sa loob ng sampung segundo, pinili kong iligtas ang buong terminal, habang ang asawang humamak sa akin ay lumuhod sa tabi ng babaeng may dalang kamatayan
bahagi 2: sa loob ng sampung segundo, pinili kong iligtas ang buong terminal, habang ang asawang humamak sa akin ay lumuhod sa tabi ng babaeng may dalang kamatayan
00:08.
00:07.
00:06.
Parang tumigil ang buong mundo sa loob ng ilang segundo.
Ang ingay ng sirena, sigawan ng mga pasahero, tunog ng mga paa sa sahig, lahat iyon ay naging malabo sa pandinig ko.
Ang malinaw lang ay ang tunog mula sa itim na bag ni Camila.
Tit.
Tit.
Tit.
At ang kamay ni Rafael na papalapit pa rin sa kanya.
“Rafael, umatras ka!”
Sigaw ko iyon mula sa kaibuturan ng dibdib ko.
Pero hindi siya nakinig.
Hindi siya kailanman nakinig sa akin.
Sa mata niya, ako pa rin ang selosang asawa.
Ako pa rin ang babaeng marunong lang manira ng eksena.
Ako pa rin ang “ordinaryong office worker” na walang karapatang magsalita.
Hinawakan niya ang balikat ni Camila.
Sa sandaling iyon, nanlaki ang mata ni Camila.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa tuwa.
“Marisol,” bulong niya, duguan ang labi. “Tingnan mo. Pinili niya pa rin ako.”
Kumirot ang puso ko.
Pero wala akong oras para masaktan.
Hinablot ko ang protective baton mula sa kamay ng isang tauhan at buong lakas na inihampas sa braso ni Rafael.
“Aray! Marisol, baliw ka!”
Napaatras siya, hawak ang namamagang braso.
Kasabay noon, sumugod ang dalawang miyembro ng response team. Isa ang humila kay Rafael palayo, ang isa naman ay naglatag ng portable containment sheet sa paligid ni Camila at ng itim na bag.
“Captain, unstable ang device!” sigaw ng teknisyan. “Hindi ito ordinaryong explosive. May pressurized capsule sa loob!”
Tumaas ang balahibo sa batok ko.
Pressurized capsule.
Ibig sabihin, kapag sumabog iyon, hindi lang pinsala ang dala.
May ikakalat ito sa hangin.
“Evacuation route B, sarado na?” mabilis kong tanong.
“Sarado na, Captain!”
“Ventilation?”
“Pinapatay na ng control room, pero kailangan pa ng tatlumpung segundo!”
Tatlumpung segundo.
Pero ang nasa bag, wala nang tatlumpu.
00:05.
00:04.
Si Camila ay nakahandusay sa sahig, pero ang kamay niya ay nakakapit pa rin sa strap ng bag.
Parang kahit mamatay siya, sisiguraduhin niyang may isasama siyang libo-libong tao.
Lumuhod ako sa gilid ng containment sheet.
“Camila Villanueva, bitawan mo ang bag.”
Ngumiti siya.
“Hindi mo na ako mauutusan, Captain.”
Sa likod ko, narinig ko ang basag na boses ni Rafael.
“Cami… anong ibig sabihin nito?”
Hindi siya sumagot.
Tiningnan lang niya ako, puno ng lason ang mga mata.
“Alam mo ba kung gaano katagal kong pinaghandaan ito? Ilang taon akong naging mabuting doktor. Ilang taon akong nagpanggap na bayani. Lahat ng tao naniwala sa akin.”
Bahagya siyang tumawa, pero nauwi iyon sa ubo. Mas maraming dugo ang tumulo mula sa bibig niya.
“Pati ang asawa mo.”
Nanginginig si Rafael.
“Hindi… hindi totoo. Cami, sabihin mong hindi totoo.”
Sa wakas, lumingon si Camila sa kanya.
Ang lambing sa mukha niya ay tuluyang naglaho.
“Rafael, ang dali mo talagang gamitin.”
Parang sinampal si Rafael sa harap ng buong terminal.
Namutla siya.
Ako naman ay hindi na tumingin sa kanya.
Ang mata ko ay nasa kamay ni Camila.
May maliit siyang metal ring sa hintuturo.
Remote trigger.
Hindi lang timer ang problema.
Kahit maabot namin ang zero at ma-disable ang device, maaari pa rin niya itong pasabugin gamit ang singsing.
“Sniper angle?” tanong ko sa comms.
“Negative, Captain. Maraming sibilyan sa likod.”
“EMP jammer?”
“Hindi pa naitatayo.”
“Manual extraction?”
Tumahimik ang linya.
Pagkatapos, mahinang sumagot ang teknisyan.
“Delikado po. Kung gagalaw ang capsule nang mali, magre-release ito.”
Ipinikit ko ang mata ko nang isang segundo.
Sa loob ng tiyan ko, parang may munting bigat na nagpapaalala sa akin.
Hindi na ako mag-isa.
May batang hindi pa naisisilang.
May buhay na umaasa rin sa akin.
Pero sa likod ko, may daan-daang inosenteng tao.
May batang umiiyak sa bisig ng nanay niya.
May matandang lalaki na paulit-ulit na nagdarasal ng “Ama Namin.”
May airport staff na nanginginig pero hindi iniiwan ang puwesto.
Ako ang Captain dito.
Hindi ako puwedeng umatras.
“Give me the clamp.”
“Captain—”
“Now.”
Iniabot sa akin ng teknisyan ang bio-seal clamp.
Dahan-dahan kong ipinasok ang kamay ko sa loob ng containment sheet.
Ang amoy ay mas matindi roon.
Matamis.
Malansa.
Malamig.
Parang basang lupa sa sementeryo pagkatapos ng ulan.
Napatingin sa akin si Camila.
“Naamoy mo talaga, ano?”
Hindi ako sumagot.
“Sayang,” sabi niya. “Kung hindi ka buntis, baka naging perpekto ka sanang aso ng gobyerno.”
Nanigas ang kamay ko.
Narinig iyon ni Rafael.
“Buntis?”
Sa unang pagkakataon, nabasag ang boses niya.
“Marisol… buntis ka?”
Hindi ako lumingon.
Ngayon niya lang narinig.
Ngayon pa.
Matapos niya akong itulak.
Matapos niya akong tawaging kahiya-hiya.
Matapos niyang piliin ang babaeng ito sa harap ng buong mundo.
“Captain,” paalala ng teknisyan, “three seconds.”
00:03.
Hinawakan ko ang strap ng bag.
Tumawa si Camila.
“Kapag hinila mo iyan, mamamatay tayong lahat.”
“Hindi.”
Pinisil ko ang clamp sa eksaktong punto kung saan pinakamalakas ang amoy.
“Kapag hinila ko ito nang tama, ikaw lang ang mabibigo.”
00:02.
Bigla niyang itinaas ang kamay na may singsing.
Pero bago niya mapindot iyon, may isang kamay na humablot sa pulso niya.
Si Rafael.
Nakahawak siya kay Camila, nanginginig, luhaan, tila hindi pa rin lubos makapaniwala.
“Cami, tama na…”
Mabilis na pumihit ang ulo ni Camila.
“Bitiwan mo ako!”
“Ginamit mo ako,” bulong ni Rafael.
“Ginamit?” Sumigaw siya, puno ng poot. “Ikaw ang lumapit sa akin! Ikaw ang nag-iwan sa asawa mo para sunduin ako! Huwag kang magmalinis ngayon!”
Sumiklab ang mga cellphone camera sa paligid.
Narinig ko ang mga tao.
“Diyos ko…”
“Asawa niya pala ang officer…”
“Tinulak niya iyong buntis…”
Pero hindi iyon mahalaga.
00:01.
Naikabit ko ang clamp.
Hinila ko ang capsule casing palabas sa isang anggulo.
Isang matinis na tunog ang pumutok mula sa loob ng bag.
Tiiiiii—
Akala ko iyon na.
Akala ko sasabog na.
Pero sa huling sandali, bumagsak ang timer sa zero, at ang tunog ay naputol.
Katahimikan.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Pagkatapos, sabay-sabay na napaupo sa sahig ang ilang miyembro ng team sa sobrang ginhawa.
“Device contained!” sigaw ng teknisyan. “Primary capsule sealed!”
May mga taong umiyak.
May mga napaluhod.
May pumalakpak, pero agad ding napatahimik dahil hindi pa tapos ang panganib.
Ako naman ay hindi makagalaw.
Ang sakit sa tiyan ko ay mas matalim na ngayon.
Parang may kutsilyong dahan-dahang umiikot sa loob.
Napansin iyon ng deputy ko.
“Captain, may dugo sa damit ninyo.”
Bumaba ang tingin ko.
Sa puting blouse ko, may pulang bahid na kumakalat mula sa bandang tiyan.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Rafael, na hawak pa rin ng dalawang tauhan, ay biglang nanigas.
“Marisol…”
Lumapit siya, pero agad siyang hinarang.
“Marisol, pakiusap, hayaan mo akong—”
“Lumayo ka sa akin.”
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang boses ko.
Mahina iyon.
Pero sapat para tumigil siya.
Ang mukha niya ay puno ng takot, pagsisisi, at pagkawasak.
Pero huli na.
Masyado nang huli.
Sa sahig, si Camila ay nakangiti pa rin.
Akala ko tapos na ang lahat.
Akala ko natalo na siya.
Hanggang sa bigla niyang ibuka ang palad niya.
Wala na ang singsing sa daliri niya.
Nawala ang remote trigger.
Nanlaki ang mata ko.
“Hanapin ang singsing!”
Pero huli na ang utos ko.
Sa kabilang dulo ng arrival hall, isang batang lalaki ang nakayuko, pinulot ang isang kumikislap na bagay mula sa sahig.
Singsing.
Ang ina niya ay napasigaw.
“Anak, ibaba mo iyan!”
Ngumiti si Camila, duguan at halos walang lakas, pero ang boses niya ay malinaw na malinaw.
“Sinabi ko sa’yo, Captain…”
Napatingin siya kay Rafael, pagkatapos ay sa akin.
“May pangalawang regalo pa ako.”
Mula sa hawak na singsing ng bata, biglang umilaw ang pulang tuldok.
At sa loob ng buong terminal, may isa pang tunog na nagsimulang tumibok.
Tit.
Tit.
Tit.
Có thể tiếp tục bahagi 3 theo hướng: Lia kailangang pumili giữa cứu con trong bụng, cứu đứa trẻ cầm nhẫn, hay bắt sống Camila để truy ra kẻ đứng sau.