nang mawala si mama sa ospital, akala ko katapusan na, pero ang babaeng nasa kama niya ang tunay na nagbukas ng impiyerno
bahagi 4: nang mawala si mama sa ospital, akala ko katapusan na, pero ang babaeng nasa kama niya ang tunay na nagbukas ng impiyerno
“Hindi po siya si Maria Elena Reyes.”
Sa sandaling iyon, parang huminto ang buong mundo.
Nakatingin ako sa phone ni Isabella, pero hindi ko na makita ang mukha niya. Lumalabo ang lahat. Ang ilaw sa hallway, ang marmol na sahig, ang pulang bestida ng abogado, ang malamig na tingin ng matandang lalaki—lahat iyon naging parang usok.
Hindi si Mama?
Paano naging hindi si Mama?
Narinig ko ang boses niya kanina.
Tinawag niya akong anak.
Sinabi niyang huwag kong ibenta ang sarili ko para sa kanya.
Kung hindi siya si Mama, sino ang kausap ko?
At nasaan si Mama?
“Ulitin mo,” malamig na sabi ni Isabella sa phone.
Sa kabilang linya, nanginginig ang boses ng lalaki.
“Ma’am, wala na po ang pasyente. Pagpasok namin, ibang babae ang nasa kama. Naka-hospital gown, may oxygen tube, pero hindi siya si Maria Elena Reyes. May iniwan pong sobre sa ilalim ng unan.”
Nanigas si Isabella.
“Anong sobre?”
“May pangalan po ninyo.”
Saglit na natahimik ang lahat.
Pagkatapos, marahan na tumawa ang matandang lalaki.
Hindi malakas.
Hindi masaya.
Isang tawang parang matagal na niyang alam na may mahuhulog sa bitag.
“Isabella,” sabi niya, “kahit kailan, masyado kang nagmamadali.”
Napalingon si Isabella sa kanya.
“Lolo, hindi ito ang oras para sermunan ako.”
Lolo?
Nanlaki ang mata ko.
Ang matandang nakasuot ng dark barong, may tungkod na pilak, at sinamahan ng sariling security ay si Don Rafael Santos.
Ang chairman emeritus ng Santos Group.
Ang lalaking bihira lumabas sa publiko, pero kaya pa ring pabagsakin ang stock market sa isang salita.
Siya pala ang lolo nina Alejandro at Isabella.
At base sa mukha ni Isabella, hindi niya inaasahang darating ito.
“Nasaan ang nanay ko?” tanong ko.
Walang sumagot.
Kaya nilakasan ko ang boses ko.
“Nasaan ang nanay ko?!”
Lumapit si Alejandro sa akin, pero umatras ako.
Hindi dahil ayaw kong maniwala sa kanya.
Kundi dahil sa oras na iyon, wala na akong alam kung sino ang dapat pagkatiwalaan.
Ang kapatid niya ang nag-blackmail sa akin.
Ang pamilya niya ang may hawak ng dokumentong may pangalan ni Mama.
Ang lolo niya ang biglang lumitaw na parang matagal nang nanonood sa gilid.
At siya?
Siya ang lalaking gumising akong katabi sa hotel.
Siya ang lalaking hindi nagsabi ng totoo agad.
“Alina,” sabi ni Alejandro, mababa ang boses, “hahanapin natin siya.”
“Hindi natin,” sabi ko, halos mapatid ang hininga. “Ako. Nanay ko iyon.”
Napailing si Isabella habang hawak pa rin ang phone.
“Stop acting like ikaw lang ang nawalan dito. May mga taong gumalaw sa likod ko. May nagtaksil sa akin.”
Napatingin ako sa kanya.
Sa sobrang galit, gusto kong tumawa.
“Nagtaksil sa’yo?” sabi ko. “Kinuha mo ang nanay ko. Pinilit mo akong pumirma. Ginamit mo ang video ko. Tapos ikaw pa ang may gana magsabing may nagtaksil sa’yo?”
Bumaling siya sa akin.
“Maging maingat ka sa pagsasalita, Alina.”
“Hindi.” Humakbang ako palapit sa kanya. “Ikaw ang mag-ingat. Dahil kapag may nangyari kay Mama, kahit wala akong pera, kahit wala akong koneksyon, kahit durugin mo ang pangalan ko, sisiguraduhin kong hindi ka matutulog nang payapa kahit isang gabi.”
Sumikip ang panga ni Isabella.
Sa unang pagkakataon, hindi siya nakangiti.
Pero hindi rin siya natakot sa akin.
Mas lalo lang siyang nainis.
“Cute,” bulong niya. “Talagang nahawa ka na kay Kuya.”
“Enough,” putol ni Don Rafael.
Isang salita lang iyon, pero parang bumigat ang buong hallway.
Kahit ang mga tauhan ni Isabella ay tila napaatras.
Itinuro ng matanda ang babaeng nakapula.
“You. Give me the documents.”
Nag-alangan ang babae.
Napatingin siya kay Isabella.
Mabilis na sinabi ni Isabella, “Atty. Valdez, don’t you dare.”
Pero bago pa makakilos ang abogado, ang isa sa security ni Don Rafael ay lumapit at kinuha ang folder mula sa kamay niya.
Hindi pumalag si Atty. Valdez.
Marahil alam niya kung sino ang mas makapangyarihan sa sandaling iyon.
Binuklat ni Don Rafael ang dokumento. Tahimik niyang binasa ang ilang pahina. Habang tumatagal, mas lumalamig ang mukha niya.
“Illegal transfer. Forged authorization chain. Coerced signatory.” Tumigil siya sa pahinang may pangalan ko. “At ginawa mo pang front ang batang ito.”
“Hindi siya bata,” sagot ni Isabella. “Adult siya. Pumirma siya.”
“Pumirma siya dahil tinakot mo.”
“Prove it.”
Ngumiti si Isabella.
Bumalik ang yabang sa mukha niya.
“Prove it, Lolo. May recording ba kayo? May witness ba kayo? Ang club na ito ay under private membership. Walang CCTV audio. Ang staff dito loyal sa akin. Ang mga dokumento, may pirma niya. At ang hospital bills ng nanay niya, binayaran ko legally.”
Tumahimik si Don Rafael.
At sa katahimikang iyon, unti-unting bumalik ang lakas ni Isabella.
“See?” sabi niya. “Lahat kayo galit, pero wala kayong hawak.”
Tumingin siya kay Alejandro.
“At ikaw, Kuya, dapat mas kabahan ka. Kapag inilabas ko ang hotel video, hindi lang siya ang masisira. Ikaw rin. Alam mo kung gaano kasensitibo ang board ngayon. Isang scandal lang, tanggal ka bilang CEO.”
Hindi kumibo si Alejandro.
Pero nakita ko ang paggalaw ng kamay niya sa bulsa.
Parang may hinahanap.
O may pinipindot.
Napansin din iyon ni Isabella.
“Phone,” utos niya sa dalawang lalaki.
Agad lumapit ang isa kay Alejandro.
Pero bago pa siya makarating, itinaas ni Don Rafael ang tungkod niya at hinarang ang lalaki.
“Touch him,” sabi ng matanda, “and you will never work in this country again.”
Tumigil ang lalaki.
Namula sa galit si Isabella.
“Lolo, bakit siya pa rin? Kahit ngayon, siya pa rin ang pinoprotektahan ninyo?”
“Hindi ko siya pinoprotektahan,” sabi ni Don Rafael. “Pinoprotektahan ko ang pamilya sa kabaliwan mo.”
“Pamilya?” Kumislap ang luha sa mata ni Isabella, pero hindi iyon lungkot. Galit iyon. “Noong pinili ninyong gawing tagapagmana si Alejandro, pamilya ba ang iniisip ninyo? Noong sinabi ni Papa na babae lang ako at dapat mag-asawa na lang ng politiko, pamilya ba iyon? Noong lahat ng ideya ko sa board kinopya ni Kuya at siya ang pinalakpakan, pamilya ba iyon?”
“Ako ang kumopya?” sa wakas ay nagsalita si Alejandro. “Isabella, ilang taon kitang pinrotektahan. Lahat ng failed deals mo, ako ang sumalo. Lahat ng investors na muntik mong takutin, ako ang kumausap. Lahat ng utang mong tinago sa accounting—”
“Shut up!”
Sumigaw si Isabella.
Umalingawngaw iyon sa hallway.
Biglang nagbago ang mukha niya. Ang eleganteng babae kanina ay nawala. Ang natira ay isang taong ilang taon nang kumukulo sa inggit at sama ng loob.
“Wala kang karapatang banggitin ang utang ko.”
“Meron,” sabi ni Alejandro. “Dahil pera ng kumpanya ang ginamit mo.”
Nanlamig ako.
Kaya pala may transfer agreement.
Kaya pala kailangan niyang ilipat ang shares.
Hindi lang ito simpleng pag-agaw sa trono.
May tinatakpan siyang butas.
Isang malaking butas.
“Magkano?” tanong ni Don Rafael.
Hindi sumagot si Isabella.
“Isabella,” ulit ng matanda, “magkano ang kinuha mo?”
Tahimik.
Atty. Valdez ang unang umiwas ng tingin.
Doon ko nalamang alam niya.
Alam ng abogado ang lahat.
Mabagal na sinabi ni Alejandro:
“Four hundred eighty million pesos.”
Parang may sumabog sa hallway.
Hindi tunog.
Hindi sigaw.
Kundi katahimikan.
Isang katahimikang mas malakas kaysa anumang sampal.
Halos hindi ako makapaniwala sa narinig ko.
Four hundred eighty million pesos.
Ako, buong buhay nang halos malunod sa hospital bills.
Si Mama, nanginginig tuwing may bagong reseta.
Kami, nagtitipid sa pamasahe at pagkain.
At si Isabella, gumalaw ng halos kalahating bilyon na parang laruan lang sa mesa.
“Hindi ko ninakaw,” sabi ni Isabella, nanginginig ang boses. “Ginamit ko. Investment iyon.”
“Sa shell companies,” sagot ni Alejandro. “Sa accounts na under fake directors. At ngayong may audit, kailangan mo ng scapegoat.”
Dahan-dahan akong napatingin sa dokumento.
Ako.
Ako ang scapegoat.
Kung naging matagumpay ang pirma ko, sa pangalan ko dadaan ang transfer. Sa pangalan ko sasabog ang kaso. At kapag pinilit nilang ipakitang ako ang nagmaniobra, sino ang maniniwala sa akin?
Isang assistant.
Isang babae sa video scandal.
Isang mahirap na anak ng pasyente.
Sino ang maniniwala laban sa isang Santos?
Nanikip ang dibdib ko.
“Alina,” sabi ni Alejandro, tila nabasa niya ang nasa isip ko. “I won’t let that happen.”
Napatingin ako sa kanya.
“Pero nangyari na.”
Hindi siya nakasagot.
Dahil totoo iyon.
Nangyari na.
Nasangkot na ako.
Nawala na si Mama.
At kahit bumalik man siya, may bahagi ng buhay ko na hindi na maibabalik sa dati.
Biglang tumunog ang phone ni Isabella ulit.
Lahat kami napatingin.
Nakasimangot niyang sinagot ito.
“What?”
Hindi ko marinig ang buong sinasabi sa kabilang linya, pero nakita ko kung paano unti-unting nagbago ang mukha niya.
Mula galit.
Naging gulat.
Mula gulat.
Naging takot.
“Anong ibig mong sabihin wala sa CCTV?” bulong niya. “Imposible. May dalawang lalaki ako roon.”
Tumahimik siya.
Pagkatapos, mas mahina niyang sinabi:
“Patay?”
Nanigas ang buong katawan ko.
Patay?
Sino?
Halos hindi ako makahinga.
Agad akong lumapit.
“Sino ang patay? Si Mama ba? Sagutin mo ako!”
Hindi niya ako pinansin.
“Hindi,” sabi ni Isabella sa phone. “Huwag ninyong tawagan ang pulis. I-lock down ang buong floor. Hanapin ninyo siya. Hanapin ninyo si Maria Elena Reyes!”
Parang bumigay ang tuhod ko sa ginhawa at takot.
Hindi si Mama ang patay.
Pero may taong namatay?
At hinahanap nila si Mama?
Anong nangyayari sa ospital?
Biglang kinuha ni Don Rafael ang phone mula kay Isabella.
“Speak,” utos niya.
Nakarinig kami ng boses ng lalaki sa speaker.
“Sir, isa po sa tauhan ni Ma’am Isabella ang nakita sa stairwell. Wala na pong buhay. Yung isa, nawawala. Wala rin po si Maria Elena Reyes. Ang babaeng nasa kama niya kanina, unconscious pa rin, pero may hawak pong ID.”
“Anong ID?” tanong ni Don Rafael.
“Employee ID po ng Santos Group.”
Napatingin ako kay Alejandro.
Nakunot ang noo niya.
“Pangalan?” tanong niya.
Saglit na katahimikan.
Pagkatapos, sumagot ang lalaki:
“Carmen Salazar.”
Biglang nanigas si Alejandro.
Pati si Don Rafael, napahinto.
Si Isabella naman, parang nakakita ng multo.
Hindi ko kilala ang pangalang iyon.
Pero malinaw sa mukha nilang tatlo na hindi iyon ordinaryong tao.
“Sino si Carmen Salazar?” tanong ko.
Walang sumagot.
Kaya mas lalo akong kinabahan.
“Sino siya?!”
Si Don Rafael ang tumingin sa akin.
Matagal.
Mabigat.
Pagkatapos, mabagal niyang sinabi:
“Si Carmen Salazar ang dating private nurse ng nanay mo.”
Hindi ako nakagalaw.
“Hindi,” bulong ko. “Walang private nurse si Mama. Public ward siya dati. Ako ang nag-aalaga sa kanya.”
“Hindi ngayon,” sabi ni Don Rafael. “Labing-anim na taon na ang nakalipas.”
Parang may humampas sa ulo ko.
Labing-anim na taon?
“Ano’ng sinasabi ninyo?”
Tumingin si Alejandro kay Don Rafael, parang pinipigilan siyang magsalita.
“Lolo…”
Pero tapos na.
Nagsalita na ang matanda.
“Bago ka dinala ng nanay mo sa Cebu, Alina, nagtrabaho siya sa bahay ng Santos.”
Hindi ko maintindihan.
Hindi ko alam kung bakit biglang lumiko ang usapan sa nakaraan.
Hindi ko alam kung bakit naging parte ng kuwentong ito si Mama, ang Santos family, at isang nurse na nagngangalang Carmen Salazar.
“Hindi totoo,” sabi ko. “Kung nagtrabaho siya sa inyo, bakit hindi niya sinabi sa akin?”
“Dahil may pinrotektahan siya,” sabi ni Don Rafael.
“Sinong pinrotektahan niya?”
Tahimik.
Masyadong mahaba ang katahimikan.
At sa katahimikang iyon, bigla kong naalala ang ilang bagay na dati ay hindi ko pinapansin.
Bakit ayaw ni Mama na magtrabaho ako sa malalaking pamilya.
Bakit noong natanggap ako sa Santos Group, hindi siya natuwa.
Bakit ang una niyang tanong noon ay hindi, “Magkano ang sweldo?”
Kundi, “Santos? Aling Santos?”
Bakit sa tuwing lumalabas sa balita ang mukha ni Don Rafael, pinapatay niya ang TV.
Ang tiyan ko ay kumirot sa kaba.
“Sabihin ninyo sa akin,” sabi ko. “Ano ang kinalaman ng nanay ko sa inyo?”
Bago pa makasagot si Don Rafael, biglang umalingawngaw ang emergency alarm ng club.
Pulang ilaw ang nagsimulang kumislap sa hallway.
Isa sa security ni Don Rafael ang lumapit, may kausap sa earpiece.
“Sir, may breach sa basement exit. May dalawang sasakyan na umalis. Isa sa kanila, registered sa ospital.”
Ospital.
Mama.
Hindi ko na inisip.
Tumakbo ako.
“Alina!” sigaw ni Alejandro.
Sinundan niya ako.
Pero bago pa ako makarating sa elevator, humarang si Isabella sa daan ko.
Hindi ko alam kung saan siya kumuha ng lakas, pero hinawakan niya ang braso ko nang mahigpit.
“Hindi ka aalis.”
“Bitawan mo ako!”
“Hindi mo pa rin naiintindihan, no?” Nanginginig ang boses niya, pero nakangiti siya. “Hindi ikaw ang hostage dito, Alina.”
Sinampal ko ang kamay niya palayo.
“Wala akong pakialam sa laro ninyo!”
“Dapat meron.” Lumapit siya sa akin, ang mga mata niya ay namumula. “Dahil kung sino ka talaga, iyon ang dahilan kung bakit nagsimula ang larong ito.”
Tumigil ako.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Biglang tumunog ang phone ko.
Unknown number.
Sinagot ko kaagad.
Wala akong sinabi.
Sa kabilang linya, narinig ko ang hingal.
Pagkatapos, ang boses ni Mama.
“Alina…”
“Mama!” halos mapasigaw ako. “Nasaan ka? Papunta ako sa’yo!”
“Hindi,” nanginginig niyang sabi. “Huwag kang susunod. Huwag kang sasama sa mga Santos.”
Napatingin ako kay Alejandro.
Namumutla siya.
“Mama, ano’ng nangyayari? Sino si Carmen Salazar? Bakit nila sinasabing nagtrabaho ka sa pamilya Santos?”
Umiyak si Mama.
At sa lahat ng iyak na narinig ko sa kanya, iyon ang pinakamasakit.
“Anak,” bulong niya, “patawarin mo ako.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Para saan?”
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos, sinabi niya ang pangungusap na tuluyang nagpahinto sa mundo ko:
“Hindi Reyes ang tunay mong apelyido.”
Hindi ako makahinga.
Parang gumuho ang sahig sa ilalim ko.
Tumingin ako kay Alejandro.
Tumingin ako kay Don Rafael.
Tumingin ako kay Isabella.
Lahat sila tahimik.
Parang alam nila.
Parang ako na lang ang huling nakakaalam sa sarili kong buhay.
“Mama…” halos hindi na lumabas ang boses ko. “Ano ang tunay kong apelyido?”
Sa kabilang linya, may kalabog.
Parang may bumukas na pinto.
Pagkatapos, narinig ko ang boses ng isang lalaki:
“Ma’am, kailangan na nating umalis.”
“Mama!” sigaw ko. “Sagutin mo ako!”
Humihikbi siya.
“Anak, makinig ka. Kahit ano’ng sabihin nila, huwag mong ibibigay ang dugo mo.”
Dugo?
Ano na naman iyon?
“Bakit?” sigaw ko. “Ano ang kailangan nila sa dugo ko?”
Sa sandaling iyon, nakita kong namutla si Isabella.
Si Alejandro naman ay mukhang napako sa kinatatayuan.
Si Don Rafael ay napapikit, parang sa wakas ay dumating na ang kinakatakutan niya.
Muling nagsalita si Mama, halos pabulong:
“Dahil ikaw lang ang buhay na tagapagmana ng—”
Biglang naputol ang tawag.
At bago pa ako makahinga, isang notification ang pumasok sa phone ko.
Isang video.
Galing sa unknown number.
Binuksan ko iyon habang nanginginig ang kamay.
Sa screen, nakita ko si Mama sa loob ng umaandar na sasakyan.
May dugo sa gilid ng labi niya.
At sa tabi niya, nakaupo ang isang lalaking hindi ko kilala, hawak ang isang maliit na silver case.
Tumingin siya sa camera at ngumiti.
“Miss Alina Santos,” sabi niya.
Nanigas ang buong katawan ko.
Santos.
“Kung gusto mong makita ulit ang nanay mo, pumunta ka mag-isa sa lumang pier ng Navotas bago maghatinggabi.”
Itinaas niya ang silver case.
Sa loob, may tatlong maliit na vial na walang laman.
“Kailangan lang namin ng kaunting dugo mo.”