buntis daw ang babae sa likod ng gate, pero nang buksan ko ang live, isang paternity report ang unang lumabas sa screen
bahagi 2: buntis daw ang babae sa likod ng gate, pero nang buksan ko ang live, isang paternity report ang unang lumabas sa screen
Hindi ko binuksan ang gate.
Binuksan ko ang live.
Sa loob lamang ng ilang segundo, nagsimulang umakyat ang bilang ng nanonood.
Sampung libo.
Limampung libo.
Isang daang libo.
At sa kabilang bahagi ng camera, nakatayo si Mateo Villanueva, ang lalaking buong bansa ay tinatawag na huwarang asawa, basang-basa sa ulan, namumula ang mga mata, at katabi ang babaeng sinasabi niyang “hindi third party.”
Nakahawak si Lira Santos sa tiyan niya.
Umiiyak siya na parang siya ang pinakakawawang tao sa mundo.
“Amara!” sigaw ni Mateo. “Patayin mo ang live. Pag-usapan natin ito nang maayos.”
Tumingin ako sa screen ng cellphone.
Libo-libong komento ang sunod-sunod na lumalabas.
“Grabe, siya talaga iyong babae!”
“Buntis? Kaya pala nagmamadali!”
“Si Amara pa ang pinapalabas na masama?”
“Buksan mo ang gate! Harapin mo sila!”
Mahinang ngumiti ako.
Noon, kapag sinabi ni Mateo na ayaw niya ng eskandalo, ako ang unang umaatras.
Dahil ayaw kong mapahiya siya.
Dahil iniingatan ko ang pangalan niya.
Dahil naniwala akong sa isang mag-asawa, kapag may isa nang nasasaktan, hindi na kailangang ipahiya pa ng isa.
Pero ngayong gabi, napagtanto ko ang isang bagay.
May mga taong hindi takot manakit.
Takot lang silang mahuli.
Inangat ko ang phone at hinarap sa gate.
“Mateo,” mahinahon kong sabi, “ikaw mismo ang pumunta rito. Ikaw mismo ang nagdala sa kanya. Ngayon, bakit ako ang pinapapatay mo ng live?”
Nanigas ang mukha niya.
Si Lira naman ay lalong umiyak.
“Ate Amara,” hikbi niya, “hindi ko po ginusto ito. Mahal lang po namin ang isa’t isa. Wala naman pong kasalanan ang baby ko.”
Baby.
Napatingin ako sa tiyan niya.
Pagkatapos ay tumawa ako nang mahina.
Hindi iyon masayang tawa.
Iyon ang tawa ng taong sobrang sakit na, kaya wala nang ibang mailabas.
“Wala akong sinabi tungkol sa bata,” sabi ko. “Pero kung gagamitin ninyo ang batang iyan para patahimikin ako, ibang usapan na iyon.”
Biglang lumapit si Mateo sa camera ng gate.
“Amara, sapat na. Galit ka sa akin, naiintindihan ko. Pero huwag mong idamay si Lira. Buntis siya. Delikado sa kanya ang stress.”
“Delikado?” ulit ko.
Tumingin ako sa kanya sa screen.
“Mula kagabi hanggang ngayon, ako ang pinagmukha mong iniwan dahil mahirap pakisamahan. Ako ang pinagmukha mong walang puso. Ako ang hinayaan mong pagtawanan ng buong bansa. Hindi ba delikado rin iyon?”
Hindi siya nakasagot.
Sa live, lalong dumami ang komento.
“Boom!”
“Walang maisagot!”
“Akala nila tahimik pa rin siya!”
Hinawakan ko ang USB sa kamay ko.
“Mateo, may huling pagkakataon ka. Sabihin mo sa camera kung kailan kayo nagsimula ni Lira.”
Namutla si Lira.
Si Mateo naman ay agad na sumagot:
“Pagkatapos ko nang aminin sa iyo na nagbago ang damdamin ko.”
Napapikit ako.
Kahit sa puntong ito, nagsisinungaling pa rin siya.
“Sigurado ka?”
“Amara, huwag mo akong pilitin.”
“Hindi kita pinipilit,” sabi ko. “Tinutulungan kitang pumili kung aling bersyon ng katotohanan ang gusto mong marinig ng Pilipinas.”
Tumahimik siya.
Nagbukas ako ng isang folder sa laptop na nakakonekta sa live.
Una kong ipinakita ang larawan ng resibo ng isang private clinic sa Cebu.
Pangalan ni Lira.
Petsa: walong buwan ang nakalipas.
Kasama sa emergency contact: Mateo Villanueva.
Sumabog ang comments.
“Walong buwan?!”
“Hindi kahapon lang nagsimula!”
“Sinungaling!”
Nakita kong nanginginig ang labi ni Lira.
“Ate, hindi po iyan—”
Hindi ko siya pinatapos.
Sunod kong binuksan ang screenshot ng bank transfer.
Mula sa private account ni Mateo.
Tatlong milyong piso.
Para kay Lira Santos.
Description: “apartment and medical.”
Napaatras si Mateo.
“Amara, saan mo nakuha iyan?”
Hindi ko sinagot.
Binuksan ko ang isa pang dokumento.
Condominium unit sa BGC.
Buyer: Lira Santos.
Source of funds: Villanueva Holdings subsidiary.
Naging tahimik sa labas ng gate.
Kahit ang ulan, parang biglang humina.
Si Mateo, na ilang minuto kanina ay sumisigaw na buksan ko ang pinto, ngayon ay nakatitig na lang sa camera na parang unang beses niyang nakitang marunong akong lumaban.
“Akala mo ba,” mahinang sabi ko, “dahil artista ako, puro emosyon lang ang kaya kong gamitin?”
Huminga ako nang malalim.
“Mateo, noong nagsimula kang magtago ng pera, abogado ko ang unang nakapansin. Hindi ako nagsalita. Noong bumili ka ng condo sa pangalan niya, hindi ako nagsalita. Noong ibinigay mo sa kanya ang kuwintas ko, hindi pa rin ako nagsalita.”
Naramdaman kong nanginginig ang boses ko, pero hindi ako tumigil.
“Pero noong ginamit mo ang pangalan ko para linisin ang kasalanan mo, doon ka nagkamali.”
Biglang lumuhod si Lira sa labas ng gate.
“Ate Amara, maawa po kayo sa akin. Wala po akong pera. Wala po akong pamilya rito. Si Mateo lang ang meron ako.”
Napatingin ako sa kanya.
Sa isang sandali, muntik ko siyang kaawaan.
Bata siya.
Umiiyak.
Basang-basa.
Pero pagkatapos, naalala ko ang mensaheng ipinadala niya.
“Sa simula pa lang, hindi naman talaga kayo ang mahal niya.”
Hindi iyon mensahe ng babaeng walang alam.
Iyon ay mensahe ng babaeng nanalo na, at gusto pang tapakan ang natalo.
“Tumayo ka, Lira,” sabi ko. “Hindi bagay sa iyo ang umarte na inosente. Pareho tayong artista ngayong gabi, pero mas marami akong napanalunang award.”
Namula ang mukha niya.
Bigla siyang tumayo.
At sa isang iglap, nawala ang kaawa-awang ekspresyon niya.
“Fine,” sabi niya, mas matalim na ang boses. “Ano ngayon kung nauna akong dumating sa puso niya? Ikaw ang asawa sa papel, pero ako ang mahal niya.”
Tahimik ang paligid.
Si Mateo agad na humarap sa kanya.
“Lira!”
Pero huli na.
Narinig iyon ng buong live.
Muli kong tiningnan ang comments.
“Grabe kapal ng mukha!”
“Nahuli!”
“Akala ko kawawa!”
“Amara, ilabas mo lahat!”
Lira tila natauhan. Bigla siyang napahawak sa tiyan at umarte ulit na nahihilo.
“Masama pakiramdam ko…”
Agad siyang inalalayan ni Mateo.
At doon ko nakita ang pinaka-kasuklam-suklam na eksena.
Ang kamay ni Mateo, na minsan ay nanginig habang isinusuot ang singsing sa daliri ko, ngayon ay nanginginig habang pinoprotektahan ang babaeng tumatawa sa likod ng kasal namin.
“Amara,” sabi niya, halos nagmamakaawa na. “Kahit ano ang galit mo sa akin, huwag mong sirain ang buhay ng anak ko.”
Tumingin ako sa kanya.
“Anak mo?”
Napakapit siya kay Lira.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
Hindi ako sumagot agad.
Binuksan ko ang huling folder sa USB.
Pumuti ang mukha ni Lira nang makita niya ang filename.
Paternity_Preliminary_Report.pdf.
Bigla siyang sumigaw:
“Huwag!”
Napatingin sa kanya si Mateo.
“Lira?”
Hindi na siya umiiyak.
Takot na ang nasa mukha niya.
Takot na takot.
Sa live, halos hindi na mabasa ang bilis ng komento.
“Ano iyon?”
“Hindi kay Mateo ang baby?”
“Open it!”
“Buksan mo!”
Inangat ko ang tingin sa camera.
“Mahal kong Pilipinas,” sabi ko, “kanina, ginamit nila ang batang nasa tiyan niya para patahimikin ako.”
Pinindot ko ang file.
“Ngayon, alamin natin kung kaninong anak ba talaga ang ipinagtatanggol ni Mateo Villanueva.”
At sa mismong sandaling bumukas ang unang pahina ng report, biglang hinablot ni Mateo ang braso ni Lira.
“Sabihin mong hindi totoo.”
Ngunit si Lira, nanginginig, napaupo sa basang semento.
At ang unang pangalang lumabas sa report ay hindi kay Mateo.
Kundi sa nakababatang kapatid niya.
Diego Villanueva.
Doon, sabay-sabay na namatay ang kulay sa mukha ng lahat.