kailangan kong ipaliwanag ang lahat.”

Ngumiti nang mahina si Maya.

“Ang galing naman nito.”

Lumingon siya kay Lia.

“Ang nakakatawa, isang taon ka nakipag-usap sa taong hindi mo pa nakikita, tapos ngayon… kahit isang pinto, hindi mo alam kung sino ang totoo.”

Umatras si Lia.

“Si Caleb… nasa baba lang siya,” mahina niyang sabi.

“Sigurado ka?” sagot ni Maya.

Biglang naging mabigat ang hangin sa kwarto.

May mga yabag ulit sa labas—hindi lang isa. Parang may grupo.

Isang boses:

“Nandito ba talaga siya sa room na ’to?”

“Oo, dito raw.”

Lalong nanigas si Lia.

Biglang nag-ring ang phone niya.

CALLER ID: CALEB

Tiningnan ni Maya ang screen. Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon niya—pero mabilis rin itong nawala.

“Ayaw mo bang sagutin?” tanong niya.

Dahan-dahang sinagot ni Lia ang tawag.

“Lia,” boses ni Caleb, mabilis at seryoso.

“Huwag kang maniwala sa kahit sino sa loob ng kwarto na ’yan.”

“Nasaan ka?” tanong ni Lia, nanginginig.

“Nasa baba ako ng dorm. Pero may mali… may gumagaya sa akin.”

Ngumiti si Maya sa likod niya.

“Ang drama naman.”

Sa kabilang linya, nagpatuloy si Caleb:

“Lia, may sasabihin ako. Kapag ako ’to talaga, sasabihin ko ang isang bagay na tayo lang ang nakakaalam.”

Sa labas ng pinto:

“Lia… miss kita.”

Napatingin si Maya.

“Pwede rin ’yan.”

Mabilis na sagot ni Caleb:

“HINDI. Hindi ’yan ang tama.”

Humigpit ang hawak ni Lia sa phone.

“Ano?” tanong niya.

Tahimik sandali.

Pagkatapos, muling nagsalita ang boses sa labas:

“Lia… anong sinabi ko noong unang beses kang umiyak sa chat?”

Natigilan si Lia.

Naalala niya.

Isang gabi… umiiyak siya dahil sa problema, at may isang taong nag-chat sa kanya ng isang kakaibang linya.

Pero hindi pa siya nakakasagot—

“Wag mo nang ituloy,” putol ni Maya, lumapit sa kanya.

“Ginugulo lang nila ang isip mo.”

Sa kabilang linya, nagmamadali si Caleb:

“Lia, pakinggan mo ako! Ang sinabi ko noon—”

“HUWAG kang humingi ng tawad sa pagiging ikaw.”

Biglang natahimik ang labas.

Walang sagot.

Tapos—

isang mahina ngunit malamig na tawa.

“Interesting,” sabi ng boses.

Dahan-dahang lumingon si Maya sa pinto.

“Sa wakas.”

Biglang bumukas ang pinto.

Hindi basta bukas—itinulak ito nang malakas.

Isang lalaki ang nakatayo sa hallway.

Si Caleb.

Hingal, seryoso, matalim ang tingin.

Ngunit hindi pa tapos ang lahat—

sa likod niya, may dalawang tao pang sumunod.

Isang security guard.

At isang lalaking may hawak na phone—parehong-pareho ng phone ni Lia.

Ngumiti ang lalaki.

“Finally, nagkita rin tayo, Lia.”

Natigilan si Lia.

Nag-ring muli ang phone niya.

Ngunit ngayon…

PUTOL na ang tawag kay Caleb.

Humakbang si Maya sa gitna, pagitan ni Lia at ng pinto.

“Ang interesting talaga,” bulong niya.

Tiningnan siya ni Caleb.

“Lumayo ka.”

Hindi siya natinag.

“Bakit ka nandito? Para ipaliwanag? O para bawiin ang isang bagay na hindi sa’yo?”

Napakunot ang noo ni Caleb.

“Ano bang pinagsasabi mo?”

Umatras ang lalaking may phone.

“Hindi siya ang iniisip ninyong tao.”

Napatingin si Lia sa kanya.

Hindi niya siya kilala.

Pero ang profile picture… si Caleb.

Nanlamig ang katawan niya.

Nagkatinginan ang dalawang “Caleb.”

Isa mula sa loob ng kwarto.

Isa mula sa labas.

Parehong may hawak na parehong kwento.

Parehong may parehong chat history.

Natigilan si Lia.

Maya ay bahagyang ngumiti.

“Ngayon… sabihin mo, Lia.”

“Sino sa kanila ang kausap mo sa loob ng isang taon?”

Sa labas ng bintana, kumikislap ang ilaw ng dorm.

Isang maikling electrical flicker.

At sa phone ni Lia…

ISA-ISANG NAGLALAHO ANG MGA MENSAHE NIYA.