Ang Master Bedroom at ang Wedding Photo na Pinatanggal Niya
Bahagi 2: Ang Master Bedroom at ang Wedding Photo na Pinatanggal Niya
Nanindigan si Nico sa gitna ng sala na parang ipinako sa sahig.
Pabago-bago ang kulay ng mukha niya. Mula puti, naging pula, tapos bumalik sa sobrang putla.
Mas mabilis kumilos si Ramon. Lumapit siya, ipinatong ang kamay sa balikat ni Nico, at nagsalita sa tonong natural na natural.
Kung hindi ko lang narinig ang usapan nila sa likod ng pinto, baka naloko pa rin ako.
—Mira, gulung-gulo pa si Nico. Baka naiwan niya ang ID niya sa inuupahan niyang kwarto. Bukas, sasamahan ko siyang kunin.
Bahagya kong ikiniling ang ulo ko.
—Picture lang naman ng ID ang kailangan. Anong Pilipino ang lumalabas nang walang kahit isang valid ID?
Nauutal si Nico.
—Naiwan ko po sa luma kong wallet. Nagmamadali po kasi ako kanina.
Tumingin ako sa brown leather wallet na nakasilip sa bulsa niya.
—E ano ang nasa bulsa mo ngayon?
Mabilis niyang tinakpan ang bulsa niya.
Biglang napahawak sa tiyan si Lira at umungol.
—Aray…
Halos tumalon si Ramon papunta sa kanya.
—Lira, ano ang nangyari?
Natigilan siya pagkasabi noon.
Dahil nakatingin ako sa kanya.
Hindi galit ang tingin ko. Hindi rin umiiyak. Hindi ako nagtatanong.
Tinitingnan ko lang siya na parang isa siyang lumang bagay na nagsisimula nang mabasag mula sa loob.
Mabilis na binawi ni Ramon ang kamay niya.
—Ibig kong sabihin… malapit na siyang manganak. Huwag na natin siyang i-stress.
Yumuko si Lira, pero nakita ko ang maliit na ngiting sumilip sa gilid ng labi niya.
Akala niya panalo siya.
Akala niya sapat na ang isang ungol at paghawak sa tiyan para bitawan ako ni Ramon at tumakbo papunta sa kanya.
Sayang.
Nakita ko iyon.
At mula sa sandaling iyon, sinimulan kong isaulo ang bawat ekspresyon niya na para bang nagtatala ako ng utang.
Kumuha ako ng isang basong maligamgam na tubig at inilapag sa harap ni Lira.
—Inumin mo. Kung masakit talaga, dadalhin kita sa emergency ngayon din. May 24-hour OB department ang private hospital.
Agad siyang umiling.
—Hindi na po, Ate Mira. Siguro sumipa lang ang baby.
Tumango ako.
—Mabuti kung ganoon.
Umubo nang mahina si Ramon at sinubukang ibalik sa normal ang usapan.
—Mira, sa tingin ko kailangan munang magpahinga ni Lira ngayong gabi. Malaki na ang tiyan niya, mahirap na siyang kumilos. Tatlo naman ang kwarto natin. Hayaan muna natin siyang matulog sa master bedroom, okay? May sariling CR doon, mas convenient.
Tiningnan ko siya.
—Master bedroom?
Iniwas ni Ramon ang tingin ko.
—Oo. Pansamantala lang naman. Tayo muna sa maliit na kwarto o sa study room. Buntis siya.
Mabilis namang sumingit si Nico:
—Ate, ako na lang sa sofa. Huwag mo na akong alalahanin.
Ngumiti ako.
—Bakit kita aalalahanin? Kung nobya mo si Lira, dapat malapit ka sa kanya sa gabi para maalagaan mo siya. Bakit parang asawa ko ang gusto ninyong mag-alaga?
Natameme si Nico.
Tumingin si Lira kay Ramon.
Napilitan si Ramon na magsalita:
—Ang ibig kong sabihin, puwede kang matulog kasama ni Lira. Mas madali kung babae ang mag-aalaga sa babae.
Tumawa ako.
—Maghapon akong nagtatrabaho, tapos pag-uwi ko, ako pa ang magbabantay sa babaeng buntis sa anak ng kapatid ko? Habang ang mismong ama ng bata ay nasa sofa?
Sinadya kong bigyang-diin ang salitang “ama ng bata.”
Nanlumo ang mukha ni Nico.
Kumuyom ang panga ni Ramon, pero malumanay pa rin ang boses niya.
—Sige na, huwag na nating pagtalunan. Hayaan muna natin si Lira sa master bedroom ngayong gabi. Si Nico na lang ang matulog sa labas ng pinto niya. Kung may mangyari, malapit siya.
Mabilis akong tumango.
—Sige.
Natigilan silang tatlo.
Siguro hindi nila inasahang papayag ako agad.
Ako ang unang pumasok sa master bedroom.
Iyon ang kwartong pinagsaluhan namin ni Ramon sa loob ng walong taon. Sa kaliwa ang aparador ko, sa kanan ang sa kanya.
Sa ulunan ng kama, nakasabit ang wedding photo namin sa harap ng San Agustin Church. Iyon ang simbahan na pinili ng nanay ko dahil sabi niya, kailangang may basbas ng Diyos ang kasal.
Sa litrato, nakasuot si Ramon ng puting barong at ang bait ng ngiti niya.
Ako naman ay naka-lace wedding dress, may hawak na bouquet ng sampaguita.
Noong araw na iyon, akala ko napangasawa ko na ang lalaking para sa akin.
Ngayon, papasok sa kwartong ito ang kabit niyang buntis na parang espesyal na bisita.
Hinila ni Lira papasok ang cream-colored niyang maleta. Tumingin siya sa paligid at napabuntong-hininga.
—Ang ganda ng kwarto. May view pa ng city. Ang mahal siguro ng condo na ito.
Binuksan ko ang aparador at isa-isang inilabas ang mga damit ko.
—Sakto lang. Regalo sa akin ito ng nanay ko bago ako nagpakasal.
Kumikislap ang mga mata ni Lira.
—Ah, so nakapangalan po sa inyo ang unit?
Humarap ako sa kanya.
—Bakit mo tinatanong?
Mabilis siyang ngumiti.
—Wala lang po. Curious lang. Hindi pa kasi ako nakatira sa ganitong klaseng condo.
Nakatayo si Ramon sa likod niya. Medyo tensiyonado ang mukha niya.
Nagkunwari akong hindi ko napansin.
Lumapit si Lira sa aparador, pinasadahan ng kamay ang mga neutral-colored corporate dresses ko at ngumiti.
—Ang seryoso po pala manamit ni Ate Mira. Puro black, white, beige. Minsan kasi ang mga lalaki, gusto rin nila ng babae na mas soft tingnan, mas maliwanag, mas bata.
Sinadya niyang idiin ang salitang “bata.”
Tiningnan ko ang mukha niyang nasa dalawampu’t apat o dalawampu’t limang taong gulang pa lang.
Makinis pa ang balat. Maliwanag pa ang mata. Matamis pa ang boses.
Siguro totoong iniisip niya na sapat na sandata ang kabataan para talunin ang isang asawa.
Inilabas ko ang lahat ng damit ko sa gitnang bahagi ng aparador at inilapag sa kama.
—Saan mo gustong ilagay ang gamit mo?
Agad niyang itinuro ang kalahati ng aparador ko.
—Dito po. Mas malapit sa bintana. Marami po kasi akong damit. Puwede po bang ilipat n’yo lahat ng gamit n’yo?
Mabilis na nagsalita si Ramon:
—Sa side ko na lang. Kaunti lang naman ang damit ko.
Nagsimangot si Lira.
—Pero gusto ko po sa side ni Ate Mira. Kailangan din po ng buntis ng magandang mood.
Hindi ako nagsalita.
Kinuha ko ang lahat ng damit ko at dinala palabas.
Sinundan ako ni Ramon at binabaan ang boses.
—Mira, huwag mo na siyang patulan. Bata pa siya, buntis pa, kaya sensitive. Konting tiis lang.
Tumigil ako.
—Ramon.
—Oo?
—Mukha ba akong madaling apihin?
Natigilan siya.
—Ano bang sinasabi mo? Ayaw ko lang lumala ang tensiyon sa bahay.
Tiningnan ko siya nang matagal, pagkatapos ay ngumiti ako.
—Tandaan mo ang sinabi mo. Ayaw ko rin lumala ang tensiyon sa bahay.
Saglit siyang nataranta sa tingin ko.
Pero tumawag si Lira mula sa loob ng kwarto.
—Kuya Ramon, tulungan mo naman akong hatakin ang maleta. Ang bigat.
Agad siyang lumingon.
Tiningnan ko ang likod niyang papasok sa kwarto namin, at kakaibang kalmado ang puso ko.
Siguro kapag sobra na ang sakit, hindi na lumalabas ang luha.
Ang natitira na lang ay linaw ng isip.
Pumasok ako sa study room at inilapag ang mga damit ko sa upuan. Pagkatapos, binuksan ko ang maliit na safe sa drawer.
Nandoon ang mga corporate documents, titulo ng lumang bahay sa Laguna, stock agreements, condominium papers, at isang silver USB.
Nakasanayan ko iyon dahil sa trabaho.
Matagal akong internal auditor. Lahat ng mahalagang papeles sa bahay, malalaking bank transfers, door camera, at access logs, regular kong bina-backup.
Hindi dahil pinaghihinalaan ko si Ramon.
Kundi dahil tinuruan ako ng tatay ko:
—Walang emosyon ang pera. Papel at pirma ang nagsasabi kung sino ang nagsisinungaling.
Isinaksak ko ang USB sa laptop.
Binuksan ko ang folder ng door camera, sala camera, at doorbell history.
Sa loob ng tatlong buwan, anim na beses nang pumasok si Lira sa condo namin.
Laging nangyayari iyon kapag nasa business trip ako o nasa late meeting.
Minsan, naka-red dress siya at niyakap niya si Ramon sa mismong pintuan.
Minsan, may dala siyang baby clothes.
Minsan naman, ipinatong ni Ramon ang kamay niya sa tiyan ni Lira, pagkatapos ay yumuko para halikan siya nang matagal.
Nakaupo ako sa harap ng screen, at nanigas ang bawat daliri ko.
Iyon pala, ang bahay na akala ko tahanan namin ay matagal nang naging tagpuan nila.
Sunod kong binuksan ang joint account.
Sa loob ng walong buwan, naglabas si Ramon ng kabuuang 1.86 million pesos.
Malinis ang labels: “project expense,” “supplier deposit,” “operations advance.”
Pero iisa ang receiving account.
Account name: Lira Mae Santos.
Kinuhanan ko ng screenshot ang bawat transaction.
Nag-print ako ng bawat kopya.
Nag-save pa ako sa isa pang hard drive.
Pagkatapos, binuksan ko ang company email.
Operations director si Ramon, pero lahat ng expenses above 300,000 pesos ay kailangang dumaan sa approval ko.
Kung nakapaglabas siya ng halos dalawang milyon nang hindi ko alam, ibig sabihin gumamit siya ng secondary account o peke ang electronic signature ko.
Hindi lang ito pangangaliwa.
Pagnanakaw ito.
Sa sandaling iyon, narinig ko ang boses ni Lira mula sa master bedroom.
—Ate Mira.
Isinara ko ang laptop at lumabas.
Nakatayo si Lira sa ilalim ng wedding photo namin ni Ramon. Hawak niya ang tiyan niya habang nakaturo sa dingding.
—Puwede ko po bang pakiusap na tanggalin n’yo muna ang picture na ito?
Tiningnan ko siya.
—Bakit?
Kumagat siya sa labi, inosente ang mukha.
—Sabi po kasi ng matatanda sa amin, hindi raw dapat matulog ang buntis sa ilalim ng wedding photo ng ibang tao. Mabigat daw sa energy, baka mahirapan ang baby paglabas.
Napakunot-noo si Ramon.
—Lira, huwag kang masyadong mapamahiin.
Pero agad namang namula ang mata ni Lira.
—Natatakot lang po ako para sa baby. Kung ayaw po ni Ate Mira, okay lang. Bisita lang naman ako rito. Wala naman akong karapatang humiling.
Bisita.
Napakagaling niyang sabihin ang salitang iyon.
Pero ang tingin niya sa akin ay hindi tingin ng taong nahihiya.
Tingin iyon ng babaeng nanghahamon.
Lumapit ako sa wedding photo at tiningnan ang sarili ko sa litrato.
Ang bride sa picture ay nakangiti nang buong linis, naniniwalang ang lalaking katabi niya ang magiging tahanan niya.
Inabot ko ang frame at tinanggal iyon sa dingding.
Nagulat si Ramon.
—Mira, tatanggalin mo talaga?
Tumingin ako sa kanya.
—Oo.
Hindi pa man nakakangiti si Lira, nagsalita na ako.
—Picture lang naman ito. Kung marumi na ang taong nasa litrato, mas dumudumi lang ang kwarto kapag nakasabit pa ito.
Natahimik ang buong silid.
Namuti ang mukha ni Ramon.
Kinuha ko ang wedding photo at inilabas sa master bedroom.
Nang madaanan ko si Lira, huminto ako at lumapit sa tainga niya.
Mahina kong sinabi:
—Kung gusto mo ang kwartong ito, matulog ka nang mahimbing. Simula ngayong gabi, bawat segundong nasa bahay kita, sisingilin ko.
Nanlaki ang mata ni Lira.
Hindi ko na hinintay ang sagot niya.
Dumiretso ako sa study room at ni-lock ang pinto.
Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang family lawyer namin.
—Attorney Reyes, kailangan ko po kayong pumunta sa bahay bukas ng umaga. Dalhin n’yo ang corporate shares file, property documents, complaint template for forged signature, at urgent request para i-freeze ang company account access.
Tumahimik ang kabilang linya nang ilang segundo.
—Ma’am Mira, malaki ba ang nangyari?
Tiningnan ko ang wedding photo na nakataob sa mesa.
—Sobrang laki.
Huminto ako sandali, pagkatapos ay sinabi:
—At tulungan n’yo rin akong magpa-schedule ng prenatal paternity test. Tahimik at legal. Mas maaga, mas mabuti.
