nang gamitin nila ang buhay ng nanay ko bilang pirmahan, doon lumabas ang lihim na matagal nang tinatago ni alejandro
bahagi 3: nang gamitin nila ang buhay ng nanay ko bilang pirmahan, doon lumabas ang lihim na matagal nang tinatago ni alejandro
“Pirma ka na, Alina. Tutal, kailangan din naman nating pag-usapan kung hanggang kailan pa mabubuhay ang nanay mo.”
Parang may biglang sumaksak ng yelo sa dibdib ko.
Hindi ko agad naintindihan ang sinabi ni Isabella.
O baka naintindihan ko.
Ayaw lang tanggapin ng utak ko.
Nakatitig ako sa pangalan ni Mama sa dokumento.
MARIA ELENA REYES.
PRIMARY BENEFICIARY — UPON DEATH.
Ang kamay kong may hawak na ballpen ay nanginig nang sobra. Halos mahulog iyon sa sahig. Sa dulo ng hallway, tahimik pa ring nakatayo ang dalawang lalaking naka-itim. Ang babaeng nakapulang bestida ay hindi umiimik, pero ang tingin niya sa akin ay parang matagal na niyang alam na dito rin babagsak ang lahat.
Sa isang papel.
Sa isang pirma.
Sa buhay ng nanay ko.
“Anong ibig sabihin nito?” tanong ko.
Hindi ko alam kung boses ko pa ba iyon.
Napakahina.
Napakaputol.
Parang galing sa ibang tao.
Sumandal si Isabella sa pader, eleganteng-elegante pa rin kahit ang mga salitang lumalabas sa bibig niya ay puro lason.
“Ibig sabihin, Alina, may insurance clause. May beneficiary. May transfer trigger. Simple lang naman.”
“Simple?” Napatawa ako, pero basag ang tawa ko. “Pangalan ng nanay ko ang nandito. May nakasulat na upon death. Tapos sasabihin mong simple?”
“Hindi mo kailangang intindihin ang legal terms.” Inayos niya ang buhok niyang nakalugay sa balikat. “Kailangan mo lang pumirma.”
Humakbang si Alejandro papalapit sa kanya.
“Isabella, sapat na.”
Sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, iba ang boses ni Alejandro.
Hindi iyon boses ng boss na kalmado sa boardroom.
Hindi iyon boses ng lalaking sanay mag-utos.
Iyon ay boses ng taong isang hibla na lang ang layo sa pagwasak ng lahat.
Pero hindi natakot si Isabella.
Sa halip, ngumiti siya.
“Kuya, bakit galit na galit ka? Hindi ba ikaw naman ang nagsimula ng lahat?”
Kumunot ang noo ko.
“Ano’ng ibig niyang sabihin?”
Hindi sumagot si Alejandro.
At iyon ang pinakamasakit.
Dahil sa lahat ng nangyari, sa lahat ng kasinungalingan, sa lahat ng pananakot ni Isabella, ang katahimikan ni Alejandro ang unang tumusok sa akin nang diretso.
Dahan-dahan akong lumingon sa kanya.
“Sir Alejandro… ano’ng ibig niyang sabihin?”
Tumingin siya sa akin.
May gusto siyang sabihin.
Kita ko iyon sa mga mata niya.
Pero bago pa siya makapagsalita, pumutol na si Isabella.
“Hindi niya kayang sabihin sa’yo. Hayaan mong ako na.”
“Tumahimik ka,” mariing sabi ni Alejandro.
“Bakit? Natatakot kang malaman niya na hindi siya basta-bastang napili?” Lumapit si Isabella sa akin, hawak pa rin ang folder. “Alina, sa tingin mo ba random lang na ikaw ang naging assistant niya? Sa tingin mo ba nagkataon lang na ikaw ang nilapitan ko? Na ikaw ang binayaran ko? Na ikaw ang nasa hotel room niya noong gabing iyon?”
Humigpit ang kapit ko sa ballpen.
“Tumigil ka…”
“Hindi.” Kumislap ang mga mata niya. “Kailangan mong marinig ito.”
Biglang tumunog ang phone ko.
Nasa kabilang linya pa rin si Mama.
Nalimutan ko palang hindi ko naputol ang tawag.
“Anak?” nanginginig ang boses ni Mama. “Alina, nasaan ka? Ano’ng nangyayari?”
Napatingin ako kay Isabella.
Nakangiti siya.
Alam niyang naririnig ni Mama.
Alam niyang mas lalo akong madudurog.
“Mama,” pilit kong sabi, “huwag kang mag-alala. Hindi ka nila gagalawin.”
Sa kabilang linya, may mahinang hikbi.
“Anak, umuwi ka na lang. Huwag mo akong intindihin. Kung may pinapagawa sila sa’yo, huwag mong gawin. Naririnig ko sila sa labas. Hindi sila mga nurse…”
Napapikit ako.
Napakasakit.
Buong buhay ko, si Mama ang laging nagsasabi na huwag akong matakot.
Noong bata ako at nawalan kami ng kuryente dahil hindi niya nabayaran ang bill, kinandila niya ang buong sala at sinabi niyang, “Tingnan mo, parang may birthday tayo.”
Noong hindi ako nakapag-field trip dahil walang pera, dinala niya ako sa tabing-dagat sa Cebu at sinabing, “Mas maganda ito kaysa museum.”
Noong nagkasakit siya at ako ang unang umiyak, hinawakan niya ang mukha ko at sinabi, “Anak, hindi tayo mayaman, pero hindi tayo madaling talunin.”
Pero ngayong gabi, sa kabilang dulo ng telepono, narinig ko sa boses niya ang takot.
At iyon ang halos pumatay sa akin.
Kinuha ni Isabella ang phone mula sa kamay ko.
“Good evening po, Tita Maria Elena,” malumanay niyang sabi. “Huwag po kayong mag-alala. Hindi namin kayo sasaktan… hangga’t marunong makinig ang anak ninyo.”
“Isabella!” sigaw ni Alejandro.
Sinunggaban niya ang phone, pero mabilis umatras si Isabella. Kumilos ang dalawang lalaking naka-itim. Sa isang iglap, nakaharang na sila sa pagitan nilang dalawa.
“Kuya,” malamig na sabi ni Isabella, “huwag mo akong subukan.”
“Babalikan ka nito,” sabi ni Alejandro. “Lahat ng ginagawa mo ngayong gabi, babalik sa’yo.”
“Babalik?” Tumawa siya. “Kanino? Sa board? Sa media? Sa korte? Kuya, ikaw ang may scandal. Ikaw ang may babae sa hotel. Ikaw ang may assistant na naging unauthorized transferee. Ako? Ako ang kapatid na nag-aayos ng kalat ng pamilya.”
Hindi ako makahinga.
Scandal.
Unauthorized transferee.
Board.
Media.
Unti-unti kong naintindihan ang bitag.
Hindi lang ako gagawing scapegoat.
Gagamitin nila ang video namin ni Alejandro para sirain siya.
Gagamitin ang pirma ko para ilipat ang shares.
Gagamitin ang pangalan ni Mama para itali ako sa krimen.
At pagkatapos, kapag gumuho ang lahat, ako ang haharap sa kaso.
Ako ang babaeng mahirap na “umakyat sa kama ng boss.”
Ako ang assistant na “nagnakaw ng shares.”
Ako ang anak na pumirma kapalit ng hospital bills.
Habang sila, ang mayayaman, maghuhugas lang ng kamay.
“Bakit?” tanong ko kay Isabella. “Bakit kailangan mong gawin ito sa sariling kapatid mo?”
Saglit siyang natahimik.
Sa unang pagkakataon, may bahid ng galit na tunay sa mukha niya.
“Dahil ang pamilyang Santos ay hindi binibigay ang trono sa taong ayaw lumuhod.”
Napatingin siya kay Alejandro.
“Si Kuya palaging bida. Si Kuya ang matalino. Si Kuya ang tagapagmana. Si Kuya ang kayang iligtas ang kumpanya. Kahit ilang beses kong patunayan na mas kaya ko, ang tingin pa rin nila sa akin ay spoiled daughter.”
Tumawa siya, pero nanginginig ang gilid ng labi niya.
“Kaya kung hindi nila ako bibigyan ng trono, sisirain ko ang upuan.”
Tahimik si Alejandro.
Hindi dahil wala siyang maisagot.
Kundi dahil parang matagal na niyang alam na darating sila sa ganito.
“Hindi ito tungkol sa trono, Isabella,” sabi niya. “Tungkol ito sa mga taong masasaktan mo.”
“People always get hurt,” sagot niya. “Difference is, this time, hindi ako ang masasaktan.”
Pagkatapos, ibinalik niya sa akin ang phone.
Naririnig ko pa rin ang paghinga ni Mama sa kabilang linya.
“Alina,” sabi ni Isabella, “may dalawang options ka. Una, pumirma ka. Mananatiling tahimik ang video. Ligtas ang nanay mo. Makakakuha ka pa ng pera, enough para makapagsimula sa Cebu.”
“Kasama ang kaso sa pangalan ko?” mapait kong tanong.
Ngumiti siya.
“Depende kung gaano ka katalino tumahimik.”
“At pangalawa?”
Lumamig ang mga mata niya.
“Hindi ka pipirma. Ilalabas ko ang video. Ipapaalis ko ang nanay mo sa ospital ngayong gabi. At bukas ng umaga, makikita ng buong bansa ang pangalan mo sa headline.”
Parang nanikip ang lalamunan ko.
“Hindi ka tao.”
“Hindi,” sabi niya. “Santos ako.”
Nang sandaling iyon, biglang nagsalita ang babaeng nakapula.
“Ma’am Isabella, we’re running out of time. The digital authorization window closes in twelve minutes.”
Twelve minutes.
Labindalawang minuto para magdesisyon kung sisirain ko ang buhay ko o isusugal ang buhay ni Mama.
Labindalawang minuto habang nakatayo ako sa hallway ng isang private club, hawak ang ballpen na parang kutsilyo.
Tumingin ako kay Alejandro.
“May paraan ba?”
Hindi siya agad sumagot.
At iyon pa lang, alam ko na ang sagot.
Pero pagkatapos, dahan-dahan siyang nagsalita.
“Meron.”
Nanigas si Isabella.
“Kuya.”
Hindi siya pinansin ni Alejandro. Diretso siyang tumingin sa akin.
“Pero kailangan mong magtiwala sa akin.”
Napatawa ako nang mahina.
Sa dinami-dami ng kasinungalingan ngayong gabi, iyon ang pinakanakakatawa.
“Magtiwala?” tanong ko. “Sa’yo? Ikaw na hindi nagsabi sa akin na kapatid mo siya? Ikaw na hindi nagpaliwanag kung bakit ako napunta sa hotel room mo? Ikaw na alam palang pinaglalaruan ako pero hinayaan akong maglakad papasok dito?”
Kumirot ang mukha niya.
“Hindi kita hinayaan.”
“E ano ang tawag dito?”
“Pinoprotektahan kita.”
“Hindi ako mukhang protektado, Sir Alejandro.”
Napakatahimik ng hallway.
Kahit si Isabella ay tila natuwa sa sagot ko.
“See, Kuya?” sabi niya. “Even she knows.”
Pero hindi tumingin si Alejandro sa kanya.
Sa akin lang.
“Alina, noong gabing nasa hotel tayo, may naglagay ng gamot sa inumin ko.”
Tumigil ang mundo ko.
Ano?
“Kaya kita pinapunta noon sa suite. Hindi dahil gusto kitang isama. Tinawagan kita dahil ikaw lang ang number na kabisado ko nang hindi tinitingnan ang phone.”
“Sinungaling,” mabilis na sabi ni Isabella.
Pero hindi ako tumingin sa kanya.
Nakatitig ako kay Alejandro.
“At nang dumating ka,” pagpapatuloy niya, “may cameras na. May taong naghihintay sa hallway. Hindi ko alam kung gaano kalaki ang plano nila. Alam ko lang, kapag umalis ka mag-isa, ikaw ang susundan nila.”
“Kung ganoon, bakit hindi mo sinabi kinabukasan?”
“Dahil paggising ko, wala ka na.” Huminga siya nang malalim. “At nang hinanap kita, sinabi ni Isabella na nasa ilalim ka na ng protection niya.”
Tumawa si Isabella.
“Protection. Ang ganda pakinggan.”
“Sinubukan kong lapitan ka,” sabi ni Alejandro. “Pero lahat ng calls ko, hindi mo sinasagot. Lahat ng messages ko, naka-block. Akala ko ikaw ang umiwas.”
Nanlambot ang mga daliri ko.
Wala akong natanggap.
Wala akong alam.
Si Isabella ang unang dumating sa airport.
Si Isabella ang may hawak ng resignation letter ko.
Si Isabella ang nagsabing kung ayaw kong masira ang buhay ko, bumalik ako sa trabaho at sundin siya.
Lahat pala iyon, siya ang naghabi.
“Enough drama,” sabi ni Isabella. “Alina, pirma.”
Hindi ako gumalaw.
Lumingon siya sa babaeng nakapula.
“Ipakita mo sa kanya.”
Binuksan ng babae ang tablet na dala niya.
Sa screen, nakita ko ang live video ng hospital room ni Mama.
Nakahiga siya sa kama.
Sa tabi niya, may dalawang lalaking hindi ko kilala.
Isa sa kanila ang humawak sa IV stand.
Ang isa naman ay may kausap sa phone.
Nang makita ko iyon, nawala ang lahat ng tapang ko.
“Mama…”
“Ten minutes,” sabi ng babaeng nakapula.
Mas humigpit ang kapit ni Alejandro sa kamay ko.
“Alina, makinig ka. Huwag mong pirmahan gamit ang legal signature mo.”
Napalingon ako sa kanya.
“Ano?”
“May mismatch sa employment file mo,” mabilis niyang sabi. “Noong na-hire ka, handwritten ang signature mo. Pero sa bank papers mo, iba ang middle initial stroke. Kung pipirma ka ngayon nang iba, hindi nila agad magagamit.”
Naningkit ang mata ni Isabella.
“Kuya, shut up.”
“Pirmahan mo,” sabi ni Alejandro, hindi siya pinansin. “Pero lagyan mo ng error. Enough para ma-trigger ang manual review.”
“Hindi uubra iyan,” sabi ng babaeng nakapula.
Pero sa boses niya, may kaba.
Kaunti lang.
Pero narinig ko.
Manual review.
Delay.
Oras.
Iyon ang kailangan namin.
Oras.
Dahan-dahan kong ibinaba ang tingin sa papel.
Huminga ako.
Inisip ko ang pirma ko.
Inisip ko kung paano ko iyon isinusulat simula college.
Alina M. Reyes.
Laging may maliit na kurba ang R.
Laging mahaba ang buntot ng A.
Pero ngayon, kailangan kong magkamali nang mukhang natural.
“Five minutes,” sabi ng babae.
“Alina,” tawag ni Mama mula sa phone. “Anak, kahit ano’ng mangyari, huwag mong ibenta ang sarili mo para sa akin.”
Napaluha ako.
“Mama…”
“Hindi ako natatakot mamatay,” sabi niya, umiiyak din. “Mas natatakot akong mabuhay ka nang galit sa sarili mo.”
Tuluyan akong napaiyak.
Pero hindi ko binitawan ang ballpen.
Kasi ngayon, hindi na lang ito tungkol sa pagpirma.
Tungkol ito sa kung paano ko sila lilinlangin habang akala nila hawak nila ang lahat.
Lumapit si Isabella sa akin.
“Touching. Pero tapos na ang drama.”
Itinuro niya ang papel.
“Pirma.”
Dahan-dahan kong idinikit ang ballpen sa papel.
Narinig ko ang hinga ni Alejandro sa tabi ko.
Narinig ko ang mahina at kinakabahang pagsinghap ng babaeng nakapula.
Narinig ko ang sariling tibok ng puso.
Alina…
Isinulat ko ang pangalan ko.
Pero sa gitna ng pirma, sinadya kong maliin ang kurba.
Maliit lang.
Halos hindi mapapansin.
Pagkatapos, sa dulo, imbes na dating buntot ng pirma ko, iniangat ko nang kaunti ang linya.
Paglagay ko ng tuldok, agad na inagaw ng babae ang dokumento.
Sinuri niya.
Namutla siya nang bahagya.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, pumalakpak si Isabella.
“Good girl.”
Tumingin siya sa tablet.
“Release her mother.”
Nakahinga ako nang kaunti.
Pero agad iyon nawala nang sumimangot ang babaeng nakapula.
“Ma’am…”
Napalingon si Isabella.
“Ano?”
“May problema po.”
Nanigas ako.
“Ano’ng problema?” tanong ni Isabella.
Hawak ng babae ang tablet at dokumento, nanginginig ang daliri habang pinipindot ang screen.
“Hindi tinanggap ng system ang signature.”
Saglit na tumigil ang lahat.
Tapos dahan-dahang lumingon sa akin si Isabella.
Ang dating ngiti niya ay wala na.
Puro galit.
Puro poot.
Puro pagkabaliw.
“Ano’ng ginawa mo?”
Umatras ako.
Walang maisip na sagot.
Pero bago siya makalapit, biglang tumunog ang elevator.
Ding.
Lahat kami napatingin.
Bumukas ang pinto.
Isang matandang lalaki ang lumabas, nakasuot ng dark barong at may tungkod na pilak.
Sa likod niya, may apat na security na hindi mula sa club.
Nang makita siya ni Alejandro, humigpit ang panga niya.
Nang makita siya ni Isabella, unang beses ko siyang nakitang natakot.
Ang matanda ay tumingin sa akin.
Pagkatapos sa dokumentong hawak ng babaeng nakapula.
Pagkatapos kay Isabella.
Mababa, mabagal, at malamig ang boses niya nang magsalita:
“Anak, ilang beses ko bang sinabi sa’yo?”
Humakbang siya papalapit.
“Kung magnanakaw ka ng kumpanya, siguraduhin mong hindi pangalan ng patay ang ginagamit mong beneficiary.”
Hindi ako nakahinga.
Patay?
Kanino siya tumutukoy?
Kay Mama?
Hindi.
Kausap ko lang siya.
Narinig ko ang boses niya.
Nakita ko siya sa live video.
Bigla kong hinablot ang phone ko at tiningnan ang screen.
Naka-end na ang call.
Tinawagan ko ulit si Mama.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Walang sumasagot.
At bago pa ako makatakbo, biglang nag-ring ang phone ni Isabella.
Sa tahimik na hallway, malinaw kong narinig ang boses ng lalaki mula sa kabilang linya:
“Ma’am, wala na po ang pasyente sa kuwarto. At ang babaeng naroon kanina…”
Tumigil siya.
Then, nanginginig niyang idinagdag:
“Hindi po siya si Maria Elena Reyes.”