BAHAGI 3: ANG LIHIM SA LOOB NG ANINO

Humakbang siya papasok sa liwanag.

At sa unang pagkakataon mula nang “makabalik” siya…

hindi ko na nakita ang kuya ko.

Kundi isang estranghero.

Tahimik.

Malamig.

Parang sanay na sa dilim kaysa sa tao.

Isinara ng pinto ang sarili nito sa likuran niya, walang tunog, parang may kontrol ang buong silid.

“Hindi mo siya kilala, ‘di ba?” mahina niyang tanong.

Hindi ako sumagot.

Kumikitid ang hangin sa dibdib ko.

“Ang totoong Miguel Santos,” dagdag niya, “hindi na nakabalik.”

Nanlamig ako.

“Huwag kang magsinungaling,” sabi ko, mahina pero matalim. “Kasama ko siya sa helicopter. Nakita ko siya. Hinawakan ko siya.”

Ngumiti siya.

Ngunit walang init.

“Ang nakita mo… ay resulta lang ng proseso.”

“Ano?”

Lumapit siya sa mesa.

Dahan-dahang inilapag ang parehong metal tag na nahulog kanina.

“May proyekto sa loob ng organisasyon na sinira mo,” sabi niya. “Hindi lang ito tungkol sa droga. Hindi lang ito tungkol sa sindikato.”

Huminto siya.

Tumingin sa akin mismo.

“May programang gumagawa ng kapalit.”

Nanlamig ang buong katawan ko.

“Mga taong ginagaya ang alaala. Ugali. Boses. Lahat.”

Umiling ako.

“Hindi totoo.”

Ngumiti siya ng kaunti.

“Kung hindi totoo… bakit mali ang peklat na sinabi niya?”

Tila may tumama sa dibdib ko.

Tahimik.

“Bakit alam niya ang mga detalye na hindi kasama sa briefing mo?”

Mas lalo akong napaatras.

“Bakit siya sumagot sa paraan na alam mong tanging kayo lang ang nakakaalam?”

Natahimik ang buong mundo.

“Dahil,” bulong niya, “hindi siya kopya ng katawan.”

“Isa siyang kopya ng alaala.”

Parang bumagsak ang lupa sa ilalim ko.

Hindi ako makagalaw.

“Nasaan ang kuya ko?” tanong ko, nanginginig.

Tumingin siya sa akin nang diretso.

“At kung sasabihin kong… buhay pa siya?”