BAHAGI 3: ANG KATOTOHANAN SA LIKOD NG “PLANO”

Hindi ko na maalala kung paano ako nakarating sa ospital.

Ang alam ko lang, buong biyahe ay nanginginig ang mga kamay ko.

Paulit-ulit na pumapasok sa isip ko ang isang tanong.

Paano kung huli na ang lahat?

Paano kung hindi ko na siya makita muli?

Pagdating namin ni Sofia sa ospital, agad kaming tumakbo papunta sa emergency room.

Nakita ko roon ang buong pamilya nila.

Namumula ang mga mata ng mama ni Marco.

Tahimik namang nakatayo ang kuya niyang si Daniel.

At nang makita nila ako, sabay-sabay silang lumingon.

“Samantha!”

Lumapit agad ang mama ni Marco at hinawakan ang kamay ko.

“Salamat at dumating ka.”

Nang marinig ko iyon, lalo akong nasaktan.

Dahil pakiramdam ko, ako ang dahilan kung bakit nangyari ito.

“Ano po ang nangyari?”

Mahina kong tanong.

Huminga nang malalim si Daniel.

“Paalis si Marco papunta sa apartment mo.”

Napatigil ako.

“Sa apartment ko?”

Tumango siya.

“Gusto ka niyang kausapin.”

“Matagal ka na niyang hinahanap.”

“At habang nagmamaneho…”

Hindi na niya tinuloy.

Ngunit sapat na iyon para maunawaan ko.

Parang may malaking bato na bumagsak sa puso ko.

Makalipas ang isang oras, lumabas ang doktor.

“Ligtas na siya.”

Parang nabunutan ng tinik ang lahat.

Ngunit may isa pang balita.

“Kailangan niyang magpahinga nang ilang araw.”

Agad akong tumakbo papunta sa kuwarto niya.

At nang makita ko siya…

Hindi ko napigilang umiyak.

Nakahiga siya.

Maputla.

May benda sa noo.

Ngunit nang marinig niya ang paghikbi ko, dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya.

“Samantha…”

Mahina niyang tawag.

At doon tuluyang bumagsak ang lahat ng pader na itinayo ko sa puso ko.

Lumapit ako.

At mahigpit siyang niyakap.

“Bakit mo ginawa iyon?”

“Ba’t hindi mo na lang ako pinabayaan?”

Ngumiti siya nang mahina.

“Dahil mahal kita.”

Parang tumigil ang oras.

Sa loob ng apat na buwan…

Iyon ang unang pagkakataong narinig ko ang mga salitang iyon mula sa kanya.

“Mahal kita.”

Hindi ko napigilang umiyak lalo.

“Kung mahal mo ako, bakit hindi mo sinabi?”

Tahimik siyang tumingin sa kisame.

Pagkatapos ay dahan-dahang nagsalita.

“Natakot ako.”

“Ikaw?”

Hindi ako makapaniwala.

“Oo.”

Ngumiti siya nang mapait.

“Natakot akong hindi kita mabigyan ng buhay na deserve mo.”

At doon niya ikinuwento ang lahat.

Kung paano bumagsak ang negosyo ng pamilya nila noon.

Kung paano iniwan ng ama niya ang ina niya para sa ibang babae.

Kung paano nakita niyang umiyak gabi-gabi ang mama niya dahil sa pera at pagtataksil.

Mula noon, nangako siya sa sarili niya.

Hindi siya magmamahal hangga’t hindi siya handa.

Hindi siya mag-aasawa hangga’t hindi siya sigurado.

At nang makilala niya ako…

Lalo siyang natakot.

Dahil sa unang pagkakataon, may taong mahalaga sa kanya nang sobra.

At ayaw niyang masaktan ako.

“At ang plano?”

Mahina kong tanong.

Natawa siya.

“Alam kong iyan ang iniisip mo.”

Pagkatapos ay inabot niya ang cellphone niya.

May ipinakita siyang email.

At nang mabasa ko iyon, natulala ako.

Isa iyong kontrata.

Para sa bagong regional director position.

Mas mataas ang suweldo.

Mas mataas ang benepisyo.

At may kasama pang stock options.

“Iyon ang plano.”

“Plano kong makuha ang posisyong ito bago ako humingi ng seryosong relasyon sa’yo.”

Parang may humampas sa akin.

Lahat ng hinala ko.

Lahat ng takot ko.

Lahat pala ay maling akala.

Hindi siya nagplano para lokohin ako.

Nagplano siya para sa kinabukasan naming dalawa.

At sa sandaling iyon, wala na akong ibang nagawa kundi ang umiyak habang nakahawak sa kamay niya.

Ngunit hindi pa doon natatapos ang lahat.

Kinabukasan.

Biglang dumating si Angela sa ospital.

Tahimik ang buong silid.

Lumapit siya sa akin.

At yumuko.

“Sorry.”

Napatigil ako.

“Alam kong mali ang ginawa ko.”

Namumula ang mga mata niya.

“Akala ko kapag nasira ko kayo, magkakaroon pa ako ng pagkakataon.”

“Tanga ako.”

Tahimik akong nakinig.

At sa unang pagkakataon, nakita kong tunay ang pagsisisi niya.

Lumapit si Marco.

At marahan niyang sinabi:

“Panahon na para bitawan mo na ang nakaraan.”

Tumulo ang luha ni Angela.

At tumango siya.

Sa araw na iyon.

Tuluyan na ring natapos ang lahat ng maling akala.