Muling Lumitaw ang Lumang Rekord ng Camera, At Isang Kupas na Nameplate ang Nagtulak kay Mira na Tumawag sa Pulis
Bahagi 4: Muling Lumitaw ang Lumang Rekord ng Camera, At Isang Kupas na Nameplate ang Nagtulak kay Mira na Tumawag sa Pulis
Kumapit ang malamig na tunog sa batok ni Nika.
Ting.
Hindi iyon galing sa mesa. Hindi rin sa hallway.
Nanggaling iyon sa ilalim ng minibar.
Sabay-sabay silang napalingon sa mababang kabinet sa tapat ng banyo. Bahagyang nakausli ang isang paa nito sa carpet. Madilim ang siwang sa ilalim.
“Ano’ng nasa loob niyan?” tanong ni Nika.
“Mga inumin lang,” sagot ni Mira.
“Hindi sa loob. Sa ilalim.”
Lumuhod ang guwardiya at itinapat ang ilaw ng cellphone sa siwang.
May kumislap.
“May bakal,” sabi nito.
Kinuha nito ang metal tool, saka marahang isinungkit ang bagay. Kumaskas iyon sa sahig bago tuluyang lumabas.
Isang manipis na pulseras na pilak.
May tatlong maliliit na kampanilyang nakakabit dito.
Napaatras ang guwardiya.
Hindi gumalaw si Nika. Nakatitig lamang siya sa pulseras na nasa dulo ng metal tool.
Ito ang inilarawan ni Sol.
Ang kamay na tumanggap sa mga tray ay may suot na ganitong pulseras.
“Hindi sa akin iyan,” sabi ni Nika.
“Alam ko,” mahina ang sagot ni Mira.
Ibinaba ng guwardiya ang pulseras sa ibabaw ng malinis na tuwalya. Hindi tumunog ang mga kampanilya. Tuyo ang pilak, ngunit may maitim na marka sa isang bahagi, na para bang matagal iyong naipit sa makitid na lugar.
Muling lumuhod si Nika.
“May isa pa.”
Sa ilalim ng minibar, may parihabang papel na halos kakulay na ng carpet. Inabot niya iyon gamit ang dulo ng ballpen.
“Hintayin natin ang pulis,” sabi ni Mira.
“Kanina mo pa sinasabi kung ano ang dapat hintayin.”
“Ebidensiya na ito.”
“Ebidensiya rin ang mga tray. Ebidensiya rin ang code. Pero gusto ninyo akong pagbayarin.”
Napatikom si Mira.
Maingat na hinila ni Nika ang papel palabas.
Tag iyon ng bagahe. Kupas na ang dating puting karton. May lumang logo ng Baybayin Grand sa sulok—kapareho ng logo sa mensaheng nasa ilalim ng bangkang papel.
May bahagi nang napunit. Halos nabura na rin ang sulat-kamay.
Ngunit nabasa pa rin ni Nika ang tatlong letra.
LIA.
Napahawak si Mira sa pinto ng banyo.
“Kilala mo ang pangalang iyan,” sabi ni Nika.
Hindi sumagot si Mira.
Tumayo si Nika. “Sino si Lia?”
“Hindi rito.”
“Dito ko nakita ang pangalan niya.”
“Kailangan nating bumaba.”
“Hindi ako aalis hangga’t hindi mo sinasabi kung sino siya.”
“Hindi ligtas dito.”
“Ngayon mo lang naisip?”
Lumakas ang ugong ng aircon. Gumalaw nang bahagya ang kurtina kahit sarado ang bintana.
Nakatitig si Mira sa kupas na tag.
May takot sa mga mata nito, ngunit may iba pa roon. Pagkilala. Isang bagay na matagal nang narinig at piniling huwag tanungin.
“May lumang incident file,” sabi nito.
“Anong incident?”
“Hindi ko nabasa nang buo.”
“Pero alam mong may koneksiyon sa 1207.”
Tumingin si Mira sa guwardiya. “Dalhin mo ang litrato ng mga ebidensiya. Huwag mong gagalawin ang pulseras at tag. Isara natin ang kuwarto.”
“Huwag ninyong iiwan dito,” sabi ni Nika.
“Masisira ang chain of custody kapag dinala natin.”
“May chain of custody ba nang mawala si Lia?”
Parang sinampal si Mira sa katahimikan.
Nanginginig ang kamay nito nang kunin ang cellphone.
“Kukunan ko muna,” sabi nito.
Kinunan ni Mira ang pulseras, tag, minibar, at buong sahig. Sunod nitong tinawagan ang security room.
“Sol, huwag kang aalis. I-save mo lahat ng footage ngayong gabi. Gumawa ka ng dalawang kopya.”
May sinabi si Sol sa kabilang linya.
“Hindi, huwag mong i-overwrite kahit isang minuto. Papunta kami.”
Ibinalik ni Mira ang tingin kay Nika.
“May dapat kang makita.”
***
Hindi na isinara ni Nika ang maleta.
Dinala niya iyon pababa kasama ang laptop bag at mahahalagang dokumento. Ayaw niyang may maiwan kahit panyo sa Room 1207.
Nang lumabas silang tatlo, inilapat ng guwardiya ang temporary seal sa pinto. Kinunan iyon ni Nika ng video mula simula hanggang dulo.
Sa elevator, walang nagsalita.
Nakatitig si Nika sa repleksiyon nila sa makintab na pinto. Maputla si Mira. Mahigpit ang hawak nito sa cellphone. Sa pagitan nila, yakap ng guwardiya ang maleta na para bang ayaw nitong tumingin sa sariling mga kamay.
Pagdating sa ibaba, dumiretso sila sa maliit na opisina sa likod ng front desk.
Binuksan ni Mira ang isang lumang cabinet. Nasa pinakailalim ang kahong kulay abo na may label na:
ARCHIVED INCIDENTS — INTERNAL.
“Bakit hindi nasa digital system?” tanong ni Nika.
“May mga lumang file na hindi na-scan.”
“Hindi na-scan o ayaw i-scan?”
Hindi sumagot si Mira.
Isa-isa nitong inalis ang makakapal na folder. May maintenance report, reklamo sa ingay, nawawalang gamit, at sirang elevator.
Sa ilalim ng lahat, may manipis na folder na walang opisyal na label.
May sulat lamang sa gilid.
1207 — LUNTIAN FOODS SUMMIT.
Napahinto si Mira.
“Buksan mo,” sabi ni Nika.
Umupo si Mira sa mesa. Maingat nitong itinaas ang takip ng folder.
Nasa unang pahina ang photocopy ng registration card.
Pangalan ng bisita: Lia.
Kuwarto: 1207.
Layunin ng pananatili: Luntian Foods Summit.
May petsa sa ibaba. Pitong taon na ang nakalipas.
Katabi ng form ang lumang litrato para sa event ID. Bata pa ang babaeng naroon, marahil kaedad ni Nika. Mahaba ang itim na buhok nito. Nakangiti ito nang kaunti, ngunit halatang pagod ang mga mata.
Sa pulsuhan nito, may manipis na pulseras.
Tatlong maliliit na kampanilya.
Napalunok si Nika.
“Iyan siya.”
Dumating si Sol mula sa security room. Huminto ito sa pinto nang makita ang litrato.
“Ang kamay,” bulong nito. “Iyan po ’yong pulseras.”
Pinaupo ito ni Mira. “Sabihin mo lang ang sigurado ka.”
“Parehong-pareho. Tatlong kampanilya. May maitim na tali sa tabi ng clasp.”
May maitim ngang hibla sa tabi ng lock ng pulseras sa litrato.
Binaligtad ni Mira ang susunod na pahina.
Nandoon ang maikling incident summary.
Hindi bumalik si Lia sa event kinabukasan. Naiwan ang ilan nitong gamit sa kuwarto, ngunit wala ang maleta at ID. Sinabi ng hotel na posibleng umalis ito nang hindi nag-check out.
Walang nakasulat tungkol sa pulseras.
Wala ring paliwanag kung bakit naiwan ang registration card sa internal folder.
“Hinahanap ba siya ng pamilya?” tanong ni Nika.
May isa pang pahina. Photocopy iyon ng liham na humihingi ng kopya ng CCTV, lock logs, at listahan ng staff na pumasok sa Room 1207.
Sa ibaba, may sagot ang dating pamunuan.
Nagkaroon umano ng camera malfunction sa bahaging iyon ng hallway. Walang nakitang kahina-hinalang pagpasok. Ipinapalagay na kusang umalis ang bisita.
“Kusang umalis,” ulit ni Nika. “Pero naiwan ang mga gamit niya?”
“Nakasaad dito na maleta lang ang nawala,” sabi ni Mira.
Ipinakita ni Nika ang litrato ng tag na nakita sa ilalim ng minibar.
“Naroon pa ang luggage tag niya. Kung dinala niya ang maleta, bakit naiwan iyan sa ilalim ng kabinet?”
Hindi sumagot si Mira.
Kinuha nito ang huling papel sa folder.
Maintenance order.
ROOM 1207 — TEMPORARY CLOSURE, THREE MONTHS.
Dahilan: electrical rewiring at lock replacement.
Tatlong buwan.
Napahawak si Nika sa gilid ng mesa. “Hindi normal na maintenance ang tatlong buwan para sa isang lock.”
“Hindi,” sabi ni Mira.
“Bakit binuksan ulit?”
“Walang paliwanag.”
“Bakit hindi mo alam ito?”
“Limang taon pa lang akong manager. Sinabi sa akin na nagkaroon lang ng renovation sa floor.”
“Tinanggap mo iyon.”
Napatingin si Mira sa litrato ni Lia.
“Oo.”
Walang depensa sa boses nito.
Wala ring paliwanag.
Isang tahimik na pag-amin lamang.
“Nasaan ang lumang CCTV?” tanong ni Nika.
“Sabi sa report, sira.”
“Hindi iyon ang tanong ko. Nasaan ang recording?”
Tumayo si Mira at lumapit sa pinto.
“May archive server sa security room. Inilipat doon ang ilang lumang backup bago palitan ang system. Pero kung pitong taon na—”
“Hanapin natin.”
***
Masikip ang security room nang bumalik silang apat.
Nasa gilid si Nika, katabi ang maleta niya. Umupo si Sol sa harap ng main console. Nasa likod nito si Mira. Nanatili sa pinto ang guwardiya.
Ipinakita ni Mira ang petsa sa incident file.
“Search mo ang archive.”
Nag-type si Sol. Umikot nang matagal ang loading icon.
Lumabas ang listahan ng folders. Marami ang walang pangalan. Ang iba ay puro numero. May ilang file na corrupted.
“Hapon lang ang meron,” sabi ni Sol. “Walang lampas alas-onse.”
“Hanapin mo ang maintenance backup,” sabi ni Mira.
“Wala pong folder na gano’n.”
Lumapit si Nika sa monitor. “Ano ’yang may red mark?”
May maliit na file sa ibaba. Hindi tugma ang pangalan nito sa format ng iba.
1207_INT_0112.
Nanigas ang daliri ni Mira sa likod ng upuan.
“INT,” sabi nito. “Internal transfer.”
“Anong ibig sabihin?” tanong ni Nika.
“May staff na manu-manong naglipat ng file.”
Binuksan ni Sol ang video.
Itim muna ang screen.
Pagkaraan ng ilang segundo, lumitaw ang hallway ng ikalabindalawang palapag.
Mas madilim ang carpet. Luma ang mga ilaw. Pareho pa rin ang ayos ng mga pinto.
Nasa sulok ang timestamp.
1:12 A.M.
Walang service cart. Walang bisita.
Biglang nag-flicker ang monitor.
Sabay na namatay ang ilaw sa security room.
Napasinghap si Sol. Kumapit si Nika sa hawakan ng maleta.
Bumalik agad ang kuryente.
Ngunit hindi na hawak ni Sol ang mouse.
Kusang tumatakbo ang video.
Sa lumang hallway, bumukas ang pinto ng service elevator.
May lumabas na tao.
Nakauniporme ito ng manager—madilim na blazer, tuwid na palda, nameplate sa kaliwang dibdib. Nakatalikod ito sa camera habang naglalakad patungo sa Room 1207.
May hawak itong maliit na keypad device.
“Override programmer,” sabi ni Mira.
Huminto ang tao sa harap ng kuwarto. Isinaksak nito ang device sa lock panel.
Lumabas sa ibabang bahagi ng video ang access record.
INTERNAL OVERRIDE — ACCEPTED.
Bumukas ang pinto.
Hindi lumabas si Lia.
Hindi rin lumingon ang taong nakauniporme.
Pumasok lamang ito sa Room 1207, saka marahang isinara ang pinto.
Tumalon ang timestamp nang labingwalong minuto.
Muling bumukas ang pinto.
Lumabas ang taong nakauniporme habang may hinihilang maleta.
Sa isang kamay nito, nakalaylay ang asul na tela.
Kapareho ng kulay ng damit ng babaeng nakita nila sa camera.
“Pause,” sabi ni Nika.
Hindi gumalaw si Sol.
“Hindi ako ang nagpapatakbo.”
Kusang huminto ang video.
Eksaktong nakaharap nang bahagya sa camera ang taong nakauniporme. Malabo ang mukha. Puno ng static ang mga mata at bibig.
Ngunit mas malinaw ang dibdib.
May nameplate.
Sumandal si Mira sa console. Halos dumikit ang mukha nito sa monitor.
Unti-unting nawala ang kulay sa pisngi nito.
“Kilala mo?” tanong ni Nika.
Hindi sumagot si Mira.
Pinindot nito ang zoom. Lalong nagaspang ang larawan, ngunit lumitaw ang unang titik ng pangalan. Kasunod ang mahabang apelyidong nakita ni Mira sa lumang duty roster sa loob ng folder.
Napaatras ito.
“Siya ang pumirma sa report,” bulong ni Mira. “Siya rin ang nagdeklara na kusang umalis si Lia.”
Kinuha ni Mira ang cellphone.
Hindi na nito tinawagan ang hotel owner. Hindi rin ang legal department.
Direkta nitong dinial ang emergency hotline.
“Pulis po,” sabi ni Mira, nanginginig ang boses ngunit malinaw ang bawat salita. “Nasa Baybayin Grand kami. May ebidensiya kami tungkol sa isang pitong taon nang pagkawala.”
Napatingin ito kay Nika, saka sa nakapirming likod ng taong nakauniporme sa monitor.
“At posibleng may taong sadyang nagbaon nito.”
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)