Tatlong Bakanteng Tray ang Nasa Kuwartong Nakakandado, Habang Isang Lumang Sulat ang Tumangging Magpa-Check Out
Bahagi 3: Tatlong Bakanteng Tray ang Nasa Kuwartong Nakakandado, Habang Isang Lumang Sulat ang Tumangging Magpa-Check Out
Nanigas ang mga daliri ni Nika sa ibabaw ng mesa nang muling tumunog ang maliit na kampanilya mula sa speaker.
Ting.
Pinahinto ng guwardiya ang video.
Walang nagsalita.
Nakatingin pa rin si Sol sa bakanteng bahagi ng hallway. Nakasandal ito sa pinto, tila handang tumakbo kapag muling lumitaw ang babaeng nakaasul.
“Gusto kong lumipat ng kuwarto,” sabi ni Nika.
Agad na tumango si Mira. “Ililipat ka namin.”
“Ngayon din.”
“Oo.”
“At hindi ako babalik sa 1207 nang mag-isa.”
Hindi agad sumagot si Mira.
“Hindi ka namin pababalikin nang mag-isa.”
“Kukunin ko ang mga gamit ko. Sasama ka.”
Napatingin si Mira sa monitor. “Puwedeng ang guwardiya na lang—”
“Ikaw ang nagsabing bayaran ko muna ang tatlong order bago kayo mag-imbestiga.”
Napahigpit ang hawak ni Mira sa cellphone.
“Sumama ka,” ulit ni Nika. “Tingnan mo mismo kung ano ang pinagtatanggol ng system ninyo.”
Tumayo si Sol mula sa pinto.
“Ma’am, hindi ko na po kailangang—”
“Ikaw, manatili ka rito,” sabi ni Mira. “Huwag kang aalis hangga’t hindi tapos ang incident report.”
Halatang gusto itong tutulan ni Sol, ngunit tumango rin ito.
Kumuha ng master key ang guwardiya. Naunang lumabas si Mira ng security room. Sumunod si Nika, kahit parang may mabigat na kamay na humihila sa kaniya pabalik.
Sa elevator, pinindot ng guwardiya ang ikalabindalawang palapag.
Nakatitig si Nika sa papataas na mga numero.
8.
9.
10.
“May bakante kayong ibang kuwarto?” tanong niya.
“Mayroon sa ikasiyam,” sagot ni Mira. “Doon ka namin ililipat.”
“May access ba roon ang retired code?”
“Hindi ko pa alam.”
Napalingon si Nika.
Hindi umiwas ng tingin si Mira ngayon.
“Hindi kita lolokohin,” dagdag nito. “Hindi ko alam kung paano gumana ang code.”
11.
Napahawak si Nika sa kaniyang bag, saka naalalang naiwan pala iyon sa loob ng 1207. Cellphone lang ang dala niya. Pati wallet, laptop, passport, at gamot niya ay naroon pa.
Lahat ng kailangan niya para makaalis ay nasa kuwartong ayaw na niyang pasukin.
Tumunog ang elevator.
Pagkabukas ng pinto, malamig na hangin ang sumalubong sa kanila.
Hindi iyon karaniwang lamig ng aircon. Kumapit iyon sa mamasa-masang balat ni Nika, dumaan sa manggas, saka sumiksik sa mga buto niya.
Tahimik ang hallway.
Nagniningning ang sahig sa ilalim ng mapuputing ilaw. Nakatayo sa magkabilang gilid ang magkakaparehong pinto, sarado at walang galaw.
Doon sa dulo, hindi kita ang Room 1207.
Iyon din ang bahaging nilakaran ng babaeng nakaasul.
Humakbang ang guwardiya palabas. Sumunod si Mira.
Nanatili si Nika sa loob ng elevator.
Napalingon si Mira. “Nika?”
“Tingnan mo muna ang hallway.”
“Tinitingnan ko.”
“Hindi. Tingnan mo kung may tao.”
Sinipat ng guwardiya ang magkabilang dulo. “Wala po.”
Pinanatili ni Nika ang isang kamay sa pagitan ng mga pinto ng elevator.
“Kapag may nangyari, huwag ninyong sasabihing gawa-gawa ko lang.”
Bahagyang bumaba ang tingin ni Mira.
“Hindi ko na sasabihin iyon.”
Doon lamang lumabas si Nika.
***
Lalong lumamig habang papalapit sila sa Room 1207.
Walang service cart sa labas. Walang baso, plato, o kahit maliit na piraso ng pagkain sa carpet.
Huminto ang guwardiya sa harap ng pinto.
Nakasindi ang berdeng ilaw sa electronic panel. Nag-beep ang master key nang idikit nito.
Hinawakan ng guwardiya ang doorknob.
Hindi bumukas ang pinto.
“Bakit?” tanong ni Nika.
Muling sinubukan ng guwardiya. Gumalaw nang kaunti ang pinto, saka huminto na parang may humatak mula sa loob.
“Naka-chain,” sabi nito.
“Hindi chain,” sagot ni Nika. “Safety latch.”
Lumapit siya. Sa manipis na siwang, nakita niya ang bakal na kawit na nakakabit pa rin sa loob.
Nanuyo ang kaniyang lalamunan.
“Iyan ang sinasabi ko.”
“Ano?” tanong ni Mira.
“Ikinabit ko iyan bago ako natulog.”
“Baka ikinabit mo ulit pagkagising.”
“Hindi ko tinanggal.”
Napatingin si Mira sa guwardiya.
“Sigurado bang bumukas ang pinto sa footage?” tanong nito.
“Opo.”
“Baka ibang oras ang—”
“Pareho ang room number, oras, at delivery,” putol ni Nika. “Nakita mo.”
Walang sumagot.
Ipinasok ng guwardiya ang isang manipis na metal tool sa siwang. Ilang segundo nitong ginalaw ang latch bago iyon kumalas.
Lalong bumukas ang pinto.
Hindi agad pumasok si Nika.
Nakasara ang makapal na kurtina sa loob. Patay ang ilaw. Umaandar ang aircon, ngunit masyadong tahimik ang ugong nito.
At may amoy.
Hindi bulok. Hindi rin matapang.
Amoy iyon ng basang papel na matagal na naitago sa kahon.
Binuksan ng guwardiya ang ilaw.
Nasa tabi ng kama ang maleta ni Nika. Nakasara pa rin iyon. Nasa mesa ang laptop bag niya. Nandoon din ang sapatos na hinubad niya bago matulog.
Mukhang walang ginalaw.
Maliban sa tatlong tray.
Nasa ibabaw ng mahabang mesa ang mga iyon, magkakatabi.
Bakante ang mga plato. Walang mumo. Walang mantsa ng sarsa. Malinis pati ang mga kubyertos, na para bang hindi kailanman ginamit.
Dahan-dahang pumasok si Mira.
“Hindi ito posible.”
Naiwan si Nika sa may pinto. “Ano na naman ang hindi posible?”
“Dapat kinuha na ng morning service ang mga tray.”
“Hindi iyan ang tinatanong ko.”
Tiningnan ni Mira ang tatlong takip na nakasalansan sa gilid.
“May kumain ba talaga?”
Lumapit ang guwardiya sa mesa. “Baka hinugasan sa banyo ang mga plato.”
“Tatlong meal set iyon,” sabi ni Nika. “May sauce, tinapay, dessert. Sino ang kakain nang walang maiiwang kahit isang mumo?”
Walang sagot ang guwardiya.
Napansin ni Nika ang tatlong puting bagay sa pagitan ng mga plato.
Mga napkin.
Maingat na nakatupi ang bawat isa. Matulis ang harap, mataas ang gitna, pantay ang magkabilang gilid.
Mukha silang maliliit na bangkang papel.
“Hindi ganiyan ang tiklop ng restaurant namin,” sabi ni Mira.
Lumapit si Nika. Nanginginig ang dulo ng mga daliri niya, ngunit hindi na siya huminto.
Tatlong tray. Tatlong bangka.
Tatlong bagay na pumasok sa kuwartong naka-latch mula sa loob.
Gamit ang dulo ng kutsara, marahan niyang itinulak ang unang bangka.
Walang laman sa ilalim.
Ganoon din ang pangalawa.
Nang maitulak niya ang pangatlo, may nalaglag na maliit na piraso ng papel.
Kumapit iyon sa basang gilid ng isang baso.
Hindi kapareho ng puting stationery na nasa desk. Kupas na cream ang kulay nito. May manipis na gintong guhit sa itaas at lumang logo ng Baybayin Grand—mas maliit ang araw, mas makapal ang mga titik.
Biglang napalapit si Mira.
“Saan mo nakuha iyan?”
“Nasa ilalim ng napkin.”
“Huwag mong hawakan.”
Huli na.
Kinuha ni Nika ang papel. Malamig at mamasa-masa iyon, na para bang kagagaling lamang sa basang bulsa.
May sulat-kamay sa gitna.
Hindi pantay ang itim na tinta. May ilang letrang halos nabura, ngunit malinaw pa rin ang pangungusap.
HUWAG N’YO AKONG I-CHECK OUT.
Napahawak si Mira sa gilid ng mesa.
“Anong problema?” tanong ni Nika.
Hindi sumagot si Mira.
“Mira.”
“Lumang stationery iyan.”
“Gaano kaluma?”
“Hindi ko alam.”
“Sinungaling.”
Mabilis na napatingin si Mira sa kaniya.
“Nakilala mo agad.”
Huminga nang malalim si Mira. Kinuha nito ang isang pad mula sa desk at itinabi sa lumang papel.
Magkaiba ang logo. Magkaiba rin ang font at kulay ng border.
“Hindi na namin ginagamit ang disenyong ito,” sabi nito.
“Kailan pa?”
“Bago ako naging manager.”
“Ilang taon ka nang manager?”
“Limang taon.”
“Pitong taon nang retired ang code.”
Napatitig si Mira sa lumang logo.
Hindi nito kailangang sumagot.
Magkadugtong na ang dalawang bagay na pilit nitong hinihiwalay—ang lumang papel at ang lumang override code.
Kinuha ni Nika ang cellphone at kinunan ng litrato ang mensahe.
“Pati ang mga tray,” sabi ni Mira.
“Alam ko.”
Kinunan ni Nika ang buong mesa. Pagkatapos ay kinunan niya ang latch, pinto, at room number mula sa loob.
Hindi na siya umaasa sa hotel na mag-ingat ng ebidensiya.
“Aalis na tayo,” sabi ng guwardiya.
“Iimpake ko muna ang gamit ko.”
“Ako na,” sabi ni Mira.
“Huwag mong hawakan ang mga gamit ko.”
Binuksan ni Nika ang maleta. Isa-isa niyang inilagay ang mga damit. Sinuri niya ang bawat bulsa, bawat zipper, pati ang ilalim ng kama.
Walang nawawala.
Iyon ang mas nakakatakot.
Walang kumuha ng pera. Walang nagnakaw ng laptop. Walang malinaw na dahilan para pasukin ang kuwarto.
Parang hindi siya ang pakay.
Tumigil si Nika nang makita ang kumot.
May mababaw na uka sa kabilang bahagi ng kama.
Natulog siya sa kanan. Naaalala niyang maayos at walang gusot ang kaliwang bahagi nang humiga siya.
Ngayon, bahagyang nakalubog ang unan sa kaliwa. May ilang hibla ng mahabang buhok sa puting punda.
Itim iyon.
Hanggang balikat lamang ang buhok ni Nika.
“May kasama ka ba kagabi?” tanong ng guwardiya.
Dahan-dahang humarap si Nika.
“Ulitin mo.”
“Hindi po, ang ibig kong sabihin—”
“Mag-isa akong nag-check in. Mag-isa akong natulog. Alam iyon ng front desk.”
Lumapit si Mira sa kama, ngunit hindi nito hinawakan ang buhok.
“Isama sa report,” sabi nito sa guwardiya.
Sa unang pagkakataon, hindi na proseso ang pinoprotektahan ni Mira.
Si Nika na.
Isinara ni Nika ang maleta. Isinukbit niya ang laptop bag at kinuha ang passport mula sa drawer.
Nang tumayo siya, may narinig siyang manipis na kalansing.
Ting.
Nabitawan niya ang zipper.
Napalingon ang tatlo.
Walang gumalaw sa mesa.
“Tingnan ninyo ang mga tray,” bulong ng guwardiya.
“Hindi galing doon,” sabi ni Nika.
Alam niya kung saan nanggaling ang tunog.
Sa banyo.
***
Nakasara ang pinto ng banyo.
Nakatayo si Nika sa tapat nito, halos hindi makahinga. Nasa likod niya si Mira. Hawak ng guwardiya ang metal tool na ginamit sa latch.
“May tao ba riyan?” sigaw nito.
Walang sagot.
Kumatok ito nang tatlong beses.
“Security.”
Tahimik pa rin.
Hinawakan ni Nika ang doorknob.
“Hayaan mo ang guwardiya,” sabi ni Mira.
“Kuwarto ko ito.”
“Hindi mo na kailangang patunayan iyon.”
“Hindi kuwarto ang kailangan kong patunayan.”
Marahan niyang pinihit ang doorknob.
Hindi naka-lock.
Bumukas ang pinto.
Walang tao sa loob.
Nakatupi pa rin sa rack ang mga tuwalya. Tuyo ang sahig. Nakababa ang takip ng inidoro. Walang pilak na pulseras sa lababo o sa tub.
Pumasok ang guwardiya at sinilip ang likod ng pinto.
“Wala.”
Hindi sumunod si Nika.
May manipis na singaw sa salamin sa ibabaw ng lababo.
Imposible iyon.
Walang umaagos na mainit na tubig. Hindi rin ginamit ang shower mula nang maligo siya kagabi.
Unti-unting kumapal ang hamog sa gitna ng salamin.
Lumapit si Mira.
“Baka galing sa aircon.”
Umiling si Nika.
May lumitaw na guhit sa hamog.
Isa muna.
Pagkatapos ay isa pa.
Parang may daliring dumidiin mula sa kabilang panig ng salamin.
Napaangat ang metal tool sa kamay ng guwardiya.
Nabuo ang mga letra nang pabaligtad. Mabagal. Isa-isa. Walang kamay na nakikita, ngunit patuloy na nabubura ang singaw sa bawat hagod.
Napaatras si Mira.
Pinilit ni Nika na basahin ang salitang nakaharap sa maling direksiyon.
Hindi pangalan niya ang nakasulat.
Hindi rin banta.
Mas masahol iyon—dahil parang sagot sa isang tanong na matagal nang pilit tinapos ng hotel.
Huminto ang hindi nakikitang daliri.
Nabuo sa salamin ang buong pangungusap.
“HINDI SIYA UMALIS.”
Mula sa loob ng banyo, muling tumunog ang maliit na kampanilya.
Ting.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)