BAHAGI 4: ANG BIRTHDAY NA HINDI KO MAKAKALIMUTAN

Anim na buwan ang lumipas.

Maraming bagay ang nagbago.

Naging regional director si Marco.

Mas naging matatag ang kumpanya nila.

Mas naging malapit ang dalawang pamilya.

At higit sa lahat…

Mas naging matatag kami.

Hindi na kami tulad noon.

Wala nang mga katahimikang puno ng pag-aalinlangan.

Wala nang mga lihim.

Wala nang mga takot na hindi sinasabi.

Natuto kaming mag-usap.

Natuto kaming magtiwala.

At natuto kaming magmahal nang tama.

Dumating ang birthday ko.

Akala ko simpleng hapunan lang ang plano ni Marco.

Gaya ng nakasanayan.

Ngunit nang dumating ako sa beach resort kung saan kami unang nagkaroon ng family gathering…

Napatigil ako.

Punong-puno ng ilaw ang buong lugar.

May mga bulaklak sa magkabilang gilid ng daan.

May live band.

At naroon ang lahat ng mahal ko sa buhay.

Pamilya ko.

Pamilya niya.

Mga kaibigan namin.

Pati si Sofia at ang kuya ko.

Napaluha agad ako.

“Marco…”

Ngunit ngumiti lang siya.

“Saglit lang.”

Pagkatapos ay hinawakan niya ang kamay ko.

At dinala ako sa gitna ng hardin.

Biglang tumahimik ang lahat.

Huminto ang musika.

At saka siya lumuhod.

Tuluyan akong natulala.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makapagsalita.

At lalong hindi ako makapaniwala.

Kinuha niya ang isang maliit na kahon.

Ang parehong uri ng kahon na minsang naging dahilan ng pinakamalaking hindi pagkakaunawaan sa buhay ko.

Ngunit ngayon…

Alam kong iba na ang laman nito.

“Samantha.”

Namamaos ang boses niya.

“Sa loob ng apat na buwan, ikaw ang humabol sa akin.”

Natawa ang lahat.

At napangiti rin ako habang umiiyak.

“Ngayon…”

“Ako naman ang hahabol sa’yo habang buhay.”

Lalong dumami ang luha ko.

“Mahal kita.”

“At ayoko nang maghintay pa.”

“Pakakasalan mo ba ako?”

Parang tumigil ang mundo.

At pagkatapos ng lahat ng pinagdaanan namin…

Iisa lang ang sagot ko.

“Oo.”

Naghiyawan ang lahat.

Nagpalakpakan.

Nagyakapan.

At sa wakas, isinuot niya sa daliri ko ang singsing.

Habang nakatingin ako sa kanya, bigla kong naalala ang gabing muntik nang masira ang lahat.

Ang larawan.

Ang mensahe.

Ang maling akala.

Ang sakit.

Kung minsan, akala natin tapos na ang kuwento kapag nasaktan tayo.

Pero minsan…

Ang sakit pala ay simula lamang ng mas magandang kabanata.

Makalipas ang isang taon.

Ikinasal kami sa parehong simbahan na nasa larawan noon.

Ang larawang minsang sumira sa puso ko.

Ngayon ay naging simbolo ng pinakamasayang araw ng buhay ko.

Habang naglalakad ako sa pasilyo ng simbahan suot ang puting damit pangkasal, nakita ko si Marco sa dulo.

Nakatingin siya sa akin.

Parang ako pa rin ang pinakamagandang babae sa mundo sa paningin niya.

At nang magtagpo ang mga mata namin…

Ngumiti siya.

Ang parehong ngiting minsan ay napakalayo sa akin.

Ngayon ay akin na habambuhay.

At sa wakas, naunawaan ko ang isang bagay.

Hindi mahalaga kung gaano katagal mong hinabol ang isang tao.

Kapag kayo talaga ang nakatakda para sa isa’t isa…

Darating din ang araw na pareho na kayong maglalakad sa iisang direksyon.

Magkasabay.

Magkahawak-kamay.

Habang-buhay.