Pinakamagandang Simula
Katapusan: Ang Pinakamagandang Simula
Lumipas ang walong buwan.
Hindi naging madali ang pagbubuntis ni Mika.
Bawat dalawang linggo ay kailangan niyang bumalik sa ospital para sa check-up.
May mga araw na bigla siyang nahihilo.
May mga gabing hindi siya makatulog dahil sa kaba.
Pero sa bawat pagkakataon.
Laging may isang taong tahimik na nasa tabi niya.
Si Gabriel.
Hindi na siya ang lalaking puro trabaho at bihirang magpaliwanag.
Kapag may emergency surgery.
Tinatawagan niya agad si Mika.
Kapag maaantala siya.
Hindi na simpleng “late ako” ang mensahe.
Ipinaliliwanag niya ang lahat.
At kapag natatapos ang duty.
Diretso siyang umuuwi.
Hindi na sa opisina.
Hindi na sa conference.
Kundi sa bahay kung saan naghihintay ang babaeng minsan niyang halos mawala.
Unti-unti ring gumaan ang loob ng ina ni Mika.
Isang araw.
Habang magkasama silang nag-aayos ng maliliit na damit ng sanggol.
Mahina itong nagsalita.
—Anak…
—Salamat.
Napangiti si Mika.
—Bakit po ako ang pinasasalamatan ninyo?
Napaluha ang kaniyang ina.
—Dahil hindi mo hinayaang mana ng magiging anak mo ang takot na matagal kong dinala.
Mahigpit silang nagyakapan.
Sa kabilang banda.
Patuloy namang tinulungan ni Dr. Rafael ang pamilya.
Hindi lamang bilang doktor.
Kundi bilang isang matagal nang kaibigan.
Isang hapon.
Matapos ang regular na ultrasound.
Ngumiti siya habang iniabot ang larawan ng sanggol.
—Malakas ang tibok ng puso.
—At mukhang napakasigla ng batang ito.
Napangiti sina Mika at Gabriel.
Mahigpit na magkahawak ang kanilang mga kamay.
Paglabas nila ng ospital.
Huminto si Gabriel sa ilalim ng isang malaking puno.
Tahimik niyang inilabas ang maliit na kahon na matagal niyang itinago.
Ang parehong singsing.
Ngunit sa pagkakataong ito.
Hindi siya nagmadali.
Hindi siya nagsalita agad.
Lumuhod siya.
At tiningnan si Mika sa mga mata.
—Noong una kitang minahal, akala ko sapat na ang pagmamahal.
—Ngayon alam ko nang hindi.
—Kailangan din ng tiwala.
—Katapatan.
—At tapang na sabihin ang totoo kahit gaano ito kahirap.
Huminga siya nang malalim.
—Mika.
—Hindi ko hinihiling na kalimutan mo ang sakit na naidulot ko.
—Pero sana…
—Bigyan mo akong pagkakataong bumawi habang buhay.
Tahimik na tumulo ang luha ni Mika.
Hindi iyon luha ng sakit.
Kundi ng ginhawa.
Marahan siyang tumango.
—Oo.
Isinuot ni Gabriel ang singsing sa kaniyang daliri.
Sa pagkakataong ito.
Wala nang takot.
Wala nang lihim.
Ilang buwan pa ang lumipas.
Dumating ang araw ng panganganak.
Mahigpit ang pagbabantay ng buong medical team.
Nandoon si Rafael.
Nandoon ang ina ni Mika.
At hindi umalis sa tabi niya si Gabriel kahit isang segundo.
Matapos ang ilang oras.
Isang malakas na iyak ng sanggol ang umalingawngaw sa delivery room.
Napaluha ang lahat.
Ngumiti si Rafael.
—Congratulations.
—Malusog ang baby.
Hindi napigilan ni Gabriel ang umiyak.
Marahan niyang kinuha ang maliit na sanggol sa kaniyang mga bisig.
Pagkatapos ay inilapit ito kay Mika.
—Salamat.
Mahina niyang bulong.
—Salamat sa hindi pagsuko sa atin.
Pagod ngunit masaya ang ngiti ni Mika.
Hinawakan niya ang maliit na kamay ng kanilang anak.
—Hindi tayo nagsimula sa perpektong kuwento.
—Pero magiging masaya ang magiging wakas nito.
Makalipas ang isang taon.
Muling bumalik ang pamilya sa ospital.
Hindi dahil may sakit.
Kundi upang pasalamatan ang buong medical team.
Masiglang naglalakad ang kanilang munting anak sa hallway.
Tawa nang tawa habang hinahabol si Rafael.
Napangiti ang lahat ng nurse na nakakakilala sa kanila.
—Ito ba ang batang ipinagdasal nating lahat?
Tumango si Rafael.
—Oo.
—At siya rin ang batang nagturo sa ating lahat na minsan, ang pinakamalaking panganib ay hindi ang sakit.
—Kundi ang mga lihim na hindi natin kayang sabihin.
Tahimik na nagkatinginan sina Mika at Gabriel.
Mas mahigpit nilang hinawakan ang kamay ng isa’t isa.
Hindi na nila mababago ang nakaraan.
Ngunit araw-araw nilang pinipiling maging mas mabuting magulang.
Mas mabuting magkasintahan.
At mas mabuting pamilya.
Bago sila umalis.
Huminto si Mika sa harap ng hardin ng ospital.
Binuksan niya ang social media.
Ngumiti siya habang binura ang lumang post na minsang isinulat niya noong araw ng kanilang hiwalayan.
Sa halip.
Nag-post siya ng bagong larawan.
Isang larawan nilang tatlo.
Magkahawak-kamay.
Kasama ang kanilang anak.
May maikling caption.
“Ang tunay na pag-ibig ay hindi ang relasyong walang problema. Ito ang dalawang taong marunong magsabi ng totoo, marunong magpatawad, at pinipiling manatili sa tabi ng isa’t isa sa bawat pagsubok.”
Makalipas ang ilang minuto.
Libo-libong pagbati ang dumating.
Ngunit wala nang mas mahalaga pa roon.
Dahil sa wakas.
Natagpuan na nila ang tahanang matagal nilang hinahanap.
At sa pagkakataong ito.
Hindi na sila muling bibitaw sa kamay ng isa’t isa.