LIHIM NA PAGKAKAKILANLAN

BAHAGI 3: ANG LIHIM NA PAGKAKAKILANLAN

Nanlamig ang buong katawan ni Samantha habang nakatitig sa mensahe ng kanyang ina.

“Tapos na tayo.”

Paulit-ulit niyang binasa ang apat na salitang iyon.

Hindi niya maintindihan.

Ano ang ibig sabihin ng kanyang ina?

Bakit tila takot na takot ito?

At bakit may kinalaman si Isabella?

Hindi namalayan ni Samantha na nakatingin na sa kanya ang maraming estudyante.

Lalo na si Gabriel.

Tahimik lamang itong nakatayo ngunit sapat na ang presensya nito upang hindi siya makapagsalita.

Mabilis niyang ibinulsa ang cellphone.

Ayaw niyang makita ng iba ang kanyang kaba.

Sa unang pagkakataon mula nang lumipat siya sa paaralan, hindi niya naramdaman na siya ang may kontrol sa sitwasyon.

Nang matapos ang klase noong araw na iyon, agad niyang tinawagan ang kanyang ina.

“Ma, ano bang nangyayari?”

Sa kabilang linya ay ilang segundong katahimikan.

Pagkatapos ay narinig niya ang nanginginig na boses nito.

“Samantha, umuwi ka na.”

“Ano?”

“Mag-transfer ka na ng school.”

Nanlaki ang mga mata niya.

“Bakit naman?”

“Dahil hindi natin kayang banggain ang pamilyang iyon.”

Pakiramdam niya ay bumagsak ang sikmura niya.

“Anong pamilya?”

Huminga nang malalim ang kanyang ina.

“Ang pamilya ni Isabella.”

Hindi makapaniwala si Samantha.

“Pero simpleng estudyante lang siya!”

“Hindi.”

Mahina ngunit malinaw ang sagot.

“Siya ang nag-iisang apo ng taong nagtatag ng buong educational foundation na nagmamay-ari ng akademyang iyan.”

Parang tinamaan ng kidlat si Samantha.

Hindi siya makapagsalita.

Naalala niya ang lahat ng sinabi niya kay Isabella.

Lahat ng pang-iinsulto.

Lahat ng pagpaparinig.

Lahat ng pagpapahiya.

At sa buong panahong iyon…

Hindi man lang siya pinatulan ni Isabella.

Mas lalo siyang natakot.

Dahil minsan, ang pinakamakapangyarihang tao ay hindi iyong sumisigaw.

Kundi iyong kayang ngumiti habang pinapatawad ka.

Kinabukasan.

Pagpasok niya sa paaralan, ramdam niyang iba na ang tingin ng lahat.

May ilan na nagbubulungan.

May ilan na umiiwas.

At may ilan na naaawa.

Sa unang pagkakataon, nakita niya ang sarili mula sa mata ng iba.

Napagtanto niyang sa loob ng isang buwan, halos wala siyang ginawa kundi maghanap ng atensyon.

Nagpakunwari siyang biktima.

Nag-akusa ng mga taong walang kasalanan.

At sinubukang gamitin ang awa ng iba upang umangat.

Habang nag-iisip siya, may isang anino ang huminto sa harap niya.

Pag-angat niya ng tingin, nakita niya si Isabella.

Nakangiti pa rin ito gaya ng dati.

“Pwede ba tayong mag-usap?”

Agad na tumayo si Samantha.

Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.

Ngunit sa halip na galit, kalmado lamang si Isabella.

Naglakad sila papunta sa hardin ng paaralan.

Ilang sandali silang nanahimik.

Hanggang sa si Samantha na ang unang nagsalita.

“Pasensya na.”

Nagulat maging siya sa sariling sinabi.

Ngunit totoo iyon.

Sa unang pagkakataon, taos-puso siyang humihingi ng tawad.

Ngumiti si Isabella.

“Ano ang ipinagso-sorry mo?”

“Lahat.”

Napayuko si Samantha.

“Alam kong mali ako.”

“Akala ko kasi kapag naging kakaiba ako, mapapansin ako ng mga tao.”

“Tapos hindi ko na namalayang nasasaktan ko na pala ang iba.”

Tahimik na nakinig si Isabella.

Pagkatapos ay umupo ito sa isang bangko.

“Samantha.”

“Opo?”

“Hindi mo kailangang magpanggap para mapansin.”

Napatingin siya rito.

“Ang mga tunay na kaibigan ay hindi naaakit sa drama.”

“Mas gusto nila iyong totoo.”

Parang may tumama sa puso ni Samantha.

Dahil sa unang pagkakataon, may nagsabi sa kanya ng bagay na matagal na niyang kailangang marinig.

Hindi niya kailangang maging bida sa isang nobela.

Hindi niya kailangang magpanggap na kawawa.

Kailangan lang niyang maging sarili niya.

At sa araw na iyon, unang beses siyang umuwi nang magaan ang pakiramdam.

Hindi bilang isang “bida” ng kanyang imahinasyon.

Kundi bilang isang taong handang magbago.