Naalala ng Tagapaghatid ang Pulseras na may Kampanilya, Ngunit Hindi Kay Nika ang Kodigong Nagbukas sa Pinto
Bahagi 2: Naalala ng Tagapaghatid ang Pulseras na may Kampanilya, Ngunit Hindi Kay Nika ang Kodigong Nagbukas sa Pinto
Kumapit ang malamig na hangin sa batok ni Nika habang nananatiling nakabukas ang pinto ng Room 1207 sa monitor.
Paulit-ulit iyong isinara at binuksan ng guwardiya sa footage.
Kumatok ang staff.
Bumukas ang pinto mula sa loob.
Pumasok ang tray.
Sumara ang pinto.
Walang mukha. Walang paa. Walang anino.
“Sandali,” sabi ni Mira.
Hindi na kasingtatag ang boses nito.
Lumabas si Mira ng security room habang hawak ang cellphone. Naiwan si Nika sa harap ng monitor, nakapulupot ang mga daliri sa sariling pulsuhan.
Pinatigil niya ang video sa eksaktong sandaling bumukas ang pinto.
“Puwede bang liwanagan?” tanong niya.
Sinubukan ng guwardiya. Lalong lumabo ang loob ng kuwarto. Naging butil-butil na itim ang siwang sa likod ng pinto.
“May ibang camera ba sa hallway?”
“Sa elevator lang po ang isa.”
“May camera sa loob ng kuwarto?”
Mabilis na umiling ang guwardiya.
“Wala po. Bawal po iyon.”
Alam ni Nika. Kailangan lang niyang marinig.
Tiningnan niya ang oras sa cellphone. Lumipas na ang oras ng pagpunta niya sa airport. Kahit tumakbo siya palabas noon, hindi na siya aabot sa flight.
Hindi na rin iyon ang pinakamalaking problema niya.
Bumalik si Mira makalipas ang ilang minuto.
“Papunta na rito ang staff na naghatid.”
“Gaano katagal?”
“Nakatira siya malapit. Mga labinlimang minuto.”
“Sabihin mong magmadali.”
Hindi sumagot si Mira. Humarap ito sa guwardiya.
“I-save mo ang dalawang clip. Huwag munang ipadala kahit kanino.”
Napatingin si Nika sa kaniya.
“Bakit?”
“Para sa incident report.”
“O para walang ibang makakita?”
Napakagat sa loob ng pisngi si Mira. “Hindi namin itinatago ang footage.”
“Kanina, sinasabi ninyong system ang ebidensiya. Ngayon, ayaw ninyong palabasin ang ebidensiya.”
“Sinusunod ko pa rin ang proseso.”
“May nagbukas ng pinto habang natutulog ako. Hindi na lang ito tungkol sa bayarin.”
Napatingin si Mira sa monitor.
Sa unang pagkakataon, hindi nito ipinagtanggol ang hotel.
***
Dumating si Sol na gusot ang buhok at nakasuot ng kupas na itim na kamiseta. Halatang nagmadali siyang bumalik. May bakas pa ng unan sa isang pisngi.
Pagpasok sa security room, agad niyang nakita ang naka-freeze na larawan ng service cart sa monitor.
Huminto siya sa pintuan.
“Bakit po?”
“Ano ang naaalala mo sa delivery sa Room 1207?” tanong ni Mira.
Tumingin si Sol kay Nika, saka bumalik kay Mira.
“Na-log ko naman po lahat.”
“Huwag ang log. Ang naaalala mo.”
Kinuskos ni Sol ang mga palad niya sa pantalon.
“Isang set noong una. Dalawang set noong pangalawa.”
“May kumausap ba sa iyo?”
Umiling si Sol.
“Babae ba o lalaki?”
“Hindi ko po nakita.”
Lumapit si Nika.
“Ako ba ang tumanggap?”
Nagtagpo ang mga mata nila. Agad ding umiwas ng tingin si Sol.
“Hindi ko po masabi, ma’am.”
“Pero may tumanggap.”
“Opo.”
“Ikuwento mo.”
Pinindot ng guwardiya ang play.
Napanood ni Sol ang sarili niyang huminto sa labas ng Room 1207. Nang bumukas ang pinto sa video, napahawak siya sa likod ng isang bakanteng upuan.
“Ganiyan po talaga,” mahina niyang sabi. “Hindi siya lumabas.”
“Sino?” tanong ni Nika.
“Ang nasa loob.”
“Ano ang sinabi niya?”
“Wala po.”
“Paano mo nalaman na puwede mong ipasok ang tray?”
“May kamay.”
Napatigil si Nika.
Sa monitor, natatakpan ng service cart ang bahaging malapit sa siwang ng pinto.
“Kamay lang ang nakita mo?”
“Opo. Lumabas nang kaunti. Sumenyas na ipasok ko ang pagkain.”
“Bakit hindi nakikita sa camera?”
“Mas mababa po sa ibabaw ng cart.”
“Anong itsura?”
Hindi agad sumagot si Sol.
Ibinaba nito ang tingin sa sahig. Gumalaw ang lalamunan niya bago muling nagsalita.
“Maputla po.”
“Babae?”
“Parang babae po.”
“Hawak ba niya ang pinto?”
“Hindi ko nakita.”
“May suot bang singsing? Relo? Peklat?”
Lalong humigpit ang kapit ni Sol sa upuan.
“May pulseras.”
Napatingin si Mira sa kaniya.
“Anong pulseras?”
Isinara ni Sol ang isang kamay sa pulsuhan niya, na para bang naroon pa rin ang nakitang alahas.
“Pilak po. Manipis. May maliliit na kampanilya.”
Hindi sinasadyang napatingin si Nika sa sariling mga kamay.
Wala siyang pulseras. Hindi siya nagsusuot ng anumang alahas kapag natutulog. Isang simpleng relo lang ang dala niya, at nasa loob iyon ng bag mula pa kagabi.
“Itong kamay ba?” Itinaas niya ang kanan.
“Hindi ko po alam.”
“Pero sigurado kang may pulseras?”
Tumango si Sol. “Tumunog po nang iniabot ko ang tray.”
“Bakit hindi mo isinulat sa report?”
“Wala naman pong kakaiba sa delivery noon.”
“Kamay lang ang lumabas sa madilim na kuwarto. Hindi nagsalita ang guest. Hindi mo nakita ang mukha. Hindi kakaiba iyon?”
Namutla si Sol.
“Maraming guest ang ayaw magpakita, ma’am. Minsan naka-towel lang. Minsan tulog ang kasama. Hindi na kami nagtatanong.”
“Dalawang beses kang bumalik.”
“Opo.”
“Iisang kamay?”
Nag-atubili si Sol.
“Iisang pulseras.”
Naramdaman ni Nika ang pagbigat ng kaniyang tuhod. Umupo siya sa bakanteng silya nang hindi inaalis ang tingin kay Sol.
“Bakit tatlong set?”
“Hindi ko po alam. Nasa order slip lang.”
“Saan galing ang order?”
“Sa room phone po ang sabi sa kitchen.”
“May narinig ka bang boses?”
“Hindi po ako ang sumagot.”
“Pero noong nasa pinto ka, wala talagang nagsalita?”
“Wala.”
Napakurap si Sol. Unti-unting nawala ang kulay sa mukha nito.
“May narinig lang po ako.”
“Ano?”
“Ting.”
Napatigil ang lahat.
Itinaas ni Sol ang daliri, saka marahang ginalaw iyon na parang inuuga ang maliit na bagay.
“Isang mahinang tunog ng kampanilya. Noong unang delivery, isang beses. Noong pangalawa, dalawang beses.”
Eksaktong dami ng mga tray.
Tumayo si Nika.
“Wala akong pulseras na ganoon.”
Hindi sumagot si Mira. Lumapit ito sa computer sa kabilang mesa at nagbukas ng access records.
“May log ba kapag binuksan ang pinto mula sa loob?” tanong ni Nika.
“Hindi,” sagot ni Mira. “Pero makikita kung anong key card ang huling ginamit sa labas.”
Mabilis na nag-type si Mira. Lumitaw ang listahan ng oras at mga code sa screen.
Nakita ni Nika ang pangalan niya sa check-in record.
NIKA ALVERO — GUEST KEY ISSUED.
Kasunod niyon ang oras nang pumasok siya sa kuwarto kagabi.
10:38 p.m. — GUEST KEY ACCESS.
Pagkatapos ay may ibang entry.
1:08 a.m. — OVERRIDE ACCESS.
Napalapit si Nika.
“Ano iyan?”
Hindi sumagot si Mira. Binuksan nito ang detalye ng entry.
Walang pangalan ng staff.
Walang ID number.
Isang maikling code lang ang nakalagay.
“Hindi ginamit ang key card ko,” sabi ni Nika.
“Hinding-hindi,” sagot ni Mira.
Napatingin si Nika sa kaniya. “Ano ang override access?”
“Master code. Para sa emergency o maintenance.”
“Kanino ang code?”
Muling nag-type si Mira. Umikot nang ilang segundo ang maliit na icon sa screen. Pagkatapos, lumitaw ang pulang mensahe.
CODE RETIRED.
Humigpit ang panga ni Mira.
“Kailan pa retired?”
Binuksan nito ang archive.
Nanatiling tahimik si Sol sa tabi ng pinto. Halos hindi na ito humihinga.
“Pitong taon na,” sabi ni Mira.
Parang lumiit ang security room.
“Kung retired na, paano nagamit kagabi?” tanong ni Nika.
“Hindi dapat puwede.”
“Pero nakalagay diyan.”
“Oo.”
“May staff bang puwedeng mag-activate ulit?”
“Hindi nang walang admin record.”
“May record ba?”
Wala nang naisagot si Mira.
Lumapit ang guwardiya mula sa hallway monitor.
“Ma’am, may isa pa pong camera.”
Itinuro nito ang maliit na screen sa dulo. Kuha iyon mula sa tapat ng elevator. Kita ang mahabang hallway patungo sa Room 1207, ngunit hindi abot ang mismong pinto.
Ibinalik ng guwardiya ang oras sa 1:08 a.m.
Walang tao sa hallway.
Pagsapit ng 1:09, kumislap ang ilaw sa kisame.
May lumabas na babae mula sa gilid ng frame.
Mabagal ang lakad nito.
Nakasuot ito ng maluwag na asul na pantulog. Mahaba ang buhok. Nakayuko ang mukha.
“Hindi ako iyan,” bulong ni Nika.
Hindi tumigil ang babae sa elevator. Dumiretso ito sa hallway patungo sa Room 1207.
Sinundan iyon ng camera hanggang sa bahaging nawawala sa frame.
“May service exit ba roon?” tanong ni Nika.
Umiling si Mira.
“Fire stairs?”
“Nasa kabilang dulo.”
“Anong pinto ang pinakamalapit?”
“Room 1205.”
Ngunit hindi pumasok ang babae sa Room 1205.
Dumaan lamang ito sa tapat niyon. Nagpatuloy sa dingding na walang elevator, hagdan, o likuan.
Pagkatapos—nawala.
Hindi kumislap ang video. Walang putol ang oras.
Isang hakbang, naroon pa ang babae.
Sa sumunod, bakante na ang hallway.
Pinabalik ni Mira ang footage. Muli nila iyong pinanood.
Sa ikatlong ulit, bahagyang iniangat ng babae ang isang kamay.
Kumislap sa pulsuhan nito ang pilak.
Napaatras si Sol.
Mula sa speaker ng monitor, sa ilalim ng ugong ng aircon, umalingawngaw ang isang napakahinang tunog.
Ting.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)