BAHAGI 2

Parang nawalan ng katinuan si Adrian at agad na sumugod.

Ngunit bago pa niya maagaw ang folder, mabilis na umatras ang batang empleyada.

“Ano’ng ginagawa mo?”

Bahagyang nanginginig ang boses niya ngunit matatag pa rin siya.

Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.

“Gusto ko lang tingnan ang mga dokumento.”

“Ibigay mo sa akin.”

Mahigpit na niyakap ng dalaga ang folder.

“Hindi.”

“Ang mga dokumentong ito ay para kay Sir Gabriel.”

“Apat na buwan ko itong iningatan para maibigay mismo sa kanya.”

Lalong dumilim ang mukha ni Adrian.

Nagsimulang magbulungan ang mga tao sa paligid.

Mula nang makita nila ang dokumento ng paglilipat ng kapangyarihan, naramdaman ng lahat na may mas malalim pang lihim na nakatago.

Lumapit ako.

“Ano’ng pangalan mo?”

“Maria po.”

“Nasa Internal Audit Department ako.”

Tumango ako.

“Salamat, Maria.”

Huminga siya nang malalim.

Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang folder.

Sa mismong sandaling iyon, tuluyan nang nawalan ng kontrol si Adrian.

“Huwag!”

Muli siyang sumugod.

Ngunit sa pagkakataong ito, agad kong hinawakan ang kanyang pulsuhan.

“Ano ba talaga ang kinatatakutan mo?”

Nagkiskisan ang kanyang mga ngipin.

“Wala akong kinatatakutan.”

“May mga lihim ng kumpanya sa mga dokumentong iyan.”

Napangiti ako nang malamig.

“Lihim ng kumpanya?”

“O lihim mo?”

Muling tumahimik ang buong cafeteria.

Walang nangahas magsalita.

Binuksan ko ang folder.

Ang unang pahina ay ang dokumento ng pagtatalaga kay Adrian bilang pansamantalang executive director.

Ikalawang pahina.

Pagbabago ng access at security permissions ng kumpanya.

Ikatlong pahina.

Listahan ng mga empleyadong binigyan ng espesyal na pagtaas ng sahod.

Ngunit agad kong napansin ang isang bagay.

Halos tatlumpung pangalan sa listahan ay mga kamag-anak o malalapit na kaibigan ni Adrian.

Samantalang maraming matagal nang empleyado ang nabawasan ng benepisyo.

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Unti-unting lumamig ang aking mukha.

May mga kahina-hinalang gastusin para sa mga “business meetings.”

May mga kontratang lampas sa normal na presyo.

May mga bayad sa mga kumpanyang kakatatag pa lamang.

Ngunit lahat ng dokumentong iyon ay may iisang lagda.

Lagda ni Adrian.

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.

“Paano mo ipapaliwanag ang mga ito?”

Bago pa siya makapagsalita, isang matandang manager ang lumapit.

“Sir Gabriel.”

“May gusto akong sabihin.”

Nakilala ko siya agad.

Si Ramon.

Isa siya sa mga unang taong naniwala sa akin noong nagsisimula pa lamang ang resort.

Mahina siyang nagsalita.

“Sa loob ng apat na buwan na wala kayo…”

“Maraming empleyado ang napilitang magbitiw.”

“Lahat ng tumutol kay Adrian ay inililipat o tinatanggal sa trabaho.”

Biglang bumigat ang hangin.

Napakunot-noo si Isabella.

“Mr. Ramon, sumosobra na kayo.”

Mapait siyang ngumiti.

“Sumosobra?”

“Ang anak ko ay walong taon nang nagtatrabaho rito.”

“Dahil lamang tumanggi siyang pumirma sa maling ulat, tinanggal siya sa trabaho.”

“Sumosobra ba ako?”

Natigilan si Isabella.

Mukhang wala siyang alam tungkol dito.

O baka hindi niya kailanman sinubukang alamin.

Muling lumapit si Maria.

May dala pa siyang isa pang folder.

“Sir Gabriel.”

“Mayroon pa po.”

Binuksan ko iyon.

Mga reklamo.

Dose-dosenang reklamo.

May reklamo tungkol sa diskriminasyon sa cafeteria.

May reklamo tungkol sa nepotismo.

May reklamo tungkol sa sapilitang overtime nang walang bayad.

Ngunit ang pinakanakakagulat ay iisa ang nakasulat sa bawat dokumento.

“Naipasa na sa Executive Office.”

Ngunit walang kahit isang sagot.

Walang aksyon.

Walang resulta.

Tumingin ako kay Adrian.

“Ikaw ang humarang sa lahat ng reklamo?”

Hindi siya sumagot.

Ngunit sapat na ang katahimikan niya.

Iyon ang mismong sagot.

Unti-unting nagsimulang magsalita ang mga empleyado.

“Ako rin nagpadala ng reklamo.”

“Kami rin.”

“Tatlong beses kaming nagsumite.”

“Walang nangyari.”

Lumakas nang lumakas ang bulungan.

Naging galit.

Naging sigawan.

Nakita ni Adrian na nawawala na sa kanya ang kontrol.

Mabilis siyang lumingon kay Isabella.

“Isabella.”

“Magtiwala ka sa akin.”

“Lahat ng ginawa ko ay para sa resort.”

Tumingin ako sa kanya.

“Ang pagsasamantala sa tiwala ng iba ay hindi proteksyon.”

Mariin niyang ikinuyom ang kamao.

“Kahit paano, ako ang narito araw-araw.”

“Ikaw?”

“Halos hindi ka nagpapakita rito.”

Maraming tao ang tila napaisip.

Dahil totoo iyon.

Bihira akong naroon.

Karamihan ng oras ko ay ginugol sa paghahanap ng mga investor at business partners sa ibang bansa.

Pinili kong manatili sa likod ng tagumpay.

Hindi ko inakalang ang pagkawala kong iyon ang magiging pagkakataon para may ibang pumalit sa akin.

Ngumiti si Adrian.

May hamon sa kanyang mga mata.

“Kung wala ako…”

“Matagal nang bumagsak ang resort na ito.”

“Alam iyan ng lahat.”

May ilang empleyadong tila nag-aalinlangan.

Ngunit sa mismong sandaling iyon…

May inilabas na USB si Maria.

“Sa tingin ko, dapat makita ito ng lahat.”

Biglang namutla si Adrian.

“Maria!”

Ngunit huli na ang lahat.

Isinaksak niya ang USB sa malaking screen ng cafeteria.

Lumabas ang isang surveillance video.

Sa video, nakaupo si Adrian sa executive office.

May kaharap siyang isang hindi kilalang lalaki.

Nag-uusap sila.

Nagpapalitan ng mga dokumento.

At maya-maya…

May inilapit ang lalaki na isang malaking maleta.

Binuksan iyon ni Adrian.

Punong-puno ng pera ang laman.

Nabigla ang buong cafeteria.

“Diyos ko!”

“Suhol ba iyan?”

“Hindi maaari!”

Namutla si Adrian.

“Hindi!”

“Hindi iyan suhol!”

Tahimik akong tumingin sa screen.

Pagkatapos ay nagtanong.

“Kung hindi suhol…”

“Ano iyon?”

Walang sinuman ang nakahanda sa sumunod na nangyari.

Biglang bumukas ang pinto ng cafeteria.

At pumasok mismo ang lalaking nasa video.

May kasama pa siyang dalawang abogado.

Diretso siyang tumingin kay Adrian.

Malamig ang kanyang boses.

“Panahon na para bayaran mo ang utang mo.”

“Mr. Adrian.”

“Nandito ako para kunin ang pagmamay-ari ng resort na lihim mong isinangla.”

Parang sumabog ang buong lugar.

Nataranta ang lahat.

Nagkagulo ang mga empleyado.

At si Isabella…

Tuluyang natulala.

Parang tumigil ang mundo niya sa isang iglap.