nang ideklara ng boses kong peke na carrier si rafael, kinailangan kong pigilan ang sariling team bago nila barilin ang ama ng anak ko
bahagi 4: nang ideklara ng boses kong peke na carrier si rafael, kinailangan kong pigilan ang sariling team bago nila barilin ang ama ng anak ko
“Dahil ang tunay na carrier…”
Tumigil sandali ang boses sa public announcement system.
Pagkatapos, tumawa siya nang mahina.
“…ay ang asawa mo.”
Parang may yelong ibinaon sa gulugod ko.
Sa kabilang dulo ng arrival hall, hawak pa rin ng dalawang airport police si Rafael. Namumutla siya, nanlalaki ang mga mata, tila hindi maintindihan kung bakit biglang lahat ng tao ay umatras palayo sa kanya.
“Hindi,” bulong niya. “Hindi ako…”
Pero walang naniwala agad.
Sa ganitong sitwasyon, ang unang pinapakinggan ng tao ay takot.
Hindi paliwanag.
Hindi katotohanan.
Takot.
Isang pasahero ang napasigaw.
“Lumayo kayo sa kanya!”
Sunod-sunod na umatras ang mga tao.
May nadapa.
May umiyak.
May nagtakip ng ilong gamit ang jacket.
Ang mga tauhan ko naman, sanay sa protocol, agad na nagtaas ng containment shields at itinapat kay Rafael ang non-lethal rifles na may tranquilizer darts.
“Target identified as possible carrier,” sabi ng deputy ko sa earpiece. “Awaiting order to isolate.”
Nakita ko si Rafael na napatingin sa akin.
Hindi na siya mukhang professor na mataas ang tingin sa sarili.
Hindi na siya mukhang lalaking kanina lang ay kaya akong ipahiya sa harap ng buong terminal.
Sa sandaling iyon, mukha siyang isang taong itinulak sa bangin at ang tanging kamay na puwede niyang kapitan ay akin.
“Marisol,” nanginginig niyang tawag. “Hindi ko alam ang sinasabi niya. Hindi ako carrier. Sumusumpa ako.”
Dapat sana wala na akong maramdaman.
Dapat sana hinayaan ko siyang kunin ng team.
Dapat sana naalala ko lang kung paano niya ako itinulak, paano niya ako pinahiya, paano niya pinili si Camila habang dinudugo ako.
Pero iba ang trabaho ko.
Hindi kami pumatay dahil galit kami.
Hindi kami nagkukulong dahil nasaktan kami.
Naghahanap kami ng ebidensiya.
At kahit galit na galit ako kay Rafael, alam kong may mali.
Masyadong perpekto ang pagkakabit ng bitag.
Masyadong sinadya.
“Walang magpapaputok,” utos ko.
Nilingon ako ng deputy ko.
“Captain, possible carrier siya. Kung mag-release siya ng pathogen—”
“Sinabi kong walang magpapaputok.”
“Pero protocol—”
“Protocol also says confirm exposure before forced neutralization,” mariin kong sabi. “I-scan siya. Full-spectrum. Ngayon din.”
Nakita kong nagduda ang deputy ko.
Hindi dahil hindi niya ako iginagalang.
Kundi dahil nakikita niya ang dugo sa damit ko.
Nakikita niya ang pamumutla ko.
Nakikita niyang bawat paghinga ko ay parang kinakalawang na kutsilyo sa loob ng baga.
Sa mata niya, hindi na ako matatag na captain.
Isa na akong pasyente.
Isang buntis na babae na posibleng nawawalan na ng dugo.
Pero hindi pa ako tapos.
Hindi pa ako puwedeng bumagsak.
“Move!” sigaw ko.
Dalawang teknisyan ang lumapit kay Rafael na may portable bio-scanner.
“Arms out,” utos nila.
Nanginginig na itinaas ni Rafael ang dalawang kamay.
“Marisol, pakiusap, maniwala ka sa akin.”
Hindi ako sumagot.
Dahil ang totoo, hindi ko alam kung kaya ko pa ba siyang paniwalaan.
Pinili niyang paniwalaan si Camila buong gabi.
Ngayon, siya naman ang nakikiusap na paniwalaan ko siya.
Nakakatawa ang tadhana.
Malupit.
At hindi patas.
Lumapit sa akin ang medic.
“Captain, kailangan na po kayong ilipat. Bumaba na ang pressure ninyo. Kung magtatagal pa—”
“Tumahimik ka muna.”
“Captain—”
“Triage me standing,” sabi ko. “Hindi ako aalis hangga’t hindi ko alam kung ano ang nangyayari.”
Walang naglakas-loob na sumagot.
Sa stretcher, si Camila ay nakahiga habang nakaposas ang dalawang kamay. May mask na siya, pero kitang-kita sa mga mata niya ang saya.
Hindi siya natatakot.
Hindi rin siya desperado.
Ibig sabihin, hindi pa ito ang huling baraha niya.
At iyon ang pinakanakakatakot.
Tinanggal ko ang oxygen mask na pilit inilalagay ng medic sa mukha ko.
“Camila,” sabi ko.
Dahan-dahan siyang lumingon.
“Bakit si Rafael?”
Kumislap ang mata niya.
“Hindi ba obvious?”
“Hindi.”
Tumawa siya.
“Dahil mahal mo siya.”
Parang may pako na ipinukpok sa dibdib ko.
“Hindi iyon sapat na dahilan para gawing carrier ang isang tao.”
“Hindi siya carrier dahil kailangan ko siyang carrier,” sabi niya. “Carrier siya dahil kailangan kong makita mo siyang mamatay sa harap mo.”
Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.
Hindi dahil kay Rafael.
Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya.
Personal.
Malalim.
Matagal nang inipon.
“Anong galit mo sa akin?”
Tumitig siya sa akin, at sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.
“Hindi mo talaga ako naaalala.”
Napakurap ako.
Sa isip ko, mabilis kong binalikan ang lahat.
Mga operasyon sa pantalan.
Mga quarantine seizures.
Mga ilegal na sample shipment.
Mga doktor, researcher, smugglers, fixer, middlemen.
Maraming mukha.
Maraming kaso.
Pero si Camila Villanueva?
Wala.
Hindi ko siya maalala bago ang gabi na ito.
At iyon ang lalong nagpasiklab ng galit sa kanya.
“Anim na taon,” sabi niya, bawat salita ay parang nilulunok na apoy. “Anim na taon kong pinanood kung paano ka tinawag na bayani. Paano ka pinarangalan nang palihim. Paano ka itinaas ng Bureau.”
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
“Of course hindi mo alam,” singhal niya. “Dahil para sa inyo, collateral damage lang kami.”
Bago ako makasagot, tumunog ang scanner sa tabi ni Rafael.
“Reading detected,” sabi ng teknisyan.
Lahat ng baril ay muling tumaas.
Nanigas si Rafael.
“Anong reading?”
Lumapit ang teknisyan, tiningnan ang screen.
“Trace biological marker sa right sleeve. Low concentration. Hindi airborne release.”
“Source?” tanong ko.
“Contact transfer.”
Nakahinga ako nang bahagya.
Contact transfer.
Ibig sabihin, hindi siya pangunahing carrier.
Nahawahan lang siya dahil hinawakan niya si Camila o ang bag.
“Decontaminate him,” utos ko. “Huwag siyang barilin.”
Pero bago gumalaw ang team, biglang sumigaw ang boses sa speaker.
“Wrong choice, Captain.”
Huminto ang lahat.
Ang babaeng may boses ko ay muling nagsalita.
“Palagi mong pinipili ang maling tao.”
Pinilit kong tumayo nang mas tuwid, kahit nanginginig na ang mga tuhod ko.
“Kung nakikinig ka, lumabas ka.”
Tumawa siya.
Ang tunog ay galing sa lahat ng speaker sa terminal.
Parang nasa itaas namin siya.
Sa paligid namin.
Sa loob ng pader.
“Lumabas? Hindi, Captain. Ikaw ang laging lumalabas sa liwanag. Ako ang iniwan ninyo sa dilim.”
Tumingin ako sa deputy ko.
“Trace the broadcast.”
“Naka-loop through internal PA, pero may external relay,” sagot niya.
“Location?”
“Sinusubukan pa.”
“Bilisan mo.”
Si Camila, kahit hirap huminga, ay napangiti ulit.
“Hindi mo siya mahahanap.”
“Siya?” tanong ko.
“Ang babaeng may mukha mo.”
Dahan-dahan kong binalik ang tingin ko sa kanya.
“Sinong babae iyon?”
Hindi sumagot si Camila.
Sa halip, tumingin siya kay Rafael.
“Professor, hindi mo ba talaga naisip kung bakit gustong-gusto kitang sunduin mo ako mismo?”
Hindi makapagsalita si Rafael.
Naka-hold na siya ng decontamination team, pero ang mukha niya ay blangko.
Wasak.
“Dahil alam kong hindi makikinig sa kanya ang buong mundo kapag asawa lang siya,” sabi ni Camila. “Pero kapag ikaw ang nagsabing baliw siya…”
Nanginig ang panga ni Rafael.
“…maniniwala ang lahat.”
Tahimik ang buong terminal.
Hindi dahil nawala ang takot.
Kundi dahil narinig nilang lahat ang totoo.
Ginamit ni Camila ang pagmamataas ni Rafael.
Ginamit niya ang kawalan ng tiwala nito sa akin.
Ginamit niya ang lahat ng sugat sa kasal namin bilang pinto para makapasok ang panganib.
At ang pinakamasakit?
Hindi niya kailangang pilitin si Rafael.
Kusa siyang nagbigay ng susi.
“Hindi ko alam,” paulit-ulit na bulong ni Rafael. “Marisol, hindi ko alam…”
Sa pagkakataong iyon, hindi ako sumagot.
Dahil pagod na akong marinig iyon.
Hindi niya alam na buntis ako.
Hindi niya alam na officer ako.
Hindi niya alam na ginagamit siya.
Hindi niya alam na sinasaktan niya ako.
Pero hindi kailanman naging gamot ang hindi pag-alam sa sugat na nagawa na.
Biglang umilaw ang tablet ng forensic officer.
“Captain, may face match result mula sa CCTV.”
Nag-angat ako ng tingin.
“Para sa babaeng gumamit ng access code ko?”
“Opo.”
Ibinigay niya ang tablet sa akin.
Sa screen, lumabas ang larawang kinunan mula sa storage facility.
Ang mukha ko.
Halos eksaktong mukha ko.
Pero nang i-enhance ang cheekbone structure, ear shape, at eye spacing, lumabas ang probability match.
Hindi pangalan ko.
Hindi rin pekeng identity lang.
Isang pangalan ang lumitaw.
Elena Dela Cruz.
Nanlamig ang hininga ko.
Dela Cruz.
Apelyido ko.
Pero imposible.
Wala akong kapatid.
Lumaki akong mag-isa kasama ang nanay ko sa maliit na apartment sa Pasay. Wala kaming kamag-anak na malapit. Wala akong tiyahin, wala akong pinsan na ganito ang hitsura.
“Hindi,” sabi ko.
Pero bago ko pa mabasa ang iba pang detalye, nagsalita ulit ang boses sa speaker.
“Elena.”
Tumigil ang puso ko sa isang tibok.
“Gusto kong marinig mo nang tama ang pangalan ko, ate.”
Ate.
Ang salitang iyon ay parang lintik na bumagsak sa gitna ng terminal.
Ate.
Hindi ako nakahinga.
Narinig ko ang mahina at sabay-sabay na bulungan sa paligid.
“Kapatid niya?”
“May kambal siya?”
“Bakit parehong mukha?”
Si Rafael ay napatingin sa akin, gulung-gulo.
“Marisol… may kapatid ka?”
Hindi ko siya sinagot.
Dahil ako mismo, hindi ko alam.
Ang alam ko lang, bago mamatay ang nanay ko, may mga gabing umiiyak siya habang nakatingin sa lumang kahon sa aparador.
Minsan tinanong ko siya kung ano iyon.
Sinabi niya lang:
“May mga bagay na inililibing para mabuhay ang natira.”
Noon, akala ko tungkol iyon sa ama kong hindi ko nakilala.
Akala ko tungkol iyon sa kahirapan.
Akala ko tungkol iyon sa lungkot.
Hindi ko inakalang tungkol iyon sa akin.
O sa isang taong may mukha ko.
“Captain,” mahinang sabi ng deputy ko. “Kailangan nating i-secure ang chain of command. Kung may gumamit ng identity ninyo, compromised ang clearance ninyo.”
Alam ko ang ibig sabihin niya.
Sa sandaling ito, kahit ako ang captain, maaari na rin akong ituring na security risk.
Lalo na ngayong may babaeng kamukha ko na ninakaw ang mga specimen gamit ang access code ko.
“Hindi ako aalis sa command,” sabi ko.
“Captain—”
“Hindi ako aalis.”
Pero kahit sabihin ko iyon, ramdam kong humihina ang katawan ko.
Sa gilid ng paningin ko, gumagalaw ang mga ilaw.
Ang pulang warning lights ay parang lumulutang sa dilim.
Dahan-dahan akong napaupo sa stretcher.
Hawak ko ang tiyan ko.
Mainit ang dugo sa palad ko.
“Baby,” bulong ko nang halos walang tunog. “Kapit lang.”
Bumaba ang tingin ni Rafael sa kamay ko.
Nakita niya ang dugo.
At sa pagkakataong iyon, hindi na siya nagmakaawa sa akin.
Lumuhod siya.
Sa gitna ng arrival hall.
Sa harap ng mga pasahero, pulis, response team, at babaeng minsan niyang pinili kaysa sa akin.
Lumuhod si Rafael Montero.
“Marisol,” sabi niya, luhaang-luha. “Ako ang may kasalanan. Kahit anong sabihin mo, tatanggapin ko. Kahit ipakulong mo ako, tatanggapin ko. Pero pakiusap… hayaan mong iligtas nila kayo ng anak natin.”
Ang salitang “anak natin” ay halos nagpabasag sa akin.
Pero hindi awa ang naramdaman ko.
Galit.
Dahil ngayon niya lang tinawag na “atin.”
Noong nasa bulsa ko pa ang ultrasound, ako lang ang may dala ng saya.
Noong itinulak niya ako, ako lang ang may dala ng sakit.
Noong pinili niya si Camila, ako lang ang may dala ng batang iyon.
At ngayon, dahil malapit nang mawala, saka naging “atin.”
“Wala kang karapatang gamitin ang salitang iyan ngayon,” sabi ko.
Parang nabasag ang mukha niya.
Pero wala na akong lakas para tingnan pa siya.
Tumunog ang earpiece ng deputy ko.
“Captain, na-trace ang external relay.”
“Nasaan?”
“Sa loob mismo ng airport complex. Cargo service tunnel, lower level.”
“Lock it down.”
“Nag-lockdown na po, pero…”
“Ano?”
“Nawala ang signal.”
Muling tumawa si Elena sa speaker.
“Hindi ako nawala. Lumipat lang ako.”
Biglang nag-flash ang lahat ng screen sa arrival hall.
Flight status displays.
Advertisement panels.
Information kiosks.
Lahat ay nagdilim.
Pagkatapos, lumabas ang mukha ko.
Pero hindi ako iyon.
Si Elena.
Nakasuot siya ng itim na jacket, buhok nakatali tulad ng akin, at sa likod niya ay isang malamig na silid na may metal shelves.
Sa isa sa shelves, nakita ko ang tatlong sealed specimen containers.
Ang nawawala sa Bureau storage.
Nasa kanya.
“Hello, ate,” sabi niya, nakatingin diretso sa camera.
Parang tumitingin siya sa mata ko.
Parang salamin.
Pero mas madilim.
“Matagal kitang hinintay.”
“Anong gusto mo?” tanong ko.
“Simple lang.”
Itinaas niya ang isang specimen container.
Sa loob nito ay may likidong kulay dilaw-maputla.
Ang label ay bahagyang natatakpan, pero sapat para makita ko ang hazard class marking.
Class A.
High-risk.
“Papalabasin mo si Rafael Montero sa custody.”
Umangat ang tingin ko.
“Bakit?”
“Dahil siya ang susi.”
“Sa ano?”
Ngumiti siya.
“Sa pagbubukas ng bagay na hindi mo dapat nalaman.”
Hindi ko maintindihan.
Hanggang sa biglang nagsalita si Camila mula sa stretcher.
“Hindi lang siya professor, Marisol.”
Dahan-dahan kong nilingon siya.
Si Rafael mismo ay mukhang hindi rin alam ang sinasabi niya.
“Ano?”
Camila ngumiti.
“Tanungin mo siya kung sino ang nagpondo sa research lab niya tatlong taon na ang nakalipas.”
Nanigas si Rafael.
Hindi iyon pagkagulat.
Pagkakilala iyon.
“Rafael?” sabi ko.
Hindi siya makatingin sa akin.
“Research grant iyon,” mahina niyang sabi. “Akala ko galing sa private foundation.”
“Elena Foundation,” sabi ni Camila. “Ang ganda, hindi ba?”
Nanlamig ako.
Elena.
Tatlong taon.
Ibig sabihin, bago pa kami ikasal nang tuluyan, bago pa ako maging full field captain, bago pa mangyari ang lahat—
Nasa paligid na siya.
Pinagmamasdan na niya ako.
Pinapasok na niya ang buhay ko sa pamamagitan ni Rafael.
Hindi ako ang aksidenteng napili.
Ako ang target mula simula.
“Nagsisinungaling kayo,” sabi ko.
Pero kahit ako, narinig kong mahina na ang boses ko.
Sa screen, si Elena ay ngumiti.
“Hindi. Ang nagsinungaling ay si Mama.”
Hindi ko namalayang napahawak ako sa gilid ng stretcher.
“Huwag mong banggitin ang nanay ko.”
“Nanay natin,” pagwawasto niya.
“Wala akong kapatid.”
“Mayroon,” sabi niya. “Pero pinili ka niya.”
Napuno ng lason ang mga mata niya.
“Pinili ka niyang iligtas. Pinili ka niyang itago. Pinili ka niyang gawing anak. Ako? Iniwan niya ako sa facility na iyon.”
“Anong facility?”
“Tanungin mo ang Bureau.”
Hindi ako nakapagsalita.
Ang deputy ko ay nanigas sa tabi ko.
Nakita ko iyon.
Isang napakaliit na pagbabago sa mukha niya.
Pero sapat.
May alam siya.
“Deputy Aguilar,” mabagal kong sabi. “Anong facility?”
Hindi siya makatingin sa akin.
“Captain, hindi ito ang tamang oras—”
“Anong facility?”
Tumahimik siya.
At sa katahimikang iyon, may nabasag sa loob ko.
Dahil ang pinakamasakit na uri ng pagtataksil ay hindi ang sigaw.
Hindi ang sampal.
Hindi ang panlalait.
Kundi ang katahimikan ng mga taong dapat nagsasabi sa’yo ng totoo.
“Elena,” sabi ko sa screen, pilit na pinatigas ang boses. “Anuman ang nangyari noon, walang kinalaman ang mga tao rito. Bitawan mo ang specimens.”
“Ganoon ka talaga magsalita,” sabi niya. “Parang ikaw lang ang may karapatang magdesisyon kung sino ang dapat mabuhay.”
Itinaas niya ang container.
Sa kabilang kamay niya, may detonator.
Hindi para pasabugin.
Para buksan ang seal.
“May limang minuto ka,” sabi niya.
Biglang lumabas sa screen ang timer.
05:00.
04:59.
04:58.
“Ilalabas mo si Rafael at dadalhin mo siya sa cargo tunnel. Ikaw mismo ang magdadala.”
“Hindi.”
“Kung hindi,” sabi niya, “bubuksan ko ang unang container sa ventilation hub.”
Nagsigawan ang mga tao.
Ang ventilation hub.
Kung doon niya ilalabas ang biological sample, kakalat ito sa hindi lang Terminal 3.
Maaari nitong abutin ang cargo wing, service corridors, at connecting staff areas.
Libo-libo.
Hindi daan-daan.
Libo-libo.
“Evacuate lower level,” utos ko.
“Already trying, Captain,” sagot ng deputy. “Pero sealed ang cargo lockdown. May override siya.”
Elena ngumiti, parang narinig niya kami.
“Siyempre may override ako. Access code mo iyon, ate.”
Naramdaman kong lumubog ang sikmura ko.
Lahat ng ililigtas ko, siya ang ginagamit laban sa akin.
Ang pangalan ko.
Ang mukha ko.
Ang trabaho ko.
Ang asawang minsan kong minahal.
Pati ang anak ko.
Muling sumakit ang tiyan ko.
Mas malakas.
Napahinga ako nang putol.
“Captain!” sigaw ng medic.
Dumilim ang paligid ko nang saglit.
Pagmulat ko, nakalapit na si Rafael sa harang, hawak pa rin ng mga pulis.
“Dalhin niyo ako,” sabi niya.
Lahat ay napatingin sa kanya.
“Kung ako ang kailangan niya, dalhin niyo ako.”
“Tumahimik ka,” sabi ko.
“Marisol, hindi mo na kaya.”
“Hindi ikaw ang magdedesisyon niyan.”
“Hindi,” sabi niya, nanginginig pero matigas ang boses. “Ngayon, ako naman ang makikinig. Sinabi mong lumayo ako, lalayo ako. Sinabi mong manahimik ako, tatahimik ako. Pero kung ako ang susi para hindi mamatay ang libo-libong tao, gamitin mo ako.”
Tiningnan ko siya.
Sa loob ng maraming taon, ito ang unang beses na hindi siya nagsasalita para depensahan ang sarili niya.
Hindi para magmukhang tama.
Hindi para manalo.
Kundi para sumuko.
At iyon ang lalong nagpapagalit sa akin.
Dahil bakit ngayon lang?
Bakit kung kailan dugo ko na ang nasa sahig?
Bakit kung kailan ang anak namin ang nakataya?
Sa screen, pumalakpak nang mabagal si Elena.
“Ang sweet. Sa wakas, natuto siyang magmahal kapag huli na.”
03:41.
03:40.
03:39.
“Captain,” sabi ng deputy, “we need a decision.”
Alam ko.
Lahat ng mata ay nasa akin.
Kung susundin ko si Elena, maaari naming mailigtas ang mga tao sa lower level, pero baka ibigay namin sa kanya ang kailangan niya.
Kung hindi ko susundin, maaaring buksan niya ang specimen.
Kung ipa-detain ko si Rafael, baka mawalan kami ng bargaining chip.
Kung pakakawalan ko siya, baka bitag ito.
At habang ang buong sistema ay naghihintay sa utos ko, ang katawan ko ay unti-unti nang sumusuko.
Lumapit ang medic sa tainga ko.
“Captain, kung hindi tayo aalis ngayon, maaaring mawala ang bata.”
Nanginginig ang hininga ko.
Baby.
Kapit lang.
Please.
Isang minuto lang.
Isang utos lang.
Pagkatapos, lalaban tayo.
Tumingin ako kay Rafael.
“Tanggalin ang cuffs niya.”
“Captain!” protesta ng deputy.
“Lagyan siya ng tracker, bio-monitor, at remote immobilizer. Hindi siya prisoner transfer. Controlled decoy operation ito.”
Rafael huminga nang malalim.
“Salamat.”
“Hindi kita inililigtas,” malamig kong sabi. “Ginagamit kita.”
Tumango siya, luhaang-luha.
“Karapat-dapat lang.”
Hindi ko sinagot.
Dahil wala akong oras para sa pagsisisi niya.
Habang hinahanda siya, tumingin ako kay Deputy Aguilar.
“At ikaw,” sabi ko.
Napatuwid siya.
“Pagkatapos nito, ipapaliwanag mo sa akin kung ano ang facility na sinasabi niya.”
Nanigas ang panga niya.
“Opo, Captain.”
“Hindi. Ngayon.”
Nag-atubili siya.
Sa screen, tumatawa si Elena habang bumababa ang timer.
02:26.
02:25.
02:24.
“Captain,” sabi ni Aguilar, boses na halos pabulong. “May dating black-site research program ang Bureau bago kayo ipinanganak. Officially, isinara iyon. Unofficially…”
“Sabihin mo.”
“May dalawang sanggol na nailigtas mula sa isang illegal bio-sensory experiment.”
Parang huminto ang dugo sa ugat ko.
“Dalawa.”
Hindi niya kailangang sumagot.
Ako.
At si Elena.
“Ang isa ay inampon ng whistleblower,” patuloy niya.
“Nanay ko,” bulong ko.
Tumango siya.
“Ang isa…”
Tumingin siya sa screen.
“Hindi namin alam kung saan napunta.”
Humigpit ang hawak ko sa gilid ng stretcher.
Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.
Na may kapatid ako.
Na itinago ito ng Bureau.
Na maaaring ang buong buhay ko ay itinayo sa lihim.
O na ang babaeng iyon ngayon ay may hawak na tatlong bagay na kayang pumatay ng libo-libo.
Sa screen, lumapit si Elena sa camera.
“Ngayon alam mo na, ate.”
01:52.
01:51.
“Nang inampon ka niya, binigyan ka niya ng pangalan. Bahay. Buhay. Ako? Ginawa nila akong sample.”
“Hindi ako ang gumawa niyan sa’yo,” sabi ko.
“Hindi,” sagot niya. “Pero sinuot mo ang uniporme nila.”
Bago ako makasagot, biglang nag-alarm ang bio-monitor ni Rafael.
“Heart rate spike,” sabi ng teknisyan.
“Bakit?”
Rafael napahawak sa leeg niya.
May maliit na pulang pantal na lumitaw sa balat niya.
Sunod, sa pulso niya.
Pagkatapos, sa gilid ng mukha.
“Contact marker is changing,” sigaw ng teknisyan. “Hindi lang transfer. May delayed activation!”
Nanlaki ang mata ko.
Camila.
Nang hinawakan siya ni Rafael.
Hindi siya simpleng nahawa.
Tinaniman siya.
Si Rafael mismo ay napatingin sa braso niya, nanginginig.
“Ano ito?”
Mula sa stretcher, si Camila ay tumawa.
“Sinabi ko naman, di ba? Siya ang carrier.”
Naramdaman kong bumagsak ang mundo sa ilalim ko.
Sa screen, ngumiti si Elena.
“Isang minuto, ate.”
01:00.
00:59.
00:58.
“Dalhin mo siya sa akin,” sabi niya. “O hayaan mong magbukas siya sa gitna ng terminal.”
Biglang napasubsob si Rafael, umuubo.
Mula sa ilong niya, may manipis na dugong tumulo.
“Marisol…”
Tumingin siya sa akin.
Takot na takot.
At sa unang pagkakataon, hindi siya humihingi ng kapatawaran.
Humihingi siya ng utos.
“Sabihin mo kung anong gagawin ko.”
Sa paligid namin, muling nagsimulang mag-panic ang mga tao.
Ang response team ay naghihintay.
Ang medic ay hinihila ako pabalik sa stretcher.
Si Camila ay tumatawa.
Si Elena ay nagbibilang mula sa screen.
At si Rafael, ang lalaking sumira sa puso ko, ang lalaking ama ng anak ko, ang lalaking posibleng sasabog bilang biological carrier sa harap ng lahat, ay nakaluhod sa sahig, naghihintay sa iisang salita ko.
00:30.
00:29.
00:28.
Kinuha ko ang earpiece mula sa deputy ko.
Isinuot ko ito.
At sa kabila ng sakit, dugo, galit, at takot, tumayo ako.
“Rafael,” sabi ko.
Napaangat siya ng tingin.
“Tumakbo ka papunta sa akin.”
Nagulat ang lahat.
“Captain, hindi!”
“Ngayon!” sigaw ko.
Tumakbo si Rafael.
Kasabay noon, inangat ni Camila ang duguan niyang mukha.
At sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.
Dahil nakita niya ang nakita ko.
Ang marker sa balat ni Rafael ay hindi kumakalat palabas.
Umaatras ito papasok.
Patungo sa isang maliit na itim na tuldok sa ilalim ng collarbone niya.
May implant siya.
Hindi siya carrier.
Siya ang lalagyan.
At kung tama ang hinala ko, ang susi na kailangan ni Elena ay hindi ang katawan ni Rafael.
Kundi ang bagay na nakatanim sa kanya.
00:12.
00:11.
00:10.
Naabot ako ni Rafael.
Hinablot ko ang collar ng polo niya at pinunit iyon pababa.
Lumantad ang maliit na umbok sa ilalim ng balat niya, kumikislap ng pulang ilaw.
Ang buong terminal ay napasigaw.
Mula sa speaker, biglang nagbago ang boses ni Elena.
Hindi na kalmado.
Hindi na malambot.
Galit na galit.
“Huwag mong gagalawin iyan!”
Ngumiti si Camila mula sa stretcher, duguan ang mga ngipin.
“Too late, ate.”
Ang ilaw sa implant ay naging tuloy-tuloy na pula.
At sa earpiece ko, sumigaw ang teknisyan:
“Captain, hindi po timer iyon…”
Humigpit ang hininga ko.
“Ano?”
“Receiver po iyon. May papasok na command.”
Sa mismong sandaling iyon, ang lahat ng screen sa terminal ay nag-blackout.
Pagkatapos, lumabas ang isang bagong video feed.
Hindi na si Elena.
Hindi na ang cargo tunnel.
Kundi isang silid sa ospital.
At sa gitna nito, nakatali sa kama, may isang matandang babae na halos hindi ko na makilala, pero imposibleng hindi ko makilala.
Ang nanay ko.
Buhay.
Nakatingin siya sa camera, luhaan.
“Marisol,” sabi niya, nanginginig ang boses.
“Huwag mong tanggalin ang implant kay Rafael.”
Sa tabi ng kama niya, lumitaw si Elena.
Hawak niya ang unang specimen container.
At ngumiti.
“Pumili ka, ate.”
Sa screen, itinaas niya ang container sa ibabaw ng mukha ng nanay ko.
“Ang asawa mong carrier…”
00:05.
Itinaas niya ang kabilang kamay, hawak ang detonator.
“Ang anak mong dinudugo…”
00:04.
Lumapit siya sa tainga ng nanay ko.
“O ang nanay na nagsinungaling para iligtas ka.”
00:03.
Bumagsak ang tingin ko sa implant sa dibdib ni Rafael.
Kumikislap ito.
00:02.
Si Rafael ay nakatitig sa akin.
“Gawin mo ang kailangan mong gawin.”
00:01.
At bago ko maibigay ang utos, ang nanay ko sa screen ay biglang sumigaw:
“Marisol, huwag kang maniwala sa kanya—si Rafael ang—”